A RIA:
Muros, a Moi Nobre, Moi Leal e Moi Humanitaria, engrandecese ao compartir o topónimo da ría coa milenaria Noela, que tamén alardea con razón de ser Moi Nobre e Moi Leal. As dúas vilas unidas, máis que separadas, pola ría, souberon defenderse contra o invasor francés, tanto por terra como por mar.

MONTE LOURO:
O camiño que leva ao faro parte do lugar de Fogareiro, ou da mesma praia de San Francisco, de onde é conveniente non pasar co coche para non deteriorar o medio ambiente, e percorre durante uns cantos centos de metros o bordo da costa, entre piñeiros, rochas e eucaliptos, ata que acada a punta Queixal, onde se alza unha pequena construcción de pedra, pintada de branco nos seus paramentos, e que soporta unha lanterna octogonal branca que se eleva sobre unha torre hexagonal de sillaría, a soamente sete metros do chan, pero a vinte e sete do mar, cun alcance de nove millas náuticas.
O MAR:
Ese mar, que nalgúns momentos dá a sensación de ser unha alfombra prateada que se estendese a partir da beira oposta da ría, deu máis dun sobresalto aos servidores do faro, hoxe totalmente automatizado, cando a comezos do século XX facía uns corenta anos que intentaba sinalizar os perigosos baixos que como dentes de serra agóchanse nas augas frecuentadas por buques de todos os tonelaxes , máis concretamente o 28 de outubro de 1905, o cruceiro da armada española Cardenal Cisneros, que contaba con escasos oito anos de servicio desde que se botase en Ferrol o 19 de marzo de 1897, quedase cravado nos arrecifes dos Meixidos, afundíndose irremisiblemente nas profundas augas que os rodean.

Grazas á inmellorable preparación da oficialidade e mariñeiría, os 520 tripulantes que compoñían a súa dotación puideron poñerse a Salvo sen que houbese que lamentar ningún incidente salientable no complexo abandono de buque ordenado polo capitán de navío D. Manuel Díaz Iglesias, que mandaba o buque de guerra.

MAIS NAUFRAXIOS:
Pero este naufraxio non era o primeiro, nin sería o último, por desgracia, nestas augas infestadas de perigosas pedras que asexan ao navegante. Antes xa caera o Lissabon e o Ter, os dous accidentes ocorridos nos Meixidos, no ano 1900, con escasos dous meses de diferencia. Ou o Sorrento, nos Miñarzos, en novembro de 1902... ou o tráfico afundimento do paquebote da Compañía Trasatlántica Española Larache, que tocou nos baixo coñecidos como Ximiela, que so teñen escasos tres metros en baixamar e sobre os que se precipitou o confiado transatlántico o 24 de xuño de 1908, con cento cincuenta e unha persoas a bordo, entre tripulación e pasaxe.

O Larache non tivo a mesma sorte que os anteriormente citados, e o insaciable Océano cobrouse a inconmensurable cifra de noventa e un náufragos, entre os que se atopaba o seu propio capitán, levándoos ao fondo do mar xunto cos máis de oitenta metros de eslora do barco que foi construído no ano 1872.

AS PEDRAS:
As pedras mais salientables que salpican este anaco da costa son: Birullos, As Carballosas, Ximiela, Mexan, Meixidos, A Roncosa, O Cesto, O Petón de Padero, e o Cerro do Vapor, entre moitas outras que contribuíron a dar ese tramo de costa unha sinistra popularidade, aínda que como contrapartida, as súas xentes, paisaxes e praias, compensan enormemente o decidirnos por estas paraxes nos que se atopa a inigualable praia de Área Maior pechando a insinuante lagoa de Xalfas, que participa do fluxo e refluxo das mareas sen ter comunicación visible co mar e que mantén nas súas augas un verdadeiro microclima, aos pés mesmo do sagrado Monte Louro que atesoura moita historia sobre os suas dous cumes e sobre as que se sabe existiu un facho, unha ermida, unha batería de costa...

