Homes de pedra en barcos de pau http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net <p><img class="imgcen" src="http://www.lacoctelera.com/myfiles/homesdepedraenbarcosdepau/IMG_0177-1.jpg" alt="" width="585" height="285" /></p> Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós es-es Cultura historias mar marinero http://s3.amazonaws.com/lcp/homesdepedraenbarcosdepau/myfiles/dscn048965x65.JPG Homes de pedra en barcos de pau http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net the-shaker v0.1. More on http://www.the-shaker.com Porque non todo ten que chegar a algún destino http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/07/porque-non-todo-ten-chegar-algun-destino 2009-11-07T11:20:32+00:00

En calquera beira pode sentirse a brisa mariña. Chega desde lonxe, portando un sopro de aire fresco, a miúdo necesario.
Ollar a inmensidade dun océano é a mellor forma de observar o horizonte, no que ceo e mar son, ás veces, indistinguibles na distancia, alá onde apenas acada a vista.
A placidez dun mar en calma é como a confianza que pos en alguén que che defrauda: traizoeira, capaz de converterse nunha trampa infranqueable.
O azul infinito pode cubrirse ao instante coa peor das tormentas, facendo tremer corazóns por veces xa de por si atormentados.
Mariñeiro sen veleiro, navegante sempre errante, deixa atrás portos e baías sucando no seu barco as ondas, sen rumbo, en busca da resaca que deixou, quizá,  algún  amor perdido nalgún afastado porto.
Néboas e brétemas ameazan a súa ruta, ventos e tempestades azoran a súa alma. A corrente arrástrao á deriva, afundindo entre silenciosos queixumes, afogado pola pena.
Náufrago de sentimentos, sedento de emocións, deixa escritos mensaxes tal vez carentes de razóns, mensaxes sen sentido que guinda as ondas esperando que cheguen a ningures.
Unha botella queda varada nunha praia deserta, nunha espera sempre viva.
Porque nunca todo ten que chegar a algún destino.

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/07/porque-non-todo-ten-chegar-algun-destino#comentarios
Muradanos en Buenos Aires (1914) http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/05/muradanos-buenos-aires-1914 2009-11-05T12:36:52+00:00 DESDE BUENOS AIRES

 

MUTUALIDAD Y CULTURA MURADANA

 

 

El comité de la comisión de propaganda organizó en favor de la sociedad un pic-nic  que se celebró el día 8 de febrero en la hermosa y grandiosa quinta del Dr. xxxxxx en las cercanías del pueblo Vicente López.

Asistieron a dicha fiesta una concurrencia numerosa de familias Muradanas y Argentinas, resultando dicha fiesta un acontecimiento regional. Luego del almuerzo campestre consistente en abundante asado a la criolla se desarrolló el siguiente programa.

 

1º-  "El puñao de rosas" por el cuarteto dirigido por el joven aventajado violinista Sr. Schafer.

 

2º- Cantos regionales, por el coro social bajo la dirección del Presidente de la Comisión de Propaganda Sr. Don

 

3º- Carreras de papas (patatas) por las simpáticas señoritas Candelaria Don y Leonor Cuasini resultando ganadora la segunda, a quien se le otorgó un premio correspondiente.

4º- pintarle el ojo al chancho, este ha sido un número de los más entretenidos del programa el que después de un recio desquite lo pintó con mas exactitud el muradano Joaquín Formoso.

 

5º- Carreras de embolsados

 

6º- Encender el cigarro

 

7º- Un gran baile familiar a toda orquesta.

 

Entre la concurrencia hemos podido anotar a las familias de Don José Lamela, Don, Formoso, Caamaño Fernández, Lago, Vázquez, Louro, Romero, Riveiro, Duveran, y otras. A las señoritas María Pesquidous, Sara Formoso, Novoa, Leonor Ortigueira, María Esther Fernández, Griselda Vázquez, A. Argento, Candelaria y Pepita Don, Filomena Veiga, Piedad Saravia, María L. Lamela, Alvino Rosso, y otras muchas que sentimos no recordar. En resumen la fiesta Muradana ha dado una nota de patriotismo, dejando bien definida los 150 concurrentes la importancia de esta naciente y valiosa Sociedad.

La Comisión puede estar orgullosa de la magnitud de esta fiesta, a la que enviamos un voto de aplauso, por el éxito obtenido, deseando que la benemérita Sociedad prosiga sin descanso asociando a todo muradano, para que pueda obtener los fines humanitarios que persigue,  bajo la digna Junta Directiva que preside el incansable y noble muradano Domingo Romero.

