Homes de pedra en barcos de pau

Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

SE NO AMENCER deste día puidésemos voar por riba da nosa terra e percorrera en todas direccións, asistiriamos a marabilla dunha mañá única. Desde as planicies de Lugo, infestadas de bidueiros, ata as rías de Pontevedra, orladas de piñeirales; desde as serras nutricias do Miño ou a gorxa montañosa do Sil, ata a ponte de Ourense, onde lle peitean as augas de ambos os dous ríos; ou desde os cabos da costa brava da Coruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, ata a cima do monte de Santa Tecla, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xorde unha alborada de gloria. O día de festa comeza en Sant-Iago. A torre do reloxo repenica o seu grave destino de bronce para anunciar un novo día, e axiña comeza unha muiñeira de campás, repicada nas torres do Obradoiro, que se comunica a todos os campanarios da cidade. Pero hoxe as campás de Compostela anuncian algo máis que unha festa litúrxica no interior da Catedral, con dignidades mitradas e ornamentos marabillosos, de brocados e ouros, con chirimías e botafumeiro, capaz de dar envexa á mesma Basílica de Roma. Hoxe as campás de Compostela anuncian unha festa étnica, filla, tal vez, dun culto panteísta, anterior ao cristianismo, que ten por altar a terra nai, alzada simbolicamente no Pico Sagrado; por cobertura o fanal inmenso do universo; e por lámpada votiva, o sol ardente de xullo, o sol que madura o pan e o viño eucarístico. Por iso a muiñeira das campás, iniciada en Compostela, vai rodando por toda Galicia, de val en val e de cima en cima, desde os campanarios orgullosos da beira do mar ata as humildes espadanas da montaña. E o badaleo rítmico das campás - de todas as campás de Galicia en alegre algarabía - semella o galopar dos cabalos astrais, que veñen pola bóveda celeste, topeteando co carro de Apolo, que trae luz e calor ao mundo en sombras. Hoxe é o Día de Galicia, e así comeza.

( Alba de Gloria, Castelao)

Os teus brazos sempre se abrían cando necesitaba unha aperta. O teu corazón sabia comprender cando necesitaba unha amiga. Os teus ollos sensibles endurecianse cando necesitaba unha lección. A túa forza e o teu amor dirixíronme pola vida e déronme as ás que necesitaba para voar.

Cando a melancolía acude a min, refúxiome na musica, na ópera . Neste caso o meu sostén é Cesare Siepi interpretando "Ella giammai m'amò" da obra de Verdi (Don Carlo.)

Aínda que Siepi non resulta ás veces un intérprete de acusada ou arrebatadora personalidade, nin doado de escoitar, a súa voz, sen embargo, é unha das máis belas (se non a máis bela) do seu rexistro; pastosa e rica, cun timbre escuro, case de baixo profundo; a técnica, por outra banda entóxaseme  perfecta e serve cumpridamente aos seus medios vocais con ampla flexibilidade.

Acostumados como estamos a escoitar a tenores de prodixiosa voz, non está de mais escoitar a un baixo que pon os cabelos de punta .

 Escoitade o trastornado Fillipo queixándose do seu desamor e quizás o desconsolo que destila a música e maila  interpretación de Siepi vos acheguen como a min, a un intre de doce  melancolía.  

FILIPPO

come trasognato:

Ella giammai m'amò!... Quel core chiuso è a me,

Amor per me non ha!...

Io la rivedo ancor contemplar trista in volto

Il mio crin bianco il dì che qui di Francia venne.

No, amor non ha per me!...

Come ritornando in se stesso

Ove son?... Quei doppier!...

Presso a finir!... L'aurora imbianca il mio veron!

Già spunta il dì. Passar veggo i miei giorni lenti!

Il sonno, oh Dio! sparì dagli occhi miei languenti!

Dormirò sol nel manto mio regal

Quando la mia giornata è giunta a sera,

Dormirò sol sotto la vôlta nera

Là, nell'avello dell'Escurïal.

Ah! se il serto real a me desse il poter

Di leggere nei cor, che Dio può sol veder!...

Se dorme il prence, veglia il traditor.

Il serto perde il Re, il console l'onor.

Dormirò sol nel manto mio regal,

Quando la mia giornata è giunta a sera,

Dormirò sol sotto la vôlta nera

Là, nell'avello dell'Escurïal

Los parias de más de 50 años.

Toda una vida de trabajo, toda una vida de experiencia y dedicación diluidas por un examen teórico, para quien no tuvo la oportunidad de formarse adecuadamente en su juventud, PORQUE TENIA QUE TRABAJAR, porque en  su casa hacían falta los cuartos y nada sobraba, porque antes la responsabilidad tenia que llegar a los 15 años, o si, o si.

Pero todo eso era antes, hoy los que tenemos mas de medio siglo a nuestras costas ya no somos responsables, solo somos parias por no tener la formación de un joven de 25 años que lleva desde los  3 de escuela en escuela y de instituto en instituto.

 Hoy en día nuestra juventud bien formada con un montón de años de estudio (que hemos financiado los que estábamos trabajando desde los 15 años) acceden a los puestos de trabajo sin experiencia laboral alguna. Pero lo que vale en estos días es el "papel" y los pocos años. ¡La experiencia de una vida, de nada vale ya!

Yo puedo hablar de mi experiencia de 35 años en la mar, en la que he contribuido a formar a patrones que venían de la escuela náutica con una gran titulación, con una formación esmerada, pero que no sabían   nada de la mar, porque marinero puede ser cualquiera, pero un hombre de mar solo se hace a base de temporales, sentido y muchos años.

Hoy estoy triste porque un buen amigo, un hermano que tiene mas de 50 años y los COJONES pelados de trabajar y de saber, lo han excluido de un puesto laboral que ya desempeñaba con eficacia y diligencia , por no haber superado un puñetero y ridículo examen teórico.

No suelo expresarme con exabruptos, pero hoy me sale del alma. HASTA LOS MISMISIMOS GÜEVOS ESTOY DE ESTA PUÑETERA SOCIEDAD QUE CASTIGA LA SERIEDAD Y LA EXPERIENCIA Y PREMIA A LA INEXPERIENCIA ILUSTRADA O A LOS AMIGOS DE LOS "AMIGOS"

Un fuerte abrazo amigo, y recuerda que el sol volvera a salir mañana de nuevo, por fortuna. Y que cuando todo falte en este puñetero mundo, sobrará nuestra experiencia.

Deséxoche, folla da miña árbore, paz, amor, saúde, sorte e prosperidade.

Porque cada persoa que pasa pola nosa vida é única.

E porque sempre deixa un pouco de si e lévase un pouco de nós.

O estereotipo, a imaxe típica que no estranxeiro se ten dun español, é a dun toureiro con longas patillas mouras que baila flamenco mentres toca unha pandeireta.
Non me sinto identificado para nada con esa imaxe, é mais, non me di nada.
 Eu son un español que non gusta dos touros nin do flamenco; si alguén me preguntase que son ou que me sinto, diría que primeiro e ante todo GALEGO e logo español.
Pero o cortés no quita o valente, eu nunca pitaría o himno español , porque tamén o sinto como meu. Non me emocionarei coas súas notas, pero respetareino sempre.
 O que si logra emocionarme cada vez que o escoito e este tema que fala dunha casiña branca na Mariña entre loureiros.

ALALÁ DAS MARIÑAS 

Teño unha casiña branca

na Mariña entre os loureiros

teño amores, teño barcas

i estou vivindo no ceo !

Ailalelo, ailalalo

Adiós á miña casiña

Portelo do meu quinteiro

Auga da miña fontiña

Sombra do meu laranxeiro

Ailalelo, ailalalo

Débora campos , Xornalista , profesora de universidade, colaboradora habitual na Radio Galega no programa Axenda Cultural e en diversas publicacións tanto aquí en España como aló na súa terra de Arxentina , amen de ser tamén unha boa escritora e outras cousas mais . Filla de galegos e recente galego- parlante , dende o seu blog Fíos Invisibles invítame a cubrir o cuestionario Proust.

Ardua tarefa me impón!

Si son moi sincero quedarei espido ante todos e darame vergoña , si non o son , para que cubrilo entón? Se trato de ser intelixente darédesvos conta axiña de que non o son e e quedara en evidencia a miña curtidade.

Pero farei gala en esta ocasión da valentía que tan so posúen os necios e tratarei de responder o mais honestamente que poda.

..........

Cal é o seu maior temor?
O de chegar a ser algún día un destemido

2.- O principal trazo do seu carácter

Meu principal trazo e curvo , algún recto haberá, digo eu, pero eses son secundarios.

3.- A calidade que prefire nos homes

Honestidade

4.- A calidade que prefire nas mulleres

Se nos referimos a calidade humana ou moral elixiría temen a honestidade porque creo que e unha virtude que non debe faltar en ninguén . Se é por calidades físicas,

miña dona non me deixa...ejem

5.- O que aprecia máis nos seus amigos

Pois iso , que o sexan , amigos

6.- O seu principal defecto

Non ter un so, telos case que todos

7.- A súa ocupación favorita

Podería argallar aquí tantas mentiras...pero serei sincero sen que sirva de precedente.

Tombado nun prado ben verde onde tivera o mar a vista , cun ceo ben azul e con ELA o meu carón. Esa seria unha actividade da que nunca cansaría

8.- A súa idea da felicidade completa

Existe iso?

9.- Cal sería a súa maior desgraza?

Finar

10.- Se non fose vostede mesmo quen lle gustaría ser?

Outro

11.- Onde lle gustaría vivir?

Nunha aldea preto dunha vila que se chamase Muros e que estivese nun pais chamado Galicia , seria como vivir no mesmo paraíso

12.- A súa cor preferido

Verde que te quiero verde

13.- A flor que máis lle gusta

Unha flores pequenas de cor amarelo e moi humildes que medran nas veiras dos camiños e nos prados, aquí chamámolas pampillos e teñen unha lixeira semellanza cas margaridas. Non teñen fragrancia nin pétalos fermosos e despampanantes , pero son as que me trae a miña filla as veces cando ven da escola, esas son as miñas flores.

14.- O paxaro que prefire
O Mascato (alcatraz) polo seu maxestoso voo e porque tan so se deixa ver nos días de temporal

15.- Os seus autores favoritos en prosa

Podía ser un pedante e enumerar unha chea de autores clásicos e outra morea de menos clásicos e mais contemporáneos , pero...dádeme un libro que faga que me esqueza do mundo que me rodea mentres o leo; e o autor del terá sempre a miña admiración

16.- Os seus poetas preferidos

Todos os que me fagan sentir vivo e sensible, dous deles son Neruda e Rafael Alberti

17.- Os seus heroes na ficción

Sempre me gustou Ulises , A súa Odisea ate conseguir arribar a Ítaca , perdurara polos séculos dos séculos.

18.- As súas heroínas de ficción favoritas
Penelope , pola paciencia que tiña tecendo e destecendo e esperando por Ulises

19.- Os seus compositores preferidos

Gústame a Ópera e un dos meus compositores favoritos e Verdi, na Musica clásica Mahler e na musica contemporánea moitos pero por destacar a un poño a Joaquin Sabina

20.- Os seus pintores favoritos

Klimt...Color , Sorolla...luz, Velazquez...xenio, Goya...psicoloxía aplicada e Van Gogh...cordura

21.- O meu heroe da vida real

Aínda quedan?

22.- A miña heroína favorita na vida real

Unha meniña de ollos verdes, pelo louro e nome con sabor a sal e a terra

23.- O feito histórico máis deplorable

Calquera onde saia a relucir a violencia e a razón da sinrazon

24.- O xantar e bebida que máis me gustan

Esta resposta e unha tortura para que esta a dieta hipocalorica, corramos un tupido velo

25.- Os meus nomes favoritos

Os nomes dos meus fillos e o da miña dona non vaia a ser que se me enfaden si poño outros

26.- O que detesto por riba de todo

Non ser quen de poder expresar con palabras fermosas e ben argalladas todo o que bule por dentro da miña cachola

27.- O feito militar que máis admiro

E digno de admiración algún feito deses?

28.- A reforma ou troco social máis admirable

A revolución burguesa que separou a igrexa do estado permitindo a creación de estados laicos e modernos. Esa disgregación achandou o camiño para o transito da idade media e o escurantismo a idade moderna e a ilustración.

29.- O don da natureza que quixese posuír

Je je je... (aquí habería que por un icono de rubor agora)

30.- Como quixese morrer

Non quixese

31.- O estado actual do meu espírito

Vivo sen vivir en min ,e de tal maneira peno, que morro porque non morro

(Espero que non me denuncie Santa Teresa por plaxio)

32.- A falta que me inspira máis indulxencia

A que non se comete

33.- O meu lema

Di a lenda que na lápida de Groucho pon "Perdoe que non me erga"

Ese seria un bo lema