Aló polo ano 1982 , estaba eu enrolado de contramestre nun arrastreiro chamado “Laca Burgoa”. Un velo cascallo de pau , no que o mais sobresaínte que tiña, era a súa teimuda facilidade de manterse a flote estando cheo de furados por todas os costados.
Eran os derradeiros días do inverno de ese ano, cando aconteceu o “suceso”.
Logo de pasar uns días amarrados en porto por mor do mal tempo , saímos a faenar. A nosa zona de traballo habitual era a comprendida entre o cabo Fisterra e Cabo Corrubedo , ese día debíamos de estar a unhas 10 ou 12 millas o través de Monte Louro cando o patrón chamou a virar.
E comezou o “ritual” de cada lance . Erguerse do catre ,calzar as botas de caña alta , por a roupa de augas e seguidamente ir para a proa a embragar a maquinilla e esperar a que o patrón dea a orde de virar.
Todos estes preparativos , dende que soan as tres pitadas que son o sinal para virar , ate que esta a maquinilla embragada e listos para virar, non levan mais tres minutos .
No mar , non se porque estraña razón todos os traballos se fan de unha forma acelerada sempre voz en grito e correndo. Nunca os mariñeiros no seu traballo teñen a parsimonia dos traballadores de terra , non existe iso de parar un minuto para fumar ou para comprobar como vai o traballo .No mar cando se comeza un traballo traballase de forma acelerada ate que se conclúe.
Pero vamos o que iamos.
Aquel día de inverno do ano 82, a pesca non ía a ser a habitual...
o recoller as redes e envorcar o seu contido na cuberta non ían ser peixes o que sairán dela se non ¡patacas!.
Si, patacas ducias de sacos de patacas que poñían por fora en letras roxas “ SED POTATOES” a palabra potatoes era obvio ante a vista do cargamento de sacos o que significaba pero o de “SED” aínda hoxe non o teño claro. Supoño que seria algunha marca comercial ou algún tipo de variedade de pataca.
Ante tan abraiante tipo de pesca , o patrón comunicoulle os outros barcos a “captura” , e eles confirmaron que tamén habían collido patacas.
Cortamos os sacos cas navallas e envorcamos as patacas soltas o mar.
Durante preto de un mes estivemos collendo “potatoes” cada vez mais podrecidas co conseguinte cheiro, ate que se acabaron.
E de supor que os tubérculos foron guindados o mar dende a adega de algún mercante por causas que descoñezo.
Potatoes
Allá por el año 1982 , estaba yo enrolado de contramaestre en un arrastrero llamado “Laca Burgoa”. Un veiejo cascajo de madera , en el que lo mas sobresaliente que tenía, era su testaruda facilidad de mantenerse a flote estando lleno de agujeros por todos los costados.
Eran los últimos días del invierno de ese año, cuando ocurrió el “suceso”.
Después de pasar unos días amarrados en puerto a causa del mal tiempo , salimos a faenar. Nuestra zona de trabajo habitual era la comprendida entre el cabo Fisterra y Cabo Corrubedo , ese día debíamos de estar a unas 10 o 12 millas el través de Monte Louro cuando el patrón llamó a virar.
Y comenzó el “ritual” de cada lance . Levantarse del catre ,calzar las botas de caña alta , vestir la ropa de aguas y seguidamente ir para la proa a embragar la maquinilla y esperar la que el patrón dé la orden de virar.
Todos estos preparativos , desde que suenan las tres pitadas que son la señal para virar , hasta que esta la maquinilla embragada y listos para virar, no llevan mas de tres minutos .
En el mar , no se porque extraña razón todos los trabajos se hacen de una forma acelerada siempre voz en grito y corriendo. Nunca los marineros en su trabajo tienen la parsimonia de los trabajadores de tierra , no existe eso de parar un minuto para fumar o para comprobar como va el trabajo .En el mar cuando se comienza un trabajo se trabajar de forma acelerada hasta que se concluye.
Pero vamos lo que íbamos.
aquel día de invierno del año 82, la pesca no iba a ser la habitual...
Al recoger las redes y volcar su contenido en la cubierta no iban a ser pescados el que saldrán de ella si no ¡patatas!.
Si, patatas docenas de sacos de patatas que ponían por fuera en letras rojas“ SED POTATOES”, la palabra potatoes era obvio ante la vista del cargamento de sacos lo que significaba, pero el de “SED” aún hoy no lo tengo claro. Supongo que seria alguna marca comercial o algún tipo de variedad de patata.
Ante tan asombroso tipo de pesca , el patrón le comunicó los otros barcos la “captura” , y ellos confirmaron que también habían cogido patatas.
Cortamos los sacos con las navajas y tiramos las patatas sueltas el mar.
Durante cerca de un mes estuvimos cogiendo “potatoes” cada vez mas pútridas con el con el consiguiente hedor, hasta que se acabaron.
Es de suponer que los tubérculos fueron arrojados el mar desde la bodega de algún mercante por causas que desconozco.
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados