La Coctelera

Homes de pedra en barcos de pau
Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

Fotos

homesdepedraenbarcosdepau todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

9, feb

George Borrow (temporal en Fisterra)

homesdepedraenbarcosdepau En: cousas do mar

Na primeira metade do século XIX, George Borrow , percorreu a península ibérica comisionado pola Sociedade Bíblica Británica, para difundir a Biblia na súa versión anglicana (sen notas a pé de paxina), Entre os pobos “bárbaros” da península.
narrador de excelente pluma, don Jorgito o inglés, que así era como o chamaban os bárbaros habitantes destas latitudes, describe no seu libro de viaxes titulado "La Biblia en España", as penalidades pasadas para remontar o Cabo Finisterre nun das súas viaxes que o traía desde a Gran Bretaña ata Cádiz..

o luns 7 de novembro de 1836 partimos con rumbo ao Golfo de Vizcaya. Había mar grosa; o vento era forte e contrario; con todo na mañá do cuarto día tiñamos á vista as rocas da costa norte de Cabo Finisterre .Debo facer notar aquí que esta viaxe era o primeiro que o capitán facía á bordo do noso barco e que coñecía moi pouco ou nada a costa a que nos dirixiamos. Buscáronlle a ultima hora, apresuradamente, porque o seu predecesor renunciou ao mando, fundándose en que o barco non podía aguantar a mar e nas frecuentes avirías da maquina. Se eu soubese todo isto ao ver que o barco achegábase cada vez mais á costa, ata colocarse tan só a uns centos de varas dela, a miña alarma houbese sido maior da que foi. Non deixei, con todo, de sentir profunda sorpresa, pois como as dúas veces que cruzara por alí en barco de vapor vira o coidado con que os capitáns mantíñanse lonxe da costa, non puiden adiviñar a razón de aproximarnos tanto a unha zona peligrosísima. O vento sopraba con forza cara á costa, se pode chamarse así aos abruptos e escarpados precipicios onde rompía a marexada con fragor de trono, alzando nubes de espuma e de auga pulverizada á altura dunha catedral. Fomos costeando lentamente e dobramos varios elevados promontorios, apilados algúns pola man da Natureza en formas moi fantásticas. Á noitiña tiñamos preto pola proa o cabo de Finisterre, escarpada e sombría montaña de granito, cuxa ceñuda cima poden ver desde moi lonxe cantos atravesan o Océano. A corrente daqueles paraxes era terrible, e aínda que as maquina traballaban con toda a súa forza, avanzabamos pouco ou nada.
a iso das 8 da noite, o vento converteuse en furacán, o trono retumbo pavorosamente e a única luz que alumaba o noso camiño era a das vermellas culebrinas expelidas a intervalos do seu seo polas nubes grosas e negras que rodaban a pouca altura sobre as nosas cabezas. Faciamos os maiores esforzos para dobrar o cabo, que á luz dos lóstregos xurdía a sotavento, iluminado polas frecuentes exhalacións que vibraban en torno á súa cima, cando de súbito, a maquina rompeuse cun gran estoupido e as palas de que pendía a nosa existencia deixaron de funcionar.
non intentarei pintar a escena de horror e confusión que se produciu; pode ser imaxinada, pero non descrita. O capitán -xusto é recoñecelo- despregou a maior frialdade e intrepidez; tanto el como a tripulación fixeron todo o imaxinable por arranxar a maquina, e cando viron a inutilidade dos seus esforzos, izaron as velas e realizaron todas as manobras posibles para salvar o barco dunha destrucción inminente. Pero nada aproveitaba; por desgracia, tiñamos a costa a sotavento e cara a ela nos impelía a rugiente tempestade. Achábame eu en tales instantes preto do temón e pregunte ao timonel se había algunha esperanza de salvar o barco, ou polo menos as nosas vidas.
”a situación é apurada, señor -respondeume-. Con esta mar os botes zozobraran nun minuto; antes dunha hora o barco chocará co Finisterre, onde o buque de guerra mais forte do mundo faríase anacos instantaneamente. Ningún de nós a de ver o día de mañá.” De igual modo, o capitán informou aos demais pasaxeiros do perigo que corriamos e díxolles que se preparasen; ordenou logo pechar as escotillas e que non se permitise a ninguén andar pola cuberta; eu seguín no meu posto, non entanto, case afogado polo auga das inmensas olas que rompían contra o barco por barlovento e o anegaban. As pipas de auga potable soltáronse das súas amarras, e unha delas tírome ao chan e esmagou un pé ao desdichado timonel, cuxo posto ocupou no acto o capitán. Estabamos xa preto das rocas cando os elementos entraron en hórrida convulsión. Os lóstregos envolvíannos cos seus resplandores; os tronos retumbaban co fragor dun millón de canóns; o Océano parecía vomitar as súas feces mais profundas, cando no medio de tal desquiciamiento, o vendaval saltou subitamente de cuadrante e apartounos da horrible costa aínda mais rápido que nos empuxou cara a ela.
os mariñeiros mais vellos de a bordo recoñeceron que nunca se libraron da morte por modo tan providencial. Desde o fondo do meu corazón dixen: “Pai noso que estas en os ceos, santificado sexa o teu nome.”

borrow, fillo autodidacta dun sarxento chusquero do ejercito británico, dotado dunha memoria prodixiosa e un extraordinario don para aprender idiomas (ademais de español, francés, alemán, danés, italiano e grego, falaba e escribía árabe, armenio, hebreo, galés, euskera e caló), viaxou por España entre 1836 e 1840 repartindo biblias protestantes como axente da British and Foreign Bible Society. Esta sociedade foi un alicerce da Inglaterra victoriana e encargábase de facer chegar as súas sagradas escrituras a lugares exóticos poboados de infieles como a budista China, e, por suposto, a católica España. O aventureiro e bohemio axente e a virtuosa e pía sociedade que o financiaba ao final acabaron mal, como non podía ser doutro xeito, e Borrow foi chamado a Londres e despedido.

En la primera mitad del siglo XIX, George borrow , recorrió la península ibérica comisionado por la Sociedad Bíblica Británica, para difundir la Biblia en su versión anglicana (sin notas a pie de pagina), Entre los pueblos “bárbaros” de la península.

Narrador de excelente pluma, don Jorgito el inglés, que así era como lo llamaban los bárbaros habitantes de estas latitudes, describe en su libro de viajes"La biblia en España",las penalidades pasadas para remontar el Cabo Finisterre en uno de sus viajes que lo traía desde la Gran Bretaña hasta Cádiz..

El lunes 7 zarpamos con rumbo al Golfo de Vizcaya. Había mar gruesa; el viento era fuerte y contrario; sin embargo en la mañana del cuarto día teníamos a la vista las rocas de la costa norte de Cabo Finisterre .Debo hacer notar aquí que este viaje era el primero que el capitán hacia a bordo de nuestro barco y que conocía muy poco o nada la costa a que nos dirigíamos. Le buscaron a ultima hora, apresuradamente, porque su predecesor renuncio al mando, fundándose en que el barco no podía aguantar la mar y en las frecuentes averías de la maquina. Si yo hubiera sabido todo esto al ver que el barco se acercaba cada vez mas a la costa, hasta colocarse tan solo a unos cientos de varas de ella, mi alarma hubiese sida mayor de la que fue. No deje, con todo, de sentir profunda sorpresa, pues como las dos veces que había cruzado por allí en barco de vapor había visto el cuidado con que los capitanes se mantenían lejos de la costa, no pude adivinar la razón de aproximarnos tanto a una zona peligrosísima. El viento soplaba con fuerza hacia la costa, si puede llamarse así a los abruptos y escarpados precipicios donde rompía la marejada con fragor de trueno, alzando nubes de espuma y de agua pulverizada a la altura de una catedral. Fuimos costeando lentamente y doblamos varios elevados promontorios, apilados algunos por la mano de la Naturaleza en formas muy fantásticas. Al anochecer teníamos cerca por la proa el cabo de Finisterre, escarpada y sombría montaña de granito, cuya ceñuda cima pueden ver desde muy lejos cuantos atraviesan el Océano. La corriente de aquellos parajes era terrible, y aunque las maquina trabajaban con toda su fuerza, avanzábamos poco o nada.

a eso de las 8 de la noche, el viento se convirtió en huracán, el trueno retumbo pavorosamente y la única luz que alumbraba nuestro camino era la de las rojas culebrinas expelidas a intervalos de su seno por las nubes gruesas y negras que rodaban a poca altura sobre nuestras cabezas. Hacíamos los mayores esfuerzos para doblar el cabo, que a la luz de los relámpagos surgía a sotavento, iluminado por las frecuentes exhalaciones que vibraban en torno a su cima, cuando de súbito, la maquina se rompió con un gran crujido y las palas de que pendía nuestra existencia dejaron de funcionar.

No intentare pintar la escena de horror y confusión que se produjo; puede ser imaginada, pero no descrita. El capitán –justo es reconocerlo- desplegó la mayor frialdad e intrepidez; tanto el como la tripulación hicieron todo lo imaginable por arreglar la maquina, y cuando vieron la inutilidad de sus esfuerzos, izaron las velas y realizaron todas las maniobras posibles para salvar el barco de una destrucción inminente. Pero nada aprovechaba; por desgracia, teníamos la costa a sotavento y hacia ella nos impelía la rugiente tempestad. Me hallaba yo en tales instantes cerca del timón y pregunte al timonel si había alguna esperanza de salvar el barco, o al menos nuestras vidas.

“La situación es apurada, señor –me respondió-. Con esta mar los botes zozobraran en un minuto; antes de una hora el barco chocara con el Finisterre, donde el buque de guerra mas fuerte del mundo se haría pedazos instantáneamente. Ninguno de nosotros vera el día de mañana.” De igual modo, el capitán informo a los demás pasajeros del peligro que corríamos y les dijo que se preparasen; ordeno luego cerrar las escotillas y que no se permitiese a nadie andar por la cubierta; yo seguí en mi puesto, no obstante, casi ahogado por el agua de las inmensas olas que rompían contra el barco por barlovento y lo anegaban. Las pipas de agua potable se soltaron de sus amarras, y una de ellas me tiro al suelo y aplastó un pie al desdichado timonel, cuyo puesto ocupó en el acto el capitán. Estábamos ya cerca de las rocas cuando los elementos entraron en hórrida convulsión. Los relámpagos nos envolvían con sus resplandores; los truenos retumbaban con el fragor de un millón de cañones; el Océano parecía vomitar sus heces mas profundas, cuando en medio de tal desquiciamiento, el vendaval saltó súbitamente de cuadrante y nos apartó de la horrible costa aun mas deprisa que nos había empujado hacia ella.

Los marineros mas viejos de a bordo reconocieron que nunca se habían librado de la muerte por modo tan providencial. Desde el fondo de mi corazón dije: “Padre nuestro que estas en los cielos, santificado sea tu nombre.”…

Borrow, hijo autodidacta de un sargento chusquero del ejercito británico, dotado de una memoria prodigiosa y un extraordinario don para aprender idiomas (además de español, francés, alemán, danés, italiano y griego, hablaba y escribía árabe, armenio, hebreo, galés, euskera y caló), viajó por España entre 1836 y 1840 repartiendo biblias protestantes como agente de la British and Foreign Bible Society. Esta sociedad fue un pilar de la Inglaterra victoriana y se encargaba de hacer llegar sus sagradas escrituras a lugares exóticos poblados de infieles como la budista China, y, por supuesto, la católica España. El aventurero y bohemio agente y la virtuosa y pía sociedad que lo financiaba al final acabaron mal, como no podía ser de otra manera, y Borrow fue llamado a Londres y despedido.

Escribe un comentario

Sobre Homes de pedra en barcos de pau

Avatar de homesdepedraenbarcosdepau Homes de pedra en barcos de pau ver perfil »
contacto »

Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade. Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes. ................................................................................................................................................ ................................................................................................................................................. Contador Web
contador de visitas Webstats4U - Web site estadísticas gratuito El contador para sitios web particulares
Contador gratuito
CONTACTO con tacto HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM