As sereas non son os únicos personaxes mitolóxicos mariños con características humanas, xa que teñen un paralelo simétrico con Tritón, fillo do deus Poseidón, "o da cabeleira azul" e da deusa Anfítrite e que rodean ao deuses dos mares e son metade humanos, metade peixes, con longa cabeleira fluctuante e gran cola cuberta de escamas.

Os tritóns, que recibiron diferentes nomes, como home-peixe ou home mariño, gozaban de fama pola súa sabedoría e does adiviñatorios, o seu labor principal consistía en escoltar aos deuses mariños máis poderosos ao tempo que sopraban as súas belas caracolas.

A lenda dos tritóns, descritos nas obras de Plinio, Gesner e outros autores, estendeuse tamén por toda Europa, e pasou á beira do Atlántico aparecendo en América, en onde o ambiente era propicio para darlle crédito. Incluso, algúns autores pensaban que esas lendas eran patrimonio das culturas nativas.

A crenza no home-peixe e as sereas consérvase aínda entre a xente de mar que sempre está relatando novas historias. Unha posible explicación ao respecto a partir do punto de vista científico é que estas lendas puideron ter a súa orixe no aspecto de certas focas do Mediterráneo.

Ademais, a imaxinación dos gregos dotou á súa mitoloxía doutras criaturas mariñas de forma humana, co cal aqueles homes demostraban o gran amor e respecto que sentían polo océano. Devanditas criaturas son as ninfas do mar, as nereidas e as oceánidas.

As ninfas do mar, cuxas longas trenzas debruzadas con cunchas chegaban ata os seus fermosos e diminutos pés, eran a representación dun ser mariño amable, inspirador de poetas. As nereidas, 50 irmás fillas de Nereo, habitaban o Mar Egeo, cantaban con voz melodiosa e bailaban ao redor do seu pai. A pesar de que eran deidades menores, os gregos construíronlles altares diante dos que depositaban ofrendas. As máis célebres foron Anfitrite, Tetis e Galatea. As oceánidas, fillas de Océano e Tetis, en número de polo menos 13 000, tiñan semellanza coas nereidas. Eran alegres, bondadosas e coidaban dos mariñeiros durante a súas travesías con tanto afecto e dedicación que chegaban a namorar delas.

Aristóteles (384-322 a. C.), que pode ser considerado pai da historia natural, e en especial da zooloxía, e cuxos escritos constitúen unha enciclopedia do saber antigo que se dilatou ata o Renacemento —algúns dos seus coñecementos son válidos na actualidade—, tampouco puido escapar da tentación de crear fantasías sobre a vida no mar. Pensaba que os corais, aos que chamaron korallion, que significa adorno do mar, tiñan a súa orixe nunha planta mariña que medraba "entre as horrísonas serpes do corpo de Medusa". Ás medusas, animais de corpo transparente en forma de sombrilla, nomeábaas pulmóns do mar, pois creía que o océano respiraba por medio de eles debido aos seus rítmicos movementos natatorios.

Estas lendas e tradicións dos gregos permaneceron durante 16 séculos, e cambiaron segundo as épocas e os países aos que se estenderon. Algunhas delas lograron ser aclaradas a partir do coñecemento que se foi obtendo acerca dos animais mariños, aínda que certas especies seguiron prestándose a confusión

Las sirenas no son los únicos personajes mitológicos marinos con características humanas, ya que tienen un paralelo simétrico con Tritón, hijo del dios Poseidón, "el de la cabellera azul" y de la diosa Anfitrite quienes rodean al dios de los mares y son mitad humanos, mitad peces, con larga cabellera flotante y gran cola cubierta de escamas.
Los tritones, que han recibido diferentes nombres, como hombre-pez u hombre marino, gozaban de fama por su sabiduría y dones adivinatorios, y su labor principal consistía en escoltar a los dioses marinos más poderosos al tiempo que soplaban sus bellas caracolas.
La leyenda de los tritones, descritos en las obras de Plinio, Gesner y otros autores, se extendió también por toda Europa, y pasó a la orilla del Atlántico apareciendo en América, en donde el ambiente era propicio para darle crédito. Incluso, algunos autores pensaban que esas leyendas eran patrimonio de las culturas nativas.
La creencia en el hombre-pez y las sirenas se conserva aún entre la gente de mar que siempre está relatando nuevas historias. Una posible explicación al respecto desde el punto de vista científico es que estas leyendas pudieron tener su origen en el aspecto de ciertas focas del Mediterráneo.
Además, la imaginación de los griegos dotó a su mitología de otras criaturas marinas de forma humana, con lo cual aquellos hombres demostraban el gran amor y respeto que sentían por el océano. Dichas criaturas son las ninfas del mar, las nereidas y las oceánidas.
Las ninfas del mar, cuyas largas trenzas adornadas con conchas llegaban hasta sus hermosos y diminutos pies, eran la representación de un ser marino amable, inspirador de poetas. Las nereidas, 50 hermanas hijas de Nereo, habitaban el Mar Egeo, cantaban con voz melodiosa y bailaban alrededor de su padre. A pesar de que eran deidades menores, los griegos les construyeron altares ante los que depositaban ofrendas. Las más célebres fueron Anfitrite, Tetis y Galatea. Las oceánidas, hijas de Océano y Tetis, en número de por lo menos 13 000, tenían semejanza con las nereidas. Eran alegres, bondadosas y cuidaban a los marinos durante sus travesías con tanto afecto y dedicación que llegaban a enamorarse de ellas.
Aristóteles (384-322 a. C.), que puede ser considerado padre de la historia natural, y en especial de la zoología, y cuyos escritos constituyen una enciclopedia del saber antiguo que perduró hasta el Renacimiento —algunos de sus conocimientos son válidos en la actualidad—, tampoco pudo escapar de la tentación de crear fantasías sobre la vida en el mar. Pensaba que los corales, a los que llamaron korallion, que significa adorno del mar, tenían su origen en una planta marina que crecía "entre las horrísonas serpientes de la cabeza de Medusa". A las medusas, animales de cuerpo transparente en forma de sombrilla, las nombraba pulmones del mar, pues creía que el océano respiraba por medio de ellos debido a sus rítmicos movimientos natatorios.
Estas leyendas y tradiciones de los griegos permanecieron durante 16 siglos, y cambiaron según las épocas y los países a los que se extendieron. Algunas de ellas lograron ser aclaradas a partir del conocimiento que se fue obteniendo acerca de los animales marinos, aunque ciertas especies siguieron prestándose a confusión