Os fenómenos que se desenvolven no mar, sempre estimularon a imaxinación dos homes, e en todas as latitudes e épocas foron sempre motivo das interpretacións máis fantásticas. De alí a multiplicidade, e a miúdo a contradicción das lendas e crenzas mariñeiras.
Desde tempos remotos, o mar foi un lugar misterioso, insondable e descoñecido para a humanidade. A historia antiga afirmaba que a extensión do mar era tan inmensa que chegaba ata o afastado país dos mortos, e que estaba habitada por criaturas terroríficas e monstruosas.
Non é moito o que coñece a ciencia contemporánea acerca dos habitantes do océano. A gran diversidade en forma e tamaño dos seres mariños permitiu crear toda clase de historias e lendas sobre monstros, as cales deron orixe a unha manchea de fantasías.
A vida no mar depáranos, aínda hoxe, sorpresas e narracións fantásticas que só comezan a descifrarse mediante a investigación sistemática do océano.
O home sempre considerou que a inmensidade do mar está poboada por unha fauna de fantasía. Os "monstros lendarios" nacen entón á calor do temor ou dunha imaxinación desbordada perante tantas marabillas que os ollos humanos poden contemplar no océano.
Como sinalan algúns científicos, "os gregos encheron ao Mare nostrum das máis variadas criaturas. Monstros e deidades formaban a máis animada poboación das augas do mar. Nereidas, oceánidas e gorgonas, en formación con sereas e tritóns, constitúen o brillante desfile, que dá o seu maior esplendor á o mar de Poseidón e Anfitrite".
Un dos mitos gregos máis fermosos é o das sereas, no que se conxugan a muller e o mar, dous elementos que desde tempos inmemoriais son motivo de gabanzas e lendas para o home.
Segundo a mitoloxía grega, as sereas eran as fillas de Calíope e de Aqueleo, compañeras de Proserpina e vítimas do furor de Ceres, quen has transformou precisamente en monstros mariños en virtude de que non opuxeron resistencia ao rapto daquela. Estas mulleres oceánicas posuían os máis doces e terribles atributos femininos: a beleza e a crueldade, ou o amor e a perdición.
Estas mulleres-peixe son unha constante mitolóxica de todos os pobos maríñeiros, (na nosa Galicia temos a lenda da serea Maruxaina) e a súa forma foi cambiando ao longo do tempo. Para Ovidio, esas desgraciadas criaturas que foron agochar os seus monstruosos corpos nunhas rochas situadas entre Capri e Italia eran aves de plumaxe avermellado con cara de virxe. Apolonio de Rodas aseguraba que tiñan busto de muller e corpo de ave mariña.
A historia das sereas gregas, sen saber como, transformouse na de peixe-muller ou ondina con rabo de peixe e esvelto corpo feminino. Tirso de Molina descríbeas así: "a metade mulleres e peixes a metade."
No gran poema épico A Odisea, do poeta grego Homero (século IX a. C.), obra monumental da antigüidade clásica, nárranse as aventuras de Ulises e os seus homes diante das terribles e maléficas sereas, cuxo canto fascinaba a cantos o escoitaban. "Aquel que imprudentemente se acerca a elas e oe a súa voz, xa non volve a ver á súa esposa nin aos seus fillos... ao ser enfeitizados polas sereas co seu engaiolante e sonoro canto, sentadas nunha pradería e tendo ao seu redor unha enorme morea de ósos de homes putrefactos cuxa pel se vai consumindo."
Este feitizo foi burlado por Ulises, quen, por consello de Circe, tapou con cera os oídos dos remeiros, mentres el atabase de pés e mans do mastro para resistir o efecto fascinador do canto das sereas, quen, para tentalo, ofrecéronlle o coñecemento de todas as cousas. Despois de haber sido burladas por Ulises, as sereas precipitáronse no mar para converterse en pedras. Aínda hoxe coñécense co nome de siremusas.
A lenda das sereas fixose popular rapidamente; i estendeuse por toda Europa e chegou incluso a territorios moi afastados, como a India, Rusia e Xapón, pasando despois a América. Algunhas das historias representábanas crueis, como a de Ulises, e outras describíanas doces e amorosas, como no caso de Ondina, que segundo o relato apareceu na costa de Francia.
LOS fenómenos que se desarrollan en el océano, tanto los de origen físico-químico como biológico, siempre han estimulado la imaginación de los hombres, y en todas las latitudes y épocas han sido motivo de las interpretaciones más fantásticas. De allí la multiplicidad, y a menudo la contradicción de las leyendas y creencias marinas.
Desde tiempos remotos, el mar ha sido un lugar misterioso, insondable y desconocido para la humanidad. La historia antigua afirmaba que la extensión del mar era tan inmensa que llegaba hasta el lejano país de los muertos, y que estaba habitada por criaturas terroríficas y monstruosas.
No es mucho lo que conoce la ciencia contemporánea acerca de los habitantes del océano. La gran diversidad en forma y tamaño de los seres marinos ha permitido crear toda clase de historias y leyendas sobre monstruos, las cuales han dado origen a un sinnúmero de fantasías.
La vida en el mar nos depara, aún hoy, sorpresas y narraciones fantásticas que sólo comienzan a descifrarse mediante la investigación sistemática del océano.
El hombre siempre ha considerado que la inmensidad del mar está poblada por una fauna de fantasía. Los "monstruos legendarios" nacen entonces al calor del temor o de una imaginación desbordada ante tantas maravillas que los ojos humanos pueden contemplar en el océano.
Como señalan algunos científicos, "los griegos llenaron al Mare nostrum de las más variadas criaturas. Monstruos y deidades formaban la más animada población de las aguas del mar. Nereidas, oceánidas y gorgonas, en formación con sirenas y tritones, constituyen el brillante desfile, que da su mayor esplendor a la corte de Poseidón y Anfitrite".
Uno de los mitos griegos más bellos es el de las sirenas, en el que se conjugan la mujer y el mar, dos elementos que desde tiempos inmemoriales son motivo de alabanzas y leyendas para el hombre.
Según la mitología griega, las sirenas eran las hijas de Calíope y de Aqueleo, compañeras de Proserpina y víctimas del furor de Ceres, quien las transformó precisamente en monstruos marinos en virtud de que no opusieron resistencia al rapto de aquella. Estas mujeres oceánicas poseían los más dulces y terribles atributos femeninos: la belleza y la crueldad, o el amor y la perdición.
Estas mujeres-pez son una constante mitológica de todos los pueblos marítimos, y su forma ha ido cambiando a lo largo del tiempo. Para Ovidio, esas desdichadas criaturas que fueron a esconder sus monstruosos cuerpos en unas rocas situadas entre Capri e Italia eran aves de plumaje rojizo con cara de virgen. Apolonio de Rodas aseguraba que tenían busto de mujer y cuerpo de ave marina.
La historia de las sirenas griegas, sin saber cómo, se transformó en la de pez-mujer u ondina con cola de pescado y esbelto cuerpo femenino. Tirso de Molina las describe así: "la mitad mujeres y peces la mitad."
En el gran poema épico La Odisea, del poeta griego Homero (siglo IX a. C.), obra monumental de la antigüedad clásica, se narran las aventuras de Ulises y sus hombres ante las terribles y maléficas sirenas, cuyo canto fascinaba a cuantos lo oían. "Aquel que imprudentemente se acerca a ellas y oye su voz, ya no vuelve a ver a su esposa ni a sus hijos [...] al ser hechizados por las sirenas con el sonoro canto, sentadas en una pradera y teniendo a su alrededor enorme montón de huesos de hombres putrefactos cuya piel se va consumiendo."
Este hechizo fue burlado por Ulises, quien, por consejo de Circe, tapó con cera los oídos de los remeros, mientras él se hacía atar de pies y manos del mástil para resistir el efecto fascinador del canto de las sirenas, quienes, para tentarlo, le ofrecieron el conocimiento de todas las cosas. Después de haber sido burladas por Ulises, las sirenas se precipitaron en el mar para convertirse en peñascos. Aún hoy se les conoce con el nombre de siremusas.
La leyenda de las sirenas se popularizó rápidamente; se extendió por toda Europa y llegó incluso a territorios muy alejados, como la India, Rusia y Japón, pasando después a América. Algunas de las historias las representaban crueles, como la de Ulises, y otras las describían dulces y amorosas, como en el caso de Ondina, que según el relato apareció en la costa de Francia.
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados