NARVAL (O UNICORNIO DO MAR)
Non é posible falar de monstros mariños sen mencionar ás "serpes do mar" e aos "dragóns" que, segundo as crenzas, habitaban as cavidades e as cavernas costeiras, facendo máis perigosas as rompentes da ondada. Os relatos sobre estes fantásticos animais repítense desde tempo inmemorial, e incluso foron tomados en conta por algúns naturalistas de renome.
Nos mares de todo o mundo, a partir do ártico ata o trópico, falouse da existencia desas serpes. Tales versións proveñen a partir da antiga Grecia e Roma, e sería un erro pensar que, na actualidade, a xente xa non cree neses monstros.
Olaüs Magnus, bispo de Bergen en 1600, conta nunha das súas obras que, segundo os mariños que navegaban en augas de Noruega, entre as rochas e nas cavernas da costa vivía unha serpe de 70 metros de longo e 10 metros de grosor; dotada dunha longa melena, de ollos como chamas, e cuberta por afiadas escamas de cor mouro. Afacía, dicían, perseguir ás embarcacións, e elevábase como unha columna para varrer cos mariñeiros de cuberta e devoralos.
Unha versión máis recente é a de Erik Pontopiddan, da Universidade de Copenhague, quen asegura haber visto en 1752 a unha serpe de 20 a 30 metros de lonxitude, negra e lisa, tan grosa como o corpo dun home e provista dunha especie de crina na cabeza.
Estes mitos chegaron a interesar de tal forma a certos naturalistas que, incluso, discutiron seriamente a posibilidade de que ese hipotético animal exista.
Non é de estrañarse, polo tanto, que os zoólogos comezasen a tomar en serio a existencia destes animais, aos que clasificaron aínda co nome científico de Megophias megophias. Oudemans, en 1892, publicou en Londres un senlleiro libro que reúne 162 relatos de presuntas aparicións do discutido Megophias ocorridas entre 1522 e 1890.
Dise que a tripulación do yate Valhalla atopou, o ano de 1905, unha serpe de mar cuxa silueta foi debuxada. O último reporte relacionado con achados de Megophias foi feito en 1925, en augas de Australia, polo naturalista Jaillard.
Tal vez a lenda contemporánea máis famosa sexa a do monstro de Loch Ness, chamado agarimosamente Nessie, que supostamente vive no Lago de Ness, ao norte de Escocia. Considérase que é un Plesiosauro, réptil acuático que viviu durante o Xurásico e que aparentemente habita nas profundidades do lago.
O primeiro reporte sobre a súa suposta existencia data do ano 565, e ata 1969 foi observado 251 veces, habéndose feito descricións detalladas del, pero sempre con base en fotografías moi borrosas, que ben poderían ser dalgún outro animal. Á data realizáronse numerosas expedicións, sen haberse obtido probas concluíntes sobre a súa existencia.
Por outra parte, hai referencias sobre supostos unicornios que eran tan corpulentos como unha balea; de acordo coas lendas, cando se encolerizaban podían perforar o casco dunha embarcación.
A única especie que parece unicornio é o narval macho, da familia dos cetáceos, pois un dos seus dentes, de duro marfil, medra tanto que sáelle da boca.
Actualmente descubríronse restos de serpes prehistóricas nos depósitos dos mares do terciario primitivo de África (en Exipto), Europa e América do Norte. Non obtivéronse esqueletos completos, senón só vértebras cuxo tamaño permitiu estimar que esas especies medían máis ou menos 12 metros de lonxitude. Os paleontólogos non puideron comprobar que as serpes dos mares primitivos acaden os extraordinarios tamaños mencionados con anterioridade.
En efecto, nos mares viven serpes, pero estas son semellantes en forma e dimensión ás que habitan nos continentes, coa única diferencia de que a súa cola está comprimida lateralmente, polo que poden utilizala como remo. Estes animais abundan no Océano Índico, nas costas orientais en África, especificamente no litoral de Madagascar, e en diversas áreas do Pacífico tropical. O seu veleno é moi tóxico, pero seu mordedura é pouco dolorosa.
No es posible hablar de monstruos marinos sin mencionar a las "serpientes del mar" y a los "dragones" que, según las creencias, habitaban las oquedades y las cavernas costeras, haciendo más peligrosas las rompientes del oleaje. Los relatos sobre estos fantásticos animales se repiten desde tiempo inmemorial, e incluso han sido tomados en cuenta por algunos naturalistas de renombre.
En los mares de todo el mundo, desde el ártico hasta el trópico, se ha hablado de la existencia de esas serpientes. Tales versiones provienen desde la antigua Grecia y Roma, y sería un error pensar que, en la actualidad, la gente ya no cree en esos monstruos.
Olaüs Magnus, obispo de Bergen en 1600, cuenta en una de sus obras que, según los marinos que navegaban en aguas de Noruega, entre las rocas y en las cavernas de la costa vivía una serpiente de 70 metros de largo y 10 metros de grosor; dotada de una larga melena, de ojos como llamas, y cubierta por afiladas escamas de color negruzco. Acostumbraba, decían, perseguir a las embarcaciones, y se elevaba como una columna para barrer con los marineros de cubierta y devorarlos.
Una versión más reciente es la de Erik Pontopiddan, de la Universidad de Copenhague, quien asegura haber visto en 1752 a una serpiente de 20 a 30 metros de longitud, negra y lisa, tan gruesa como el cuerpo de un hombre y provista de una especie de crin en la cabeza.
Estos mitos han llegado a interesar de tal forma a ciertos naturalistas que, incluso, han discutido seriamente la posibilidad de que ese hipotético animal exista.
No es de extrañarse, por consiguiente, que los zoólogos comenzaran a tomar en serio la existencia de estos animales, a los que clasificaron aun con el nombre científico de Megophias megophias. Oudemans, en 1892, publicó en Londres un singular libro que reúne 162 relatos de supuestas apariciones del discutido Megophias ocurridas entre 1522 y 1890.
Se dice que la tripulación del yate Valhalla encontró, el año de 1905, una serpiente de mar cuya silueta fue dibujada. El último reporte relacionado con hallazgos de Megophias fue hecho en 1925, en aguas de Australia, por el naturalista Jaillard.
Quizá la leyenda contemporánea más famosa sea la del monstruo de Loch Ness, llamado cariñosamente Nessie, que supuestamente vive en el Lago de Ness, al norte de Escocia. Se considera que es un Plesiosauro, reptil acuático que vivió durante el Jurásico Temprano y que aparentemente habita en las profundidades del lago.
El primer reporte sobre su supuesta existencia data del año 565, y hasta 1969 fue observado 251 veces, habiéndose hecho descripciones detalladas de él, pero siempre con base en fotografías muy borrosas, que bien podrían ser de algún otro animal. A la fecha se han realizado numerosas expediciones, sin haberse obtenido pruebas concluyentes sobre su existencia.
Por otra parte, hay referencias sobre supuestos unicornios que eran tan corpulentos como una ballena; de acuerdo con las leyendas, cuando se encolerizaban podían perforar el casco de una embarcación.
La única especie que parece unicornio es el narval macho, de la familia de los cetáceos, pues uno de sus dientes, de duro marfil, crece tanto que le sale de la boca.
Actualmente se han descubierto restos de serpientes prehistóricas en los depósitos de los mares del terciario primitivo de África (en Egipto), Europa y América del Norte. No se han obtenido esqueletos completos, sino sólo vértebras cuyo tamaño ha permitido estimar que esas especies medían más o menos 12 metros de longitud. Los paleontólogos no han podido comprobar que las serpientes de los mares primitivos hayan alcanzado los extraordinarios tamaños mencionados con anterioridad.
En efecto, en los mares viven serpientes, pero éstas son
semejantes en forma y dimensión a las que habitan en los continentes, con la única diferencia de que su cola está comprimida lateralmente, por lo que pueden utilizarla como remo. Estos animales abundan en el Océano Índico, en las costas orientales en África, específicamente en el litoral de Madagascar, y en diversas áreas del Pacífico tropical. Su veneno es muy tóxico, pero su mordedura es poco dolorosa.
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados