A Serea Meixide
Fai moitos , moitos anos , cando eu era un neno como vos , nas noites de inverno cando había vendaval e non se podía saír o mar , xuntabámonos todos arredor da lareira. E o noso pai que era mariñeiro contábanos as historias que el lembraba.
Eu acurrunchábame no regazo de miña nai e oía atentamente o que alí se falaba.
Unha das historias que mais me quedaran gravadas no meu maxín foi a da serea Meixide.
Esa era unha das que nunca faltaba en aquelas longas noites o carón do lume .
Meu pai poñendo unha cara moi seria contaba o que lle acontecera a Xan de Mean.
Eu vouna contar como ma contaron a min . Meu pai xuraba e perxuraba que fora certo , eu sempre o crin , vos cada un pensade o que queirades .
De todos e sabido que as sereas non se adoitan ver a cotío . Eu que levo trinta anos andando o mar , nunca atopei con unha . pero podo asegurarvos que habelas hainas . Que eu non as vira nunca , so quer dicir que igual as sereas nunca se interesaron por min.
Pero vamos o que vamos.
Xan de Mean era patrón de unha lancha do xeito . Unha lancha a que lle chamaban A Pescadora.
Pero a verdade e que a realidade non sempre coincide cos desexos de cada un , e A Pescadora , ultimamente non estaba a pescar todo o que debía.
Todos os días na rula os patróns das outras lanchas , descargaban ufanos moreas de sardiñas e de xoubas e A Pescadora sempre con un par de patelas nada mais.
O pobre Xan xa non sabia onde tirar as redes , porque largara
onde largara os peixes sempre eran os mesmos , ( poucos).
Xan que ca súa lancha nunca saíra da ría para fora , sabia ( polo que lle oíra contar os vellos no peirao ) que a tres millas da costa , atopábase o banco de sardiñas mais rico de todo o litoral.
Canso de non pescar e despois de moito cavilar , decidiuse a ir a costa en procura das sardiñas que non topaba na ría.
Era una abrente fresco de verán . O mar estaba tan calmo que parecía un espello , so unha moi pequena brisa facía que a vela da Pescadora se inflase por momentos.
Xan aferrado o temón , gobernaba a lancha en procura do rico banco de sardiñas.
-Hoxe e u meu día- , pensaba o mariñeiro mentres a proa da lancha cortaba o espello do mar como si un coitelo quente cortase manteiga.
_ hoxe a Pescadora ira cargadiña de milleiros de sardiñas para porto.-
Cavilando en estas andrómenas ría solo Xan.
Tan distraído estaba que a penas se dou conta de que a brisa desaparecera , facendo que a vela caese flacida sobre da botabara.
Aprestouse Xan a armar os remos para seguir vogando hasta o caladoiro.
Pero tan pronto como se quedou o vento unha espesa brétema cubriu o ceo impedindo que Xan puidese seguir . Pois como todo sabedes , no mar si hai brétema espesa os mariñeiros solo se poden fiar da súa rosa dos ventos , pero o coitado de Xan era tan pobre , que ni agulla de marear tiña. Entón non puido facer mais , que pórse a esperar haber si clareaba a brétema.
Sacou o mazo do tabaco fixo un cigarro e armouse de paciencia . Aínda que unha sombra de inquedanza cerniase sobre do seu maxín.
Estaba no medio do mar lonxe da costa e sen medios para volver hasta que despexase a borraxeira.
Aburrido e canso como estaba de esperar , comezou a cantaruxar unha vella canción que lle oíra cantar os maiores do pobo cando era neno.
MARIÑEIRIÑO QUE VAS
NA TÚA LANCHA PESCAR,
TEN COIDADO DA SEREA
QUE CHE A DE ESTAR AXEXAR.
NON TE FÍES MARIÑEIRO
NOS DÍAS DE CALMA BRANCA,
QUE PODE SER QUE A SEREA
VEÑA RECLAMARCHE A IALMA.
Cantaruxaba Xan e o eco respondíalle , ou iso foi o que el cría
Hasta que escoitando con mais atención decatouse que o que el crera o eco , era a voz de unha muller.
Aquí quero facer unha pequena parada para preguntarvos algo.
¿ Ollastedes algunha vez unha serea?. Si algún ou algunha de vos veu unha serea, xa saberá isto que vou dicir , pero por si acaso non a vístedes , eu cóntovos.
Os cantos das sereas son engaiolantes , de feito din que o que escoita cantar a unha serea namorase para sempre dela .
¡ Pois si ¡, iso mesmo que estades a pensar agora , foi o que lle pasou a Xan de Mean.
O que el o principio cría que era o eco da súa canción , era unha fermosísima e moi doce voz de muller , que estaba a repetir a súa melodía.
Armou os remos outra vez e dirixiuse cara a o punto de onde viña a voz .
Sentada encima de unha rocha estaba Meixide e hasta ela chegou Xan .
Aquí para o relato , quero deixar que o maxín de cada un , dea un final distinto a o que despois acontece entre Xan e Meixide.
Eu solo vou a contar o que dicía meu pai que aconteceu despois .
¡Xan nunca volveu a terra ¡.
Días despois de que saíse Xan para o mar apareceu a Pescadora varada nunha praia e sen rastro do seu patrón.
Nunca ninguén soubo o que lle pasara , pero dende aquel día dúas novas rochas apareceron na costa en un lugar que antes non había pedra ningunha.
A xente doulle en chamar a esas rochas Mean e Meixide , e aí están aínda esas dúas pedras .
Si coñecedes a algún mariñeiro preguntádelle por esas pedras e veredes como el vos ha falar delas.
Ninguén sabe si o mariñeiro e a serea se converteron en rochas , pero hai quen xura que si. Tamén din que nos días de calma cando hai brétema , volven a converterse en serea e mariñeiro e que pasara así por os séculos dos séculos.
Eu non o sei , eu solo sei que cando o meu barco pasa preto de esas rochas creo escoitar unha melodía fermosísima cantada a dúo. Pero solo e a miña imaxinación , porque senón ficaría engaiolado tamén.
......................
La Sirena Meixide
Hace muchos , muchos años , cuando yo era un niño aun, en las noches de invierno cuando había vendaval y no se podía salir el mar , nos juntábamos todos alrededor del hogar. Y nuestro padre que era marinero nos contaba las historias que él recordaba.
Yo me acurrucaba en el regazo de mi madre y escuchaba atentamente lo que allí se hablaba.
Una de las historias que mas me han quedado grabada en mi recuerdo era la de la sirena Meixide.
Esa era una de las que nunca faltaba en aquellas largas noches al calor del fuego .
Mi padre poniendo una cara muy seria contaba lo que le había ocurrido la Xan de Mean.
Yo os la voy a narrar como me la contaron a mí . Mi padre juraba y perjuraba que había sido cierto , yo siempre lo creí , pero cada uno de vosotros pensad lo que queráis .
De todos y sabido que las sirenas no se suelen ver a diario . Yo que llevo treinta años trabajando en la mar , nunca encontré con una . pero puedo aseguraros que haberlas las hay . Que yo no las viese nunca , solo quiere decir que quizás las sirenas nunca se interesaron por mí.
Pero vamos a lo que vamos.
Xan de Mean era patrón de una lancha del sardinera . Una lancha a la cual llamaban La Pescadora.
Pero la verdad y la realidad no siempre coincide con los deseos de cada uno , y La Pescadora , últimamente no estaba pescando todo lo que debía.
Todos los días en la lonja las tripulaciones de las otras lanchas , descargaban ufanos moreas de sardinas y de sardinetas y La Pescadora siempre con un par de cajas nada mas.
El pobre Xan ya no sabia donde calar las redes , porque las largase donde las largase los pescados siempre eran los mismos , ( pocos).
Xan que con su lancha nunca había salido fuera de la ría, sabia ( por el que le había oído contar los viejos en el muelle ) que la tres millas de la costa , se encontraba el banco de sardinas mas rico de todo el litoral.
Cansado de no pescar y después de mucho cavilar , se decidió a ir la costa en búsqueda de las sardinas que no encontraba en la ría.
