La Coctelera

Homes de pedra en barcos de pau
Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

Fotos

homesdepedraenbarcosdepau todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

1, feb

Naufrago

homesdepedraenbarcosdepau En: xogando co as verbas

POSEIDON Y ANFITRITE: LUCA GIORDANO


Todo aconteceu con colosal rapidez no medio da néboa e dun gran desconcerto. A sirena desgañitabase para avisar da nosa presencia ao enorme petroleiro que se nos viña encima, o brutal impacto, que partiu a nosa embarcación en dous anacos enviándoa ao abismo, a miña reacción no ultimo instante de arroxarme ao auga e o frenético nadar para encaramarme a un enxaretado de madeira dos restos do meu navío que flotaba a uns metros de min.
Todo pareceu ocorrer nuns poucos segundos.

Agora non sei cantas horas levo xa aferrado a estas catro táboas e co corpo semisumerxido, creo que unha eternidade.

Teño espasmos nos brazos, pero non podo soltarme do enxaretado ou afundiría.
Estou aterido de frío, e por momentos apodérase de todo o meu corpo unha convulsión que me fai tremer durante un bo intre.

Trato de non pensar na miña situación desesperada recordando os bos momentos pasados en compañía da miña esposa e dos nenos, así logro esquecer por un intre a miña penuria ata que outro espasmo devólveme á realidade.
Sei que non debo durmirme, seria o fin.
As gaivotas voan sobre a miña cabeza cada vez mais preto, antes unha picoteou a miña fronte facéndome sangrar. ¡Malditos voitres da mar!
Debo mantelas afastadas de min, pero cada minuto que pasa teño menos forzas.
Ás veces penso que sería mellor soltarme e deixarme afundir para acabar con todo este sufrimento. Logo penso na miña familia, que me necesita e fago un esforzo mais para permanecer á boia.

Creo que estou perdendo o coñecemento e a razón por momentos, non sento os meus brazos, núblaseme a vista e os dedos das miñas mans sangran lastimados por aferrarse con tanta forza e tanto tempo á madeira.

Unha pequena onda move o enxaretado bruscamente facéndome caer ao mar, afúndome pero non me importa, quero que termine todo.
Coma se estivese rodeado dunha intensa néboa azul, vexo achegarse a min, un enorme carro tirado por dous grandes hipocampos cal cabalos fosen.
A bordo do carro chegan Poseidón e a súa esposa a deusa do mar Anfítrite. E o fillo de Cronos alarga a súa man para subirme ao seu carro, mentres a Nereida me reconforta cos seus coidados.

-Esperte, ¿como se chama?,¿Pode responderme?.
O rescatador que acaba de izarme a bordo do helicóptero de salvamento é quen me fai esas preguntas. Ao seu lado unha tripulante da nave arróupame cunha manta térmica.
-Non se preocupe, esta vostede a salvo dime a moza.
Dos meus beizos non sae nin unha soa palabra, só pecho os ollos e choro, choro amargamente sen bagoas nin xemidos.

Todo aconteció con colosal rapidez en medio de la niebla y de un gran desconcierto. La sirena se desgañitaba para avisar de nuestra presencia al enorme petrolero que se nos venia encima, el brutal impacto, que partió nuestra embarcación en dos pedazos enviándola al abismo, mi reacción en él ultimo instante de arrojarme al agua y el frenético nadar para encaramarme a un enjaretado de madera de los restos de mi navío que flotaba a unos metros de mi.
Todo pareció ocurrir en unos pocos segundos.

Ahora no sé cuantas horas llevo ya aferrado a estas cuatro tablas y con el cuerpo semisumergido, creo que una eternidad.

Tengo espasmos en los brazos, pero no puedo soltarme del enjaretado o me hundiría.
Estoy aterido de frió, y por momentos se apodera de todo mi cuerpo una convulsión que me hace tiritar durante un buen rato.

Trato de no pensar en mi situación desesperada recordando los buenos momentos pasados en compañía de mi esposa y de los niños, así logro olvidar por un rato mi penuria hasta que otro espasmo me devuelve a la realidad.
Sé que no debo dormirme, seria el fin.
Las gaviotas vuelan sobre mi cabeza cada vez mas cerca, antes una picoteó mi frente haciéndome sangrar. ¡Malditos buitres de la mar!
Debo mantenerlas alejadas de mí, pero cada minuto que pasa tengo menos fuerzas.
A veces pienso que sería mejor soltarme y dejarme hundir para acabar con todo este sufrimiento. Luego pienso en mi familia, que me necesita y hago un esfuerzo mas para permanecer a flote.

Creo que estoy perdiendo el conocimiento y la razón por momentos, no siento mis brazos, se me nubla la vista y los dedos de mis manos sangran lastimados por aferrarse con tanta fuerza y tanto tiempo a la madera.

Una pequeña ola mueve el enjaretado bruscamente haciéndome caer al mar, me hundo pero no me importa, quiero que termine todo.
Como si estuviese rodeado de una intensa niebla azul, veo acercarse a mí, un enorme carro tirado por dos grandes hipocampos cual caballos fuesen.
A bordo del carro llegan Poseidón y su esposa la diosa del mar Anfítrite. Y el hijo de Cronos alarga su mano para subirme a su carro, mientras la Nereida me reconforta con sus cuidados.

-Despierte, ¿cómo se llama?,¿Puede responderme?.
El rescatador que acaba de izarme a bordo del helicóptero de salvamento es quien me hace esas preguntas. A su lado una tripulante de la nave me arropa con una manta térmica.
-No se preocupe, esta usted a salvo- Me dice la joven.
De mis labios no sale ni una sola palabra, solo cierro los ojos y lloro, lloro amargamente sin lagrimas ni gemidos.

Escribe un comentario

Sobre Homes de pedra en barcos de pau

Avatar de homesdepedraenbarcosdepau Homes de pedra en barcos de pau ver perfil »
contacto »

Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade. Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes. ................................................................................................................................................ ................................................................................................................................................. Contador Web
contador de visitas Webstats4U - Web site estadísticas gratuito El contador para sitios web particulares
Contador gratuito
CONTACTO con tacto HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM