y el camino que serpea
y débilmente blanquea
se enturbia y desaparece.
Fai moitos días que non comento nada sobre da miña dieta, porque non hai moito que dicir.
Reducín algo máis de peso, pero moi pouco. Aínda que tampouco fago xa unha dieta espartana; permítome algunhas licencias culinarias , pero logo volvo o rego.
O que si fago cada día mais é camiñar.
Estou a descubrir lugares de aquí, ¡dos arredores da miña casa que xamais ollara!
Estou a descubrir un pracer novo, o camiñar por camiñar , sen dirixirse a ningún lugar. Perderme entre corredoiras e camiños rurais e topar ca xente. Admirar a fermosura que hai agochada tan preto, regatos , fontes, arbores, leiras, casas de pedra cos tellados do cor do barro cocido das tellas do país, e as persoas. A xente que che mira o pasar e que saúda , ¡case non coñezo a ninguén!.
Fóiseme a metade da vida no mar, enguedellada entre ondas e ventos, e non tiven tempo nin de coñecer os meus veciños.
Levo aínda non 15 días en terra e estou a descubrir que hai outro mundo alén do mar. Hai outras maneiras de vivir a ver a vida que non sexan dende a ponte dun barco. Non sei se mellores ou peores pero diferentes si.
Creo que vou a disfrutar grandemente o tempo que pase en terra.
Bicos e apertas.
Hace muchos días que no comentario nada sobre de mi dieta, porque no hay mucho que decir.
Reduje algo mas de peso, pero muy poco. Aunque tampoco hago ya una dieta espartana; me permito algunas licencias culinarias, pero luego vuelvo el surco.
El que sí hago cada día mas es caminar.
Estoy descubriendo lugares de aquí, de los alrededores de mi casa ¡que jamás había visto!
Estoy descubriendo un placer nuevo, caminar por caminar , sin dirigirse a ningún lugar. Perderme entre “corredoiras” y caminos rurales y encontrar con la gente. Admirar la hermosura que hay escondida tan cerca, riachuelos, fuentes, arboles, fincas, casas de piedra con los tejados del color del barro cocido de las tejas del país, y las personas. La gente que te mira al pasar y que saluda , ¡casi no conozco a nadie!.
Se me fue la mitad de la vida en el mar, enguedejada entre olas y vientos, y no tuve tiempo ni de conocer a mis vecinos.
Llevo aún no 15 días en tierra y estoy descubriendo que hay otro mundo al otro lado del mar. Hay otras maneras de vivir de ver la vida que no sean desde el puente de un barco. No sé si mejores o peores pero diferentes sí.
Creo que voy a disfrutar grandemente el tiempo que pase en tierra.
Besos y abrazos.
PS. Creo que non e necesario lembrar que as estrofas do principio son de A. Machado.
Tes sorte, es un home con capacidade de sorpresa e de adaptación. Moitos mariñeiros non se afan a estar permanentemente en terra, e son como fantasmas detras da sua muller o "almas en pena" buscando algo que facer todo o día. Pásalle tamén ós recén xubilados que se perden en horas mortas de TV ou pegados as súas muleres ata para facer os máis pequenos recados.
Eu teño unha compañeira de traballo que se ven de xubilar e a temos practicamente todolos días no traballo, a falar ou a tomar un café con nos, non se afai a ter tanto tempo libre.
Eu penso que terei moitas cousas que facer.. ¡¡pero nunca se sabe¡¡
Unha aperta
Paseando pola rede atopei esto:
http://www.lacoctelera.com/operablog
E lembrei a outro amante da máis completa das artes, pode que xa o coñezas, pero por si as moscas.....
A min gustoume moito...claro que sei menos ca ti do tema.
Unha aperta
Non me chegan as horas do día Marta. Entre ler, pasear, axudar nas tarefas domesticas , escribir e xogar ca miña filla pequena, vánseme as horas do día voando. Oxalá o día tivese mais horas para poder as poder disfrutar mais.
Teño a rara habilidade de recrearme con calquera cousa por pequena ou simple que sexa ; a palabra aburrimento, non entra na miña forma de pensar.
Son como un neno que quer encher o mar enteiro dentro de unha poza . Quero abarcar todo, saber de todo . O malo e que a poza e cativiña e so caben unhas poucas cuncas d`auga.
Disfruto de cada minuto da vida e valoro todos os momentos, por eso non me costa adaptarme a distintas situacións.
Gracias por enviarme a ligazón a paxina de operablog , non o coñecía.
al andar se hace camino
y al volver la vista atras,
se ve la senda que nunca
se ha de volver a pisar......
Caminante, no hay camino,
sino estelas en "la mar"
saudos