Os que nos desprazamos e traballamos habitualmente no mar, sempre tivemos necesidade, por razóns obvias de conseguir situarnos de maneira precisa, e para iso recorremos a distintos métodos .
A maneira mais sinxela de situarse nun punto concreto da costa é a través de duas marcaciones.
A enfilación visual de dous accidentes xeográficos na costa, trazan unha liña imaxinaria para o punto en que se atopa o observador. Desde ese punto tómase outra enfilación doutro punto da costa e a intersección de ambas liñas marcan un punto exacto no mar.
Este sistema aínda era usado non fai moitos anos polos patróns de pesca para situar cascos afundidos e lugares onde poderían romper as súas redes.
A mediados do pasado século coa chegada das axudas electrónicas á navegación empezáronse a utilizar métodos mais sofisticados para situarse.
O Radiogoniómetro foi un dos primeiros.
Consistía nun receptor de radio en AM, co cal podíanse captar os sinais que emitían os radiofaros.
Na nosa costa eran Fisterra , Vilán e Silleiro.
Cada un deles emitía os seus distintivo en código Morse e logo un longo asubío para facilitar o sintonizado do seu sinal.
O dial do sintonizador era unha circunferencia dividida en 360 graos . Ao xirar o dial conseguíase a optima sinal de calquera radiofaro quedando marcada a súa demora en graos.
Duas marcaciones daban un punto e obtemos o mesmo resultado que coas marcaciones visuais pero coa vantaxe que non era imprescindible enxergar a costa para facelo.
O sistema Decca foi o seguinte paso.
Tres antenas situadas en lugares distantes na costa , un receptor Decca e unha carta náutica coas liñas Decca superpostas ... Eran o que se necesitaba para tomar postura a través de este sistema.
O receptor de radio recibía os sinais das antenas e automaticamente transformábaas en díxitos . Eses díxitos eran reflectidos na carta por liñas dunha cor distinto para cada antena (vermello, verde e púrpura) . A intersección de dúas liñas na carta daba un punto exacto e xa temos o mesmo resultado desexado pero con outro método distinto.
Na pesca de arrastre adoitábase usar o fondo combinado cunha liña Decca para situar un obxecto . Por exemplo:
6.90 de vermello sector C en 118 Brazas ..... Cubanita.
Desta maneira sabias que cun fondo de 118 Bs. Ao chegar á liña Decca do sector C vermello de 6.90 , se atopaba o casco denominado Cubanita. Con aumentar ou rebaixar un par de brazas era suficiente para afastarse del antes de chegar á súa altura coas redes.
Este sistema obrigábanos a ter anotados en papel ou na carta as situacións de todos os obxectos coñecidos, o que era bastante farragoso.
Outra forma de marcar era a través do radar.
Consistía en obter duas ou mais distancias exactas a outras tantos puntos da costa para obter un punto exacto de situación.
Con este método os obxectos anotábanse con distancias exactas á costa, por exemplo:
Casco da Nave: De Cabo Toriñana 8.06 millas – de Cabo da Nave 5.56 millas.
Desta maneira ao aproximarse a este casco había que ter o coidado de non levar ningunha desas dous distancias á costa para non prender as redes no obxeto.
Hoxe en día coa chegada da era dixital , utilízase o G.P.S. (sistema de posicionamento mundial) combinado cunha carta dixitalizada na cal pódese ver a silueta do barco posicionada en tempo real no punto exacto onde se atópa.
Un pequeno receptor que recibe os sinais enviadas por unha constelación de satélites Geo-estacionarios e un ordenador conectado ao G.P.S., onde poder visualizar unha carta electrónica, son todo o equipo que necesita este sistema
Os obxectos márcanse a través de dúas posicións Latitude e Lonxitude.
E toda a información necesaria para desenvolver o noso labor que antes necesitabamos cheas de apuntes e planos, gárdase agora dentro dun “Pendrive”, que cabe dentro da palma dunha man.
Xa alguén díxoo no seu día “RENOVARSE OU MORRER”
Los que nos desplazamos y trabajamos habitualmente en el mar, siempre tuvimos necesidad, por razones obvias de conseguir situarnos de manera precisa, y para ello recurrimos a distintos métodos .
La manera mas sencilla de situarse en un punto concreto de la costa es a través de dos marcaciones.
La enfilación visual de dos accidentes geográficos en la costa, trazan una línea imaginaria hacia el punto en que se encuentra el observador. Desde ese punto se toma otra enfilación de otro punto de la costa y la intersección de ambas líneas marcaran un punto exacto en el mar.
Este sistema aun era usado no hace muchos años por los patrones de pesca para situar cascos hundidos y lugares donde podrían romper sus redes.
A mediados del pasado siglo con la llegada de ayudas electrónicas a la navegación se empezaron a utilizar métodos mas sofisticados para situarse.
El Radiogoniómetro fue uno de los primeros.
Consistía en un receptor de radio en AM, con el cual se podían captar las señales que emitían los radiofaros.
En nuestra costa eran Finisterre , Villano y Silleiro.
Cada uno de ellos emitía sus distintivo en código Morse y luego un largo pitido para facilitar el sintonizado de su señal.
El dial del sintonizador era una circunferencia dividida en 360 grados . Al girar el dial se conseguía la optima señal de cualquier radiofaro quedando marcada su demora en grados.
Dos marcaciones daban un punto y obtenemos el mismo resultado que con las marcaciones visuales pero con la ventaja que no era imprescindible divisar la costa para hacerlo.
El sistema Decca fue el siguiente paso.
Tres antenas situadas en lugares distantes en la costa , un receptor Decca y una carta náutica con las líneas Decca superpuestas ... Eran lo que se necesitaba para posicionarse a través de este sistema.
El receptor de radio recibía las señales de las antenas y automáticamente las transformaba en dígitos . Esos dígitos eran reflejados en la carta por líneas de un color distinto para cada antena (rojo, verde y púrpura) . La intersección de dos líneas en la carta daba un punto exacto y ya tenemos el mismo resultado deseado pero con otro método distinto.
En la pesca de arrastre se solía usar el fondo combinado con una línea Decca para situar un objeto . Por ejemplo:
6.90 de rojo sector C en 118 Brazas ..... Cubanita.
De esta manera sabias que con un fondo de 118 Bs. Al llegar a la línea Decca del sector C rojo de 6.90 , se encontraba el casco denominado Cubanita. Con aumentar o rebajar un par de brazas era suficiente para alejarse de el antes de llegar a su altura con las redes.
Este sistema nos obligaba a tener anotados en papel o en la carta las situaciones de todos los objetos conocidos, lo que era bastante farragoso.
Otra forma de marcar era a través del radar.
Consistía en obtener dos o mas distancias exactas a otros tantos puntos de la costa para obtener un punto exacto de situación.
Con este método los objetos se anotaban con distancias exactas a la costa, por ejemplo:
Casco de la Nave: De Cabo Toriñana 8.06 millas – de Cabo de la Nave 5.56 millas.
De esta manera al aproximarse a este casco había que tener el cuidado de no llevar ninguna de esas dos distancias a la costa para no prender las redes en el.
Hoy en día con la llegada de la era digital , se utiliza el G.P.S. (sistema de posicionamiento mundial) combinado con una carta digitalizada en la cual se puede ver la silueta del barco posicionada en tiempo real en el punto exacto donde se encuentra.
Un pequeño receptor que recibe las señales enviadas por una constelación de satélites Geo-estacionarios y un ordenador conectado al G.P.S., donde poder visualizar una carta electrónica, son todo el equipo que necesita este sistema
Los objetos se marcan a través de dos posiciones Latitud y Longitud.
Y toda la información necesaria para desarrollar nuestra labor que antes necesitábamos montones de apuntes y planos se guarda ahora dentro de un “Pen-drive”, que cabe dentro de la palma de una mano.
Ya alguien lo dijo en su día “RENOVARSE O MORIR”
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados