A Metamorphosis (co permiso de Kafka)

Creo que a transformación empezou desde que embarcado por primeira vez, realicei o meu primeiro día de mar. Agora a mutación é xa case total.
Todo sobreveu moi gradualmente, no espacio de case media vida.
Ao principio foi a secura na pel e a descamación . Co tempo aprendín a mitigar os síntomas da secura, pasando moito tempo mergullado no baño. Mas tarde comecei a engadir sal ao auga, pois vía que os seus efectos beneficiosos eran maiores, e logo a pasar grandes ratos na praia mergullado no mar.
Posteriormente os espacios entre os dedos de mans e pés reenchéronse cunha fina película de pel, que foi engrosando cos anos, ata converter as miñas extremidades en eficaces aletas.
Un día ao espertarme comprobei que detrás das miñas orellas abríranse dous orificios que resultaron ser unha especie de branquias, pois permitíanme respirar, cun pouco de dificultade ao principio, baixo o auga.
Con esta nova pericia , os meus períodos mergullado no mar fóronse dilatando ata tal punto, que pasaba xa mais tempo no mar que en terra.
A miña pel foise escamando cada vez mais ata perder o seu orixinal aspecto e asemellarse mais á dun peixe que á dunha persoa. Pero isto permitiume nadar mais rápido e tolerar mellor as augas mais frías do inverno.
Ao longo de miña espiña dorsal, medraron unhas aletas retráctiles, as cales axudábanme cando estaba no auga a estabilizar o meu corpo.
Afeccioneime a nadar ao lado do barco cando navegabamos para o mar e era eu sempre mais rápido que el. Logo, a veces xa non volvía para terra , esperaba no mar a que el retornase.
Agora xa vou moi poucas veces a terra, é mais, estou pensando en non volver nunca, pois sento que este é o meu medio, onde mellor me desenvolvo e onde mellor me encontro.
O barco abandoneino xa fai algún tempo, non me agrada que rouben o meu sustento para levarllo a terra ...
Co ricos que están os pezqueñines!!!!!

La Metamorphosis (con el permiso de Kafka)

Creo que la transformación empezó desde que embarcado por primera vez, realice mi primer día de mar. Ahora la mutación es ya casi total.
Todo sobrevino muy gradualmente, en el espacio de casi media vida.
Al principio fue la sequedad en la piel y la descamación . Con el tiempo aprendí a mitigar los síntomas de la sequedad, pasando mucho tiempo sumergido en la bañera. Mas tarde comencé a añadir sal al agua, pues veía que sus efectos beneficiosos eran mayores, y luego a pasar grandes ratos en la playa sumergido en el mar.
Posteriormente los espacios entre los dedos de manos y pies se rellenaron con una fina película de piel, que fue engrosando con los años, hasta convertir mis extremidades en eficaces aletas.
Un día al despertarme comprobé que detrás de mis orejas se habían abierto dos orificios que resultaron ser una especie de branquias, pues me permitían respirar, con un poco de dificultad al principio, bajo el agua.
Con esta nueva pericia , mis periodos sumergido en el mar se fueron dilatando hasta tal punto, que pasaba ya mas tiempo en el mar que en tierra.
Mi piel se fue escamando cada vez mas hasta perder su original aspecto y asemejarse mas a la de un pez que a la de una persona. Pero esto me permitió nadar mas rápido y tolerar mejor las aguas mas frías del invierno.
A lo largo de mi espina dorsal, crecieron unas aletas retráctiles, las cuales me ayudaban cuando estaba en el agua a estabilizar mi cuerpo.
Me aficioné a nadar al lado del barco cuando navegábamos para la mar y era yo siempre mas rápido que el. Luego, a veces ya no volvía para tierra , esperaba en la mar a que el retornase.
Ahora ya voy muy pocas veces a tierra, es mas, estoy pensando en no volver nunca mas, pues siento que este es mi medio, donde mejor me desenvuelvo y donde mejor me encuentro.
El barco lo abandoné ya hace algún tiempo, no me agrada que roben mi sustento para llevárselo a tierra ...Con lo ricos que están los pezqueñines!!!!!