Era una amanecer fresco de verano . El mar estaba tan calmo que parecía un espejo , solo una muy pequeña brisa hacía que a vela de la Pescadora se inflarse por momentos.
Xan aferrado el timón , gobernaba la lancha en búsqueda del rico banco de sardinas.
-Hoy es mi día- , pensaba el marinero mientras la proa de la lancha cortaba el espejo del mar como sí un cuchillo caliente cortarse mantequilla.
-Hoy la Pescadora ira cargada de miles de sardinas para puerto.-
Cavilando en estas “andrómenas”,se reía solo Xan.
Tan distraído estaba que apenas se dio cuenta de que la brisa había desaparecido , haciendo que a vela cayera flácida sobre la botavara.
Se apresto Xan a armar los remos para seguir vogando hasta el caladero.
Pero tan pronto como se quedó el viento, una espesa niebla cubrió el cielo impidiendo que Xan pudiese proseguir . Pues como todo sabéis , en la mar sí hay niebla espesa, los marineros solo se pueden fiar de su rosa de los vientos , pero Xan era tan pobre , que ni aguja de marear tenía. Entonces no pudo hacer mas que ponerse a esperar haber sí clareaba la niebla.
Sacó el mazo del tabaco hizo un cigarrillo y se armó de paciencia . Aunque una sombra de inquietud se cernía sobre el.
Estaba en el medio del mar lejos de la costa y sin medios para volver hasta que despejarse la bruma.
Aburrido y cansado como estaba de esperar , comenzó a canturrear una vieja canción que le había oído cantar a los mayores del pueblo cuando era niño.
MARINERO TU QUE VAS
EN TU LANCHA PESCAR,
NO OLVIDES LA SIRENA
QUE PUEDE ESTAR A ACECHAR.
NO TE FÍES MARINERO
EN LOS DÍAS DE CALMA BLANCA,
QUE PUEDE SER QUE LA SIRENA
VENGA RECLAMARTE EL ALMA.
Canturreaba Xan y el eco le respondía , o eso fue lo que él creía
Escuchando con mas atención se enteró de que lo que él había creído un eco , era una dulce voz de mujer.
Aquí quiero hacer una pequeña parada para preguntaros algo.
¿ Visteis alguna vez una sirena?. Si alguno o alguna de vosotros vino una sirena, ya sabrá esto que voy a decir , pero por sí acaso no la hubieseis visto , yo os cuento.
Los cantos de las sirena son hechizadores , de hecho dicen que el que escucha cantar a una sirena, se enamora para siempre de ella .
¡ Pues sí ¡, eso mismo que estáis pensando ahora , fue lo que le pasó a Xan de Mean.
Lo que él en un principio creía que era el eco de su canción , era una bellísima y muy dulce voz de mujer , que repetia su melodía.
Armó los remos otra vez y se dirigió cara a el punto de donde venía la voz .
Sentada encima de una roca estaba Meixide y hasta ella llegó Xan .
Aquí termina el relato , quiero dejar que la imaginacion de cada uno , dé un final distinto a lo que después ocurrio entre Xan y Meixide.
Yo solo voy a contar lo que decía mi padre que ocurrió después .
¡Xan nunca volvió la tierra ¡.
Días después de que saliese para el mar, apareció la Pescadora varada en una playa y sin rastro de su patrón.
Nunca nadie supo lo que le había pasado , pero desde aquel día dos nuevas rocas aparecieron en la costa en un lugar que antes no había piedra alguna.
La gente las dio en llamar a esas rocas Mean y Meixide , y ahí están aún esas dos piedras .
Si conocéis a algún marinero preguntadle por esas piedras y veréis como él os hablara de ellas.
Nadie sabe sí el marinero y la sirena se convirtieron en rocas , pero hay quien jura que sí. También dicen que en los días de calma cuando hay niebla , vuelven la convertirse en sirena y marinero y que pasara así por los siglos de los siglos.
Yo no lo sé , yo solo sé que cuando mi barco pasa cerca de esas rocas creo escuchar una melodía bellísima cantada la dúo. Pero solo es mi imaginación , porque si no quedaría cautivado también.
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados