Un comentario de un lector da bitácora que se refire a “pluma” do que aquí escribe , faime lembrar unha anécdota dialéctica entre dous xigantes das letras en castellano, Pío Baroja e mais Ruben Dario.
Como de todos e sabido, Pío Baroja pasaba temporadas traballando na panadería que rexentaba o seu irmán en Madrid .
Falando un día Ruben Dario das virtudes como escritor de don Pio , referíase a el como un escritor de moita “miga” . En clara alusión o seu traballo como panadeiro.
Pio Baroja , home tamén de fluído verbo respondeulle a don Ruben dicindo que el era un escritor de moita e moi boa “pluma” , facendo referencia da ascendencia indíxena do escritor nicaraguense.
Nin por asomos a miña “pluma” se a semella a de don Ruben nin teño a “miga” tampouco de don Pio.
¡ Que mais quixese eu.!
Bicos e apertas.
Un comentario de un lector de la bitácora que se refiere a la “pluma” del que aquí escribe , me hace recordar una anécdota dialéctica entre dos gigantes de las letras en castellano, Pió Baroja y Rubén Darío.
Como de todos es sabido, Pió Baroja pasaba temporadas trabajando en la panadería que regentaba su hermano en Madrid.
Hablando un día Rubén Darío de las virtudes como escritor de don Pió, se refería a él como un escritor de mucha “miga”. En clara alusión su trabajo como panadero.
Pió Baroja, hombre también de fluido verbo le respondió la don Rubén diciendo que él era un escritor de mucha y muy buena “pluma”, haciendo referencia a la ascendencia indígena del escritor nicaragüense.
Ni por asomos la mi “pluma” se a semeja la de don Rubén ni tengo la “miga” tampoco de don Pío.
¡ Que mas quisiese yo.!
Bicos e apretas
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados