Aquí chega o sol , e mozas, rapazas mulleres e homes saen dos seus cuarteis de inverno para ateigar estradas, camiños e paseos.
Deixa o sol ver os seus aínda tímidos primeiros raios, preludio do que aínda non é unha primavera, pero que xa esta as portas ; e nádegas celulíticas e bandullos cervexeiros, comezan a tentar poñerse en forma para cando chegue o verán poder entrar dentro do bañador ou do bikini dos pasados anos; cousa por certo, cada vez mais complexa.
Estes corpos que aínda non remataron de dixerir as copiosas comidas do Nadal, nin as filloas e o lacón das “Carnes Tolendas”, non camiñan, devoran quilómetros sen piedade, tentando gastar en dous días o que levan gañando durante todo un ano. Tremendo derrúoche de enerxía espallada polos camiños!
Comeza a aflorar a pel de entre as capas de tela que a cubrían durante os fríos , da a sensación de que homes e mulleres saen dun letargo invernal, como si fosen osos que abandonan as súas tobeiras o albiscar as primeiras raiolas de sol.
Grupiños de mulleres e de homes medio atafegados, pasan por min cando camiño e deixan tras deles, murmurios, saúdos e un regueiro de suor , arquexos e perfume.
Aquí chega o sol e comproba, que o mundo esta a dar voltas como sempre.
Aquí llega el sol, y mozas, jóvenes, mujeres y hombres salen de sus cuarteles de invierno para llenar carreteras, caminos y paseos.
Deja el sol ver sus aún tímidos rayos, preludio de lo que aún no es una primavera, pero que ya esta a las puertas.
Nalgas celulíticas y tripas cerveceras, comienzan a intentar ponerse en forma para cuando llegue el verano poder entrar dentro del bañador o del bikini de los pasados años; cosa por cierto, cada vez mas compleja.
Estos cuerpos que aún no terminaron de digerir las copiosas comidas del Navidad, ni las "filloas" y el lacón de las “Carnes Tolendas”, no caminan, devoran kilómetros sin piedad, intentando gastar en dos días lo que llevan ganando durante todo un año. ¡Tremendo derroche de energía desperdiciada por los caminos!
Comienza a aflorar la piel de entre las capas de tela que la cubrían durante los fríos , da la sensación de que hombres y mujeres salen de un letargo invernal, como sí fuesen osos que abandonan sus madrigueras al vislumbrar los primeros rayos de sol.
Grupitos de mujeres y de hombres medio asfixiados, pasan por mí cuando camino y dejan tras de ellos, murmullos, saludos y una reguero de sudor, jadeos y perfume.
Aquí llega el sol y comprueba, que el mundo sigue a dar vueltas como siempre.
6 comentarios
RAGA
15 mar 2007 | 04:35 PM
MIRA,SOBRE OS KILOS DE MAIS, HABERIA MOITO Q FALAR........
ESTA BEN ESO DE INTENTAR NON ENGORDAR MOITO, PERO, CORPOS PERFECTOS NON EXISTEN.EXISTE PHOTOSHOP.
E NON CHE E O MESMO ESTAR ALGO PASADIÑ@ DE KILOS AOS 20 QUE DESPOIS DOS 40.OS CORPOS CAMBIAN!!!
EU TAMEN SON D@S QUE FAN KILOMETROS DIARIOS, E SE ATOPA CON ESA XENTIÑA A TODO GAS.........
VIVA O EXERCICIO, QUE ASI TAMEN SE COÑECE A TERRA DE UN Q AS VECES PASA DESAPERCIBIDA
ANIMO A TODOS OS SOBRANTES DE KILOS!!!MENOS PLATO E MAIS ZAPATO!!!!
homesdepedraenbarcosdepau
16 mar 2007 | 10:29 AM
. A estética varia segun dos tempos e das modas Raga.
Pedro Pablo Rubens tiña predilección por uns corpos de muller voluptuosos e cheos de curvas , senón fíxate nas súas obras “ Cimón e Ifigenia” ou no “xuízo de Paris”.
E agora teñen que andar pesando esas escuálidas e anoréxicas “modelos” (¿modelos de que?) para non fomentar esa estética entre as nenas. Non e cuestión de quilos , e cuestión de saúde
Eu fai catro ou cinco meses tiña 16 quilos mais no lombo. Sedentarismo e glotoneria xunguido a que facía pouco tempo que deixara de fumar logo de ser toda unha vida un fumador excesivo e compulsivo, leváronme a tal estado.
A estética impórtame pouco , pero a saúde, si.
Agora a pesar de que aínda peso arredor de cen quilos atópome moito mellor pois xa e un peso mais acorde ca miña constitución.
E porque che estou a dar a lata contándoche todo isto?
Veña , gracias por lerme e unha aperta.
Marta
16 mar 2007 | 02:20 PM
Eu tamén estou a dieta....pensando na roupa de verán. Ë o que hai, non lembro unha primavera da miña vida na que a leituga non fose a miña mellor compañía.
¡Có que me gusta a min eso de comer ben¡
En inverno me paso, os abrigos tapan moito, pero en primavera ...¡¡adios chocolate hola leituga¡¡.
Somos imperfectos non sabemos comer, o importante e aprender a comer, e manter unha dieta equilibrada de maneira natural, para min é case imposible, é un fracaso tras outro, así que todalas primaveras..a pasr fame.
Unha aperta
homesdepedraenbarcosdepau
16 mar 2007 | 06:04 PM
Un dos maiores praceres da vida son a mesa e maila sobremesa.
Un bo xantar é pura poesía e acompañado de unha mellor sobremesa con tertulia incluída e algo que non ten prezo.
Pero un prato de verdura cocida e un filete a prancha e unha cousa anódina sen gracia e sen personalidade.
Ademais que sobremesa se pode ter se non se pode fumar un bo Cohibas nin tomar café con unhas gotas de caña.
Os médicos son uns augafestas ; o primeiro que fan cando os visitas e decirche unha chea de obviedades. “Questas” moi gordo, “quetes” que facer exercicio e comer menos, “quehas”perder bandullo porque o ter un gran perímetro abdominal e un factor mais de risco.
Dinche todo iso de carreiriña , sabendo moi ben que che dan onde mas che doe.
Ti con faciana compunxida, vas asentindo ca cachola a toda esa retahila.
Pandilla de sádicos disfrazados de doutores!
Xa ves Marta que en todas partes se cocen...verduras , en iso non es única.
padron-duenas
25 mar 2007 | 07:33 PM
A veces creo que los medicos se aprenden esa retahila y se la recitan a todos aquellos que son corpulentos y de buen comer. Algo así como una musica indirecta que incluyen en todos sus sermones.
Saludos
homesdepedraenbarcosdepau
25 mar 2007 | 08:32 PM
Creo que en las facultades de medicina se enseña una materia que trata de como fastidiar a los pacientes mayores de 40 años.
Y se basa simplemente en prohibir, limitar y coartar y por ende fastidiar a todo aquel cuarenton o cuarentona que entrado-a en carnes se acerca a su consulta.
Gracias por tu comentario
Yo tambien te leere a partir de ahora.
Saludos
Escribe un comentario