LA RIA:
Muros, la Muy Noble, Muy Leal y Muy Humanitaria, se engrandece al compartir el topónimo de la ría con la milenaria Noela, que también alardea con razón de ser Muy Noble y Muy Leal. Las dos villas unidas, más que separadas, por la ría, supieron defenderse contra el invasor francés, tanto por tierra como por mar.
MONTE LOURO:
El camino que lleva al faro parte del lugar de Fogareiro, o de la misma playa de San Francisco, de donde es conveniente no pasar con el coche para no deteriorar el medio ambiente, y recorre durante unos cuantos cientos de metros el borde de la costa, entre pinos, rocas y eucaliptos, hasta que alcanza la punta Queixal, donde se alza la pequeña construcción de piedra, pintada de blanco en sus paramentos, que soporta la linterna octogonal blanca que se eleva sobre una torre hexagonal de sillería, a solamente siete metros del suelo, pero a veintisiete del proceloso mar, con un alcance de nueve millas náuticas.
LA MAR:
Ese mar, que en algunos momentos da la sensación de ser una alfombra plateada que se extendiese desde la orilla opuesta de la ría, ha dado más de un sobresalto a los servidores del faro, hoy totalmente automatizado, cuando a comienzos del siglo XX hacía unos cuarenta años que intentaba señalizar los peligrosos bajíos que como dientes de sierra se esconden en las aguas frecuentadas por buques de todos los tonelajes y eslorasÐ, más concretamente el 28 de octubre de 1905, el crucero de la armada española Cardenal Cisneros, que contaba con escasos ocho años de servicio desde que se botara en Ferrol el 19 de marzo de 1897, quedara clavado en los arrecifes nombrados Os Meixidos, hundiéndose irremisiblemente en las profundas aguas que los rodean.

Gracias a la inmejorable preparación de la oficialidad y marinería, los 520 tripulantes que componían su dotación pudieron ponerse a salvo sin que hubiera que lamentar ningún incidente reseñable en el complejo abandono de buque ordenado por el capitán de navío D. Manuel Díaz Iglesias, que mandaba el buque de guerra.

MAS NAUFRAGIOS:
Pero este naufragio no era el primero, ni sería el último, por desgracia, en estas aguas infestadas de peligrosas piedras que acechan al navegante. Antes ya había caído el Lissabon y el Ter, los dos accidentes ocurridos en los Meixidos, en el año 1900, con escasos dos meses de diferencia. O el Sorrento, en Os Miñarzos, en noviembre de 1902... o el trágico hundimiento del paquebote de la Compañía Trasatlántica Española Larache, que tocó en los bajos conocidos como A Ximiela, que velan a escasos tres metros en bajamar y sobre los que se precipitó el confiado trasatlántico el 24 de junio de 1908, con ciento cincuenta y una personas a bordo, entre tripulación y pasaje.

El Larache no tuvo la misma suerte que los anteriormente citados, y el insaciable Océano se cobró la inconmensurable cifra de noventa y un náufragos, entre los que se encontraba su propio capitán, llevándoselos al fondo del mar junto con los más de ochenta metros de eslora del barco que fuera construido en el año 1872.

LAS PIEDRAS:
Piedras señaladas por el haz luminoso del faro de Monte Louro, como Os Bruyos, Carballosas, Ximiela, Mean, Meixidos, Roncosa, O Cesto, Petón de Padero, o Cerro do Vapor, entre muchas otras, han contribuido a dar ese tramo de costa una siniestra popularidad, aunque como contrapartida, sus gentes, paisajes y playas, compensan enormemente el decidirnos por estos parajes en los que se encuentra la inigualable playa de Área Mayor cerrando la insinuante laguna de Graxal, que participa del flujo y reflujo de las mareas, y que mantiene en sus aguas un verdadero micro clima, a los pies mismo del sagrado Monte Louro que atesora mucha historia sobre sus dos cumbres apenas estudiadas y sobre las que se sabe existió un facho, una ermita, una batería de costa...