 

EL CORRESPONSAL

Buenos Aires, 9 de febrero de 1914   


 


 

 

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/05/muradanos-buenos-aires-1914#comentarios
RECUERDOS DE LA MUY NOBLE, MUY LEAL Y MUY HUMANITARIA VILLA DE MUROS http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/04/recuerdos-la-muy-noble-muy-leal-y-muy-humanitaria-villa-de 2009-11-04T20:11:17+00:00

 

 

Ramón de Artaza y Malvarez


 

A los efectos del art. 1 del Real decreto de l.° de Junio de 1900,

he recibido de nuestro respetable Director .el encargo de informar

sobre la obra del Sr. D. Ramón de Artaza y Malvarez, cuyo

504 BOLETÍN DE LA REAL ACADEMIA DE LA HISTORIA

título es Recuerdos de la muy noble, muy leal, y muy humanitaria

villa de Muros.

Con laudable modestia califica el autor de Apuntes para la historia

de esta villa, el fruto de su trabajo; y sin embargo, la ardua y profunda

investigación que para llevarla acabo ha realizado,

merecería ciertamente más adecuado calificativo.

Desde muy niño dice el autor que se despertó en él un afán

grande por defender, como justísima causa, todo lo que á Galicia

interesaba, y en especial á su pueblo natal, sugiriéndole el

cariño á él la idea de escribir su antiquísima historia. Decidido

á ello, dedicóse á preguntar é indagar primero, buscar y anotar

después; y descifrando, cotejando y escribiendo, ha llegado á

reunir «estos pequeños apuntes», como él los llama.

Examina el origen etimológico é histórico de la villa de Muros,

sus primeros pobladores, los dólmenes celtas y las vías romanas,

la historia y tradición de la isla de la Quiebra y la del

monte Pindó y otros restos antiguos, procediendo en toda esta

incierta y obscura edad con la cautela y prudencia necesarias,

prefiriendo decir poco y bien fundamentado, á dar pábulo á los

vuelos de la fantasía y de la fábula.

Describe á continuación la situación de aquella hermosa villa,

sus privilegios, gremio del mar y otras instituciones locales. Escasas

y vagas son las noticias que sobre ella ha podido reunir el

Sr. Artaza referentes á la primera parte medioeval, á semejanza

de lo que ocurre á muchas de las pequeñas localidades de España

del mismo período, que llevaron una existencia tan sencilla,

monótona y desvanecida, que casi puede decirse que carecen de

historia. Desde el siglo xm, asegurada ya la reconquista, comienzan

a vislumbrarse los primeros resplandores del renacimiento

en el movimiento artístico, literario, comercial y político, y desarróllanse

los gérmenes de la vida municipal en los más apartados

y reducidos lugares.

La villa de Muros., de origen realengo, pasa á fines del citado

siglo á ser de señorío y á depender de la iglesia de Santiago por

donación del rey D. Fernando, hecha en 8 de Agosto de 1298.

Este régimen señorial no debió ser muy opresivo, porque, lejos

de detener el desarrollo y prosperidad de aquel territorio, parece

como que le impulsa y favorece en el camino del progreso y

mayor desenvolvimiento. En 1488 llegó á su apogeo como población

marítima, elevándose elnúmero de sus vecinos á 1.000,

siendo éstos tan emprendedores, que hacían viajes marítimos á

Portugal, Andalucía, Francia, Flandes, Inglaterra, Italia y otras

naciones.

Enumera el Sr. Artaza, á partir desde este tiempo, el rápido

crecimiento del aquel activo concejo, registrando mayor y más

interesante número de datos á medida que va entrando en la

edad moderna.

El acierto con que el autor ha aprovechado sus prolijas investigaciones

en el Archivo municipal de aquella villa, en el de la

Catedral de Santiago, en el de la Diputación de la Coruña, en los

de algunos particulares, y cuantos elementos históricos ha podido

encontrar, hacen de esta obra un resumen útilísimo y una

monografía muy recomendable de aquélla muy noble, muy leal

y muy humanitaria villa.

Por todo lo cual el que suscribe opina que, á pesar de algunas

deficiencias 6 inexactitudes, propias de una labor histórica

emprendida por primera vez, retine esta obra las condiciones de

mérito relevante, Investigación propia y otras que previene el

citado decreto de l.° de Junio de 1900, para que el Gobierno

de S. M. adquiera el mayor número posible de ejemplares de ella.

La Academia, no obstante, acordará, como siempre, lo más

acertado y justo.

Madrid, 13 de Mayo de 1910.

ANTONIO RODRÍGUEZ VILLA.

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/04/recuerdos-la-muy-noble-muy-leal-y-muy-humanitaria-villa-de#comentarios
A pesca no porto de Muros en 1913 http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/04/a-pesca-porto-muros-1913 2009-11-04T19:15:06+00:00

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/04/a-pesca-porto-muros-1913#comentarios
Novas Muradanas en 1911 http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/02/novas-muradanas-1911 2009-11-02T08:42:10+00:00

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/02/novas-muradanas-1911#comentarios
Flores de outono http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/02/flores-outono 2009-11-02T04:01:16+00:00

O crepúsculo pecha o paso ás douradas lanzas solares, que se afastan silenciosamente dos pétalos caídos sobre o chan. As bágoas do atardecer, orballo vespertino, bañan co seu húmido manto as flores do meu xardín. Ao lonxe a baía ateigada de silenciosos navíos, levitan sobre a auga e a néboa, intentando aspirar a esencia deste outono que anoitece. Non todo é morte nin follas secas neste presaxio de inverno, sobre a húmida terra florecen as rosas do mariñeiro. Son variadas as súas formas, sabores e cores, dando vida a unha horta de abundantes nostalxias. Mentres detéñome un segundo, aspiro os aromas das roseiras. Son flores do outono, inverno, primavera e verán. Declaracións de amor con bombóns e carta en man.

 

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/11/02/flores-outono#comentarios
Alborada dende a miña xanela (Bos dias mundo!!!) http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/10/31/alborada-dende-mina-xanela-bos-dias-mundo 2009-10-31T08:16:58+00:00

 

 

SE NO AMENCER deste día puidésemos voar por riba da nosa terra e percorrera en todas direccións, asistiriamos a marabilla dunha mañá única. Desde as planicies de Lugo, infestadas de bidueiros, ata as rías de Pontevedra, orladas de piñeirales; desde as serras nutricias do Miño ou a gorxa montañosa do Sil, ata a ponte de Ourense, onde lle peitean as augas de ambos os dous ríos; ou desde os cabos da costa brava da Coruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, ata a cima do monte de Santa Tecla, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xorde unha alborada de gloria. O día de festa comeza en Sant-Iago. A torre do reloxo repenica o seu grave destino de bronce para anunciar un novo día, e axiña comeza unha muiñeira de campás, repicada nas torres do Obradoiro, que se comunica a todos os campanarios da cidade. Pero hoxe as campás de Compostela anuncian algo máis que unha festa litúrxica no interior da Catedral, con dignidades mitradas e ornamentos marabillosos, de brocados e ouros, con chirimías e botafumeiro, capaz de dar envexa á mesma Basílica de Roma. Hoxe as campás de Compostela anuncian unha festa étnica, filla, tal vez, dun culto panteísta, anterior ao cristianismo, que ten por altar a terra nai, alzada simbolicamente no Pico Sagrado; por cobertura o fanal inmenso do universo; e por lámpada votiva, o sol ardente de xullo, o sol que madura o pan e o viño eucarístico. Por iso a muiñeira das campás, iniciada en Compostela, vai rodando por toda Galicia, de val en val e de cima en cima, desde os campanarios orgullosos da beira do mar ata as humildes espadanas da montaña. E o badaleo rítmico das campás - de todas as campás de Galicia en alegre algarabía - semella o galopar dos cabalos astrais, que veñen pola bóveda celeste, topeteando co carro de Apolo, que trae luz e calor ao mundo en sombras. Hoxe é o Día de Galicia, e así comeza.

( Alba de Gloria, Castelao)

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/10/31/alborada-dende-mina-xanela-bos-dias-mundo#comentarios
Publicidade de antaño (1911) http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/10/25/publicidade-antano-1911 2009-10-25T11:20:06+00:00









]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/10/25/publicidade-antano-1911#comentarios
Dia de Chuvia http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/10/24/dia-chuvia 2009-10-24T18:03:35+00:00

Levo todo o día sen saír da casa, mirando de cando en vez pola fiestra  como cae a chuvia sobre a estrada e como vai medrando coa auga o hasta fai poucos días seco i esgotado regato que pasa o carón da miña casa. Vendo como as follas da pereira da miña horta comézanse a  tinxir de ouro e as peras, teimudas como elas soas, seguen estando duras aínda  como petóns; E o meu pobre teixo..ah o meu pobre teixo! que non da arrancado, coas súas ponlas medio decaídas.e que se mantén nun difícil estado de equilibrio entre o verde e o amarelo, todo o contrario que o limoeiro que se ergue desafiante na outra esquina da horta apuntando o seu co seu bico o ceo e cheo de froitos.
Cando me canso de mirar pola fiestra, retomo outra vez a miña lectura dun vello libro rescatado da morea de vellos exemplares que se amorean nos meus estantes.
Gústame o cheiro dos libros vellos coas súas paxinas amarelentas , gústame volver a reler as vellas notas o pe de paxina que escribín a primeira vez que lin o libro, fai xa moitos, moitos anos, e darme conta que hoxe non escribiría esas cousa no marxe de ningún libro.
Noutros momentos achégome o ordenador para mirar a prensa ou para escoitar algo de musica mentres miro se algún amigo publicou algo no "facebook" , ou  como agora mesmo, escribir algunha cousa que me veña o maxín.

Un día un pouco depresivo, húmido, tristeiro e feble  pero a un mesmo tempo doce, melancólico e tenro.

Vou seguir co meu vello libro, que teño que rematalo hoxe.

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/10/24/dia-chuvia#comentarios
Subasta de restos de naufraxios (1910) http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/10/24/subasta-restos-naufraxios-1910 2009-10-24T13:19:35+00:00

]]>
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2009/10/24/subasta-restos-naufraxios-1910#comentarios