Esta é a singular historia das peripecias do Laca Burgoa, pesqueiro de arrastre no cal eu naveguei no seu día.
A primeira misión que realizo o helicóptero de S.A.R. en Galicia , foi para rescatar ao patrón e ao motorista do Laca Burgoa que encaramados sobre unhas rocas , pasaron toda un noite logo de abandonar o seu buque.

Era o mes de decembro de 1973 e o Laca regresaba a porto logo de haber faenado toda a xornada.
Eran as 8 da tarde-noite daquel desapracible día de inverno, traballaran todo o día con vento fresco do sw e xa preto da entrada da ría un inconveniente no seu vello motor fixo que o motorista apagase a máquina , para tratar de liquidar a aviría.
Ao intentar poñer de novo en marcha o motor , este negouse a acender . O vento frescachón de SW. Empuxáballes sobre as pedras do “Meixon” que forman xunto con Monte Louro o limite norte da ría de Muros.
Cada minuto que pasaba a aproximación ás pedras era maior , parecía que irremediablemente acabarían embarrancando . O patrón avaliou a situación e ordenou arriar unha balsa salvavidas polo costado de sotavento. Abandonaron o Laca con tan mala fortuna que un golpe de mar tombou a balsa caendo todos os náufragos ao auga.
A maior parte da tripulación aferrouse de novo á balsa envorcada conseguindo así chegar a terra e pedir auxilio.
O patrón de pesca e o motorista non lograron volver tomar contacto coa balsa pero logo de moitos esforzos e varios golpes puideron encaramarse sobre as pedras do “Meixon”
O patrón de costa non acadou nin unha cousa nin outra , o seu cadáver nunca foi recuperado.
Ao chegar a porto as noticias do suceso, varios barcos saíron para intentar rescatar aos náufragos de sobre as rochas, pero con resultado infructuoso a causa do gran ondaxe reinante.
Tiveron que esperar ao amencer do día seguinte, para ser rescatados polo helicóptero de S.A.R. nunha das súas primeiras misións de rescate na nosa costa.
¿E o barco?. O barco non chegou a embarrancar nin a sufrir o mais leve dano. No postrimero momento un golpe de vento apartou ao Laca Burgoa das pedras , quedando sen tripulación e á deriva.
Un dos barcos que partiron de porto para tratar de salvar aos náufragos , deu un remolque ao Laca levándoo para porto.

Hai barcos obstinados que se negan a afundirse.

Esta es la singular historia de las peripecias el Laca Burgoa pesquero de arrastre en el cual yo navegué en su día.
La primera misión que realizo el helicóptero de S.A.R. en Galicia, fue para rescatar al patrón y al motorista del Laca Burgoa que encaramados sobre unas rocas, pasaron toda un noche después de haber abandonado su buque.
Era el mes de diciembre de 1973 y el Laca regresaba a puerto después de haber faenado toda la jornada.
Eran las 8 de la tarde-noche de aquel desapacible día de invierno .Habían trabajado todo el día con viento fresco del sw y ya cerca de la entrada de la ría un inconveniente en su viejo motor hizo que el motorista apagase la máquina , para tratar de solventar la avería.
Al intentar poner de nuevo en marcha el motor, este se negó a encender. El viento frescachón de SW. Les empujaba sobre las piedras del “Meixon” que forman junto con Monte Louro el límite norte de la ría de Muros.
Cada minuto que pasaba la aproximación a las piedras era mayor, parecía que irremediablemente acabarían embarrancando. El patrón evaluó la situación y ordenó arriar una balsa salvavidas por el costado de sotavento. Abandonaron el Laca con tan mala fortuna que un golpe de mar invirtió la balsa cayendo todos los náufragos al agua.
La mayor parte de la tripulación se aferró de nuevo a la balsa volcada consiguiendo así llegar a tierra y pedir auxilio.
El patrón de pesca y el motorista no lograron volver a tomar contacto con la balsa pero después de muchos esfuerzos y varios golpes pudieron encaramarse sobre las piedras del “Meixon”
El patrón de costa no logro ni una cosa ni otra, su cadáver nunca fue recuperado.
Al llegar a puerto las noticias del suceso, varios barcos salieron para intentar rescatar a los náufragos de sobre las rocas, pero con resultado infructuoso a causa del gran oleaje reinante.
Tuvieron que esperar al amanecer del día siguiente, para ser rescatados por el helicóptero de S.A.R. en una de sus primeras misiones de rescate en nuestra costa.
¿Y el barco? El barco no llego a embarrancar ni a sufrir el mas leve daño. En el postrimero momento un golpe de viento aparto al Laca Burgoa de las piedras, quedando sin tripulación y a la deriva.
Uno de los barcos que zarparon de puerto para tratar de salvar a los náufragos, dio un remolque al Laca llevándolo para puerto.

Hay barcos obstinados que se niegan a hundirse.