No cemiterio aledaño á igrexa de parroquia sonense de Xuño a mediados do século pasado había un enterramento que se consideraba milagreiro.
Era o das tres nenas do Salier.
O día 29 de setembro festa de San Miguel, as nais levaban aos seus fillos a xacer sobre a sua lapida para protexelos da enfermidade ou de calquera outro mal.
O fervor relixioso das xentes sinxelas e o paso dos anos converteu nun lugar de “culto” o que nun principio era a tumba onde foron enterrados o capitán e dúas nenas, pasaxeiras do buque trasatlántico de bandeira alemá Salier.
O Salier era un navío de considerable porte; movía os seus 107 metros de eslora e as suas 3083 toneladas a unha velocidade media de 13 nós grazas a unha maquina de vapor que desenvolvía 2300 hp.
Cunha tripulación de 80 persoas , podía albergar a 800 emigrantes no seu entrepuente e a mais de 100 en pasaje de primeira.
O 7 de decembro de 1896 partía o Salier do porto da Coruña con rumbo a Villagarcia . ¡Nunca chegou ao seu destino.!
En circunstancias normais 12 horas tardaría en realizar a travesía entre os dous portos. Por iso ao chegar a noite e non arribar ao porto arousano o Salier, comezou a render a preocupación.
Os primeiros sinais de que algo grave ocorrera deunas o torrero do faro de Corrubedo, ao informar do avistamento de restos á deriva dun posible naufragio.
Logo por boca de diversos capitáns que afirmaron ver restos dun gran naufragio entre Corrubedo e Villano, chegou a confirmación da traxedia.
Entre o temporal e a néboa perdeuse para sempre o Salier levándose con el todo o seu pasaje e tripulación . Ao redor de 300 seres humanos perderon nel a súa vida.
Conxecturas sobre onde podería haber ocorridos o desastre houbo moitas e durante moito tempo, pero o mais probable é que fose nos bajíos próximos á entrada da ría de Muros chamados Basoñas , enfronte de Xuño, a donde chegaron multitude de corpos e entre eles os de dúas nenas de longos cabelos louros e o de on home vestido co que parecía ser un uniforme de capitán.
Estes cadáveres foron enterrados no atrio da igrexa da aldea, e os veciños co tempo os chegaron a venerar como milagreiros.
Non fai moito despraceime a Xuño na procura dos rastros do Salier; das tumbas nada queda, e só os veciños de maior idade recordan o antigo “culto” ás tres nenas do Salier.
En el cementerio aledaño a la iglesia de la parroquia sonense de Xuño a mediados del siglo pasado había un enterramiento que se consideraba “milagreiro”.
Era el de las tres niñas del Salier.
El día 29 de septiembre, fiesta de San Miguel, las madres llevaban a sus hijos a yacer sobre su lapida en la creencia de que serian protegidos de la enfermedad o de cualquier otro mal.
El fervor religioso de las gentes sencillas y el paso de los años convirtió en un lugar de “culto” lo que en un principio era la tumba donde fueron enterrados el capitán y dos niñas, pasajeras del buque trasatlántico de bandera alemana Salier.
El Salier era un navío de considerable porte; movía sus 107 metros de eslora y sus 3083 toneladas a una velocidad media de 13 nudos gracias a una maquina de vapor que desarrollaba 2300 hp.
Con una tripulación de 80 personas , podía albergar a 800 emigrantes en su entrepuente y a mas de 100 en pasaje de primera.
El 7 de diciembre de 1896 zarpaba el Salier del puerto de A Coruña con rumbo a Villagarcia . ¡Nunca llegó a su destino.!
En circunstancias normales 12 horas tardaría en realizar la travesía entre los dos puertos. Por eso al llegar la noche y no arribar al puerto arousano el Salier comenzó a cundir la preocupación.
Las primeras señales de que algo grave había ocurrido las dio el torrero del faro de Corrubedo, al informar del avistamiento de restos de a la deriva de un posible naufragio.
Luego por boca de diversos capitanes que afirmaron ver restos de un gran naufragio entre Corrubedo y Villano, llego la confirmación de la tragedia.
Entre el temporal y la niebla se perdió para siempre el Salier llevándose con él todo su pasaje y tripulación . alrededor de 300 seres humanos perdieron su vida en el.
Conjeturas sobre donde podría haber ocurrido el desastre hubo muchas y durante mucho tiempo, pero lo mas probable es que fuese en los bajíos cercanos a la entrada de la ría de Muros llamados Basoñas , enfrente de Xuño, a donde llegaron multitud de cuerpos y entre ellos los de dos niñas de largos cabellos rubios y el de u hombre vestido con lo que parecía ser un uniforme de capitán.
Estos cadáveres fueron enterrados en el atrio de la iglesia de la aldea, y los vecinos con el tiempo llegaron a venerar como milagrosos.
No hace mucho me desplace a Xuño en busca de los rastros del Salier; de las tumbas nada queda, y solo los vecinos de mayor edad recuerdan el antiguo “culto” a las tres niñas del Salier.
¡Que historia tan triste¡, todas as de naufragios o son pero con nenos de por edio da ainda máis repelús. U
Se me escapou o anterior, teño rato novo e é do máis sensible.
Un abrazo (era o que iba a poñer)
Nunca puden imaxinar que hubese tantas historias afundidas debaixo das augas da nosa costa.
Eu son do interior e non sabia de nada de esto.
gracias a tua paxina estoume a enterar de todo iso.
As historias de naufraxios sempre son tristes Marta, aínda que a min sempre me cautivaron polo que conlevan de loita contra a forza desatada da natureza nun elemento hostil como e o mar no medio dun temporal.
Hai aínda moitas mais historias asolagadas que xa irei contando pouco a pouco Sebas.
Agradézoche o teu comentario e alédome de terte como lector.
Bicos e apertas.