Homes de pedra en barcos de pau

Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

Artigo 9º da Declaración dos Dereitos do Neno.

O neno debe ser protexido contra toda forma de abandono, crueldade e explotación.
Non será obxecto de ningún tipo de trata.
Non deberá permitirse ao neno traballar antes dunha idade mínima axeitada; en ningún caso se lle dedicará nin se lle permitirá que se dedique a ocupación ou emprego algún que poida prexudicar a súa saúde ou educación ou impedir o seu desenvolvemento físico, mental ou moral.

SE NO AMENCER deste día puidésemos voar por riba da nosa terra e percorrera en todas direccións, asistiriamos a marabilla dunha mañá única. Desde as planicies de Lugo, infestadas de bidueiros, ata as rías de Pontevedra, orladas de piñeirales; desde as serras nutricias do Miño ou a gorxa montañosa do Sil, ata a ponte de Ourense, onde lle peitean as augas de ambos os dous ríos; ou desde os cabos da costa brava da Coruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, ata a cima do monte de Santa Tecla, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xorde unha alborada de gloria. O día de festa comeza en Sant-Iago. A torre do reloxo repenica o seu grave destino de bronce para anunciar un novo día, e axiña comeza unha muiñeira de campás, repicada nas torres do Obradoiro, que se comunica a todos os campanarios da cidade. Pero hoxe as campás de Compostela anuncian algo máis que unha festa litúrxica no interior da Catedral, con dignidades mitradas e ornamentos marabillosos, de brocados e ouros, con chirimías e botafumeiro, capaz de dar envexa á mesma Basílica de Roma. Hoxe as campás de Compostela anuncian unha festa étnica, filla, tal vez, dun culto panteísta, anterior ao cristianismo, que ten por altar a terra nai, alzada simbolicamente no Pico Sagrado; por cobertura o fanal inmenso do universo; e por lámpada votiva, o sol ardente de xullo, o sol que madura o pan e o viño eucarístico. Por iso a muiñeira das campás, iniciada en Compostela, vai rodando por toda Galicia, de val en val e de cima en cima, desde os campanarios orgullosos da beira do mar ata as humildes espadanas da montaña. E o badaleo rítmico das campás - de todas as campás de Galicia en alegre algarabía - semella o galopar dos cabalos astrais, que veñen pola bóveda celeste, topeteando co carro de Apolo, que trae luz e calor ao mundo en sombras. Hoxe é o Día de Galicia, e así comeza.

( Alba de Gloria, Castelao)

Os teus brazos sempre se abrían cando necesitaba unha aperta. O teu corazón sabia comprender cando necesitaba unha amiga. Os teus ollos sensibles endurecianse cando necesitaba unha lección. A túa forza e o teu amor dirixíronme pola vida e déronme as ás que necesitaba para voar.

Cando a melancolía acude a min, refúxiome na musica, na ópera . Neste caso o meu sostén é Cesare Siepi interpretando "Ella giammai m'amò" da obra de Verdi (Don Carlo.)

Aínda que Siepi non resulta ás veces un intérprete de acusada ou arrebatadora personalidade, nin doado de escoitar, a súa voz, sen embargo, é unha das máis belas (se non a máis bela) do seu rexistro; pastosa e rica, cun timbre escuro, case de baixo profundo; a técnica, por outra banda entóxaseme  perfecta e serve cumpridamente aos seus medios vocais con ampla flexibilidade.

Acostumados como estamos a escoitar a tenores de prodixiosa voz, non está de mais escoitar a un baixo que pon os cabelos de punta .

 Escoitade o trastornado Fillipo queixándose do seu desamor e quizás o desconsolo que destila a música e maila  interpretación de Siepi vos acheguen como a min, a un intre de doce  melancolía.  

FILIPPO

come trasognato:

Ella giammai m'amò!... Quel core chiuso è a me,

Amor per me non ha!...

Io la rivedo ancor contemplar trista in volto

Il mio crin bianco il dì che qui di Francia venne.

No, amor non ha per me!...

Come ritornando in se stesso

Ove son?... Quei doppier!...

Presso a finir!... L'aurora imbianca il mio veron!

Già spunta il dì. Passar veggo i miei giorni lenti!

Il sonno, oh Dio! sparì dagli occhi miei languenti!

Dormirò sol nel manto mio regal

Quando la mia giornata è giunta a sera,

Dormirò sol sotto la vôlta nera

Là, nell'avello dell'Escurïal.

Ah! se il serto real a me desse il poter

Di leggere nei cor, che Dio può sol veder!...

Se dorme il prence, veglia il traditor.

Il serto perde il Re, il console l'onor.

Dormirò sol nel manto mio regal,

Quando la mia giornata è giunta a sera,

Dormirò sol sotto la vôlta nera

Là, nell'avello dell'Escurïal

Los parias de más de 50 años.

Toda una vida de trabajo, toda una vida de experiencia y dedicación diluidas por un examen teórico, para quien no tuvo la oportunidad de formarse adecuadamente en su juventud, PORQUE TENIA QUE TRABAJAR, porque en  su casa hacían falta los cuartos y nada sobraba, porque antes la responsabilidad tenia que llegar a los 15 años, o si, o si.

Pero todo eso era antes, hoy los que tenemos mas de medio siglo a nuestras costas ya no somos responsables, solo somos parias por no tener la formación de un joven de 25 años que lleva desde los  3 de escuela en escuela y de instituto en instituto.

 Hoy en día nuestra juventud bien formada con un montón de años de estudio (que hemos financiado los que estábamos trabajando desde los 15 años) acceden a los puestos de trabajo sin experiencia laboral alguna. Pero lo que vale en estos días es el "papel" y los pocos años. ¡La experiencia de una vida, de nada vale ya!

Yo puedo hablar de mi experiencia de 35 años en la mar, en la que he contribuido a formar a patrones que venían de la escuela náutica con una gran titulación, con una formación esmerada, pero que no sabían   nada de la mar, porque marinero puede ser cualquiera, pero un hombre de mar solo se hace a base de temporales, sentido y muchos años.

Hoy estoy triste porque un buen amigo, un hermano que tiene mas de 50 años y los COJONES pelados de trabajar y de saber, lo han excluido de un puesto laboral que ya desempeñaba con eficacia y diligencia , por no haber superado un puñetero y ridículo examen teórico.

No suelo expresarme con exabruptos, pero hoy me sale del alma. HASTA LOS MISMISIMOS GÜEVOS ESTOY DE ESTA PUÑETERA SOCIEDAD QUE CASTIGA LA SERIEDAD Y LA EXPERIENCIA Y PREMIA A LA INEXPERIENCIA ILUSTRADA O A LOS AMIGOS DE LOS "AMIGOS"

Un fuerte abrazo amigo, y recuerda que el sol volvera a salir mañana de nuevo, por fortuna. Y que cuando todo falte en este puñetero mundo, sobrará nuestra experiencia.

Deséxoche, folla da miña árbore, paz, amor, saúde, sorte e prosperidade.

Porque cada persoa que pasa pola nosa vida é única.

E porque sempre deixa un pouco de si e lévase un pouco de nós.

O estereotipo, a imaxe típica que no estranxeiro se ten dun español, é a dun toureiro con longas patillas mouras que baila flamenco mentres toca unha pandeireta.
Non me sinto identificado para nada con esa imaxe, é mais, non me di nada.
 Eu son un español que non gusta dos touros nin do flamenco; si alguén me preguntase que son ou que me sinto, diría que primeiro e ante todo GALEGO e logo español.
Pero o cortés no quita o valente, eu nunca pitaría o himno español , porque tamén o sinto como meu. Non me emocionarei coas súas notas, pero respetareino sempre.
 O que si logra emocionarme cada vez que o escoito e este tema que fala dunha casiña branca na Mariña entre loureiros.

ALALÁ DAS MARIÑAS 

Teño unha casiña branca

na Mariña entre os loureiros

teño amores, teño barcas

i estou vivindo no ceo !

Ailalelo, ailalalo

Adiós á miña casiña

Portelo do meu quinteiro

Auga da miña fontiña

Sombra do meu laranxeiro

Ailalelo, ailalalo