A relixiosidade mariñeira non deixa de ser semellante nas súas manifestacións,
Son abondosos os casos onde mariñeiros en situacións limites de perigo ou de inminente afundimento, ofrecen dávidas a divindade na forma de exvotos, pregando pola súas salvacións.
No caso de ter conseguido o implorado, os favorecidos grazas a intervención divina estaban obrigados a cumprir a súas promesas.
Un de eses casos esta ben reflectido no santuario da Virxe do Camiño en Muros, onde un exvoto en forma de cadro pintado o óleo narra as peripecias de cinco mariñeiros da vila aló nos finais do século XVIII
Esta cóntanos que José Irjón, con outros tres mariñeiros e un rapaz,
todos veciños de Muros, navegaba o 12 de febreiro de 1766 no barco chamado “San José
Mentres estes malpocados veciños da vila de Muros salvaban as súas vidas de milagre no resto de España case o mesmo tempo, o pobo erguíase por mor da fame e do despotismo, contra Carlos III e u seu ministro Esquilache.
Pouco lle había de importar a estes mariñeiros os conflictos coas capas e cos sombreiros de ala ancha. Eles foron quen de salvar as súa vidas e deixaron a súa testemuña co seu exvoto, grazas o cal hoxe en día aínda podemos saber deles e da súa peripecia.
Son as pequenas historias cotiás que nunca soen transcender porque quedan diluídas no tempo e na memoria.
Son abundantes los casos donde marineros en situaciones limites de peligro o de inminente hundimiento, ofrecen dávidas a la divinidad en la forma de exvotos, rogando por sus salvaciones.
En el caso de tener conseguido lo implorado, los favorecidos gracias la intervención divina estaban obligados a cumplir sus promesas.
Uno de esos casos esta bien reflejado en el santuario de
Esta nos cuenta que José Irjón, con otros tres marineros y un chico, todos vecinos de Muros, navegaba el 12 de febrero de 1766 en el barco llamado “San José y Ánimas” hacia
el timón, y tuvieron que gobiernar el barco con dos remos, sin ver en ese tiempo tierra ni embarcación que les pudiese valer; ante tal peligro, se ofrecieron a ir descalzos, “muy de veras”, a
Mientras estos desgraciados vecinos de la villa de Muros salvaban sus vidas de milagro, en el resto de España y casi el mismo tiempo, el pueblo se levantaba a causa del hambre y del despotismo (ilustrado, eso si), contra Carlos III y su ministro Esquilache.
Poco le había de importar a estos marineros los conflictos con las capas y con los sombreros de ala ancha. Ellos fueron quien de salvar su vidas y dejaron su testimonio en forma de exvoto, gracias el cual aun hoy en día podemos saber de ellos y de su peripecia.
Son las pequeñas historias cotidianas que nunca suelen trascender porque quedan diluidas en el tiempo y en la memoria.
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados