Unha das moitas cortes
Monte Louro visto dende o Oroso
Capela de San Marcos
O chegar o alto detéñome un momento para admirar o paisaxe que simplemente e espectacular. Será porque e a primeira vez que observo a ría dende esta perspectiva.
O mar asemella calmo e dun color que vai de entre o azul e o gris, dependendo da proximidade ou afastamento da veira.
Varios veleiros rompen a serenidade das augas deixando estelas o seu paso e fan que me lembre de unhas estrofas do poeta outiense Francisco Añón.
Cóido ver esas rias serenas,
Escumando con barcos veleiros,
E cantares oir feiticeiros,
Que en ningures tan doces oín.
Comezo a baixada e ó pouco, atopo ca recentemente restaurada capela de San Marcos. Lembro que de rapaz teño estado aquí algunha vez e o edificio estaba arruinado e abandonado, vese que fixeron un bo traballo de restauración con ela.
Na paxina do concello de Muros hai esta reseña sobre a capela.
Capela de San Marcos.
Situada non monte, entre Campo de Cortes e Louro. Ten nave e capela maior rectangular cuberta con bóveda de canón apuntado. Non seu interior existen canecillos de diversas formas (animados, triangulares e de rolo). Na porta da capela aparece inscrita a cifra de 1480, posible data do súa fundación. Actualmente esta restaurada.
Agora a costa abaixo faise mais pronunciada, descendemos pola ladeira do monte Costiña cara o lugar do Espírito Santo. As cortes que antigamente se usaban para gardar o gando , supoño que ovellas, amoréanse a ámbolos dous lados do camiño, supoño que será por esta abundancia de cortellos polo que leva o nome o lugar de Campo de Cortes. Pouco antes de chegar a estrada podo observar o lugar onde estibo antigamente a capela da Santa Cruz , da que agora tan so queda un cruceiro. Na mesma paxina de antes do concello di isto sobre ela.
Capela de Santa Cruz.
Anque na actualidade non se conservan restos da mesma púidose comprobar por medio dunha postal antiga, que era de estilo oxival. Estaba situada a pouca distancia da de San Marcos, e no lugar do seu asentamento existe un cruceiro de gran fuste con escalinata moi alta.
Un centos de metros mais e chegamos o final de este fermoso percorrido. Si alguén desexa pasear e ver natureza, paisaxe e mais historia, non atopara mellor lugar.
Al llegar a la cima me detengo un momento para admirar el paisaje que simplemente puede definirse como espectacular. Será porque porque es la primera vez que observo la ría desde esta perspectiva.
El mar asemeja calmo y de un color que va de entre el azul y el gris, dependiendo de la proximidad o distanciamiento de la orilla.
Varios veleros rompen la serenidad de las aguas dejando estelas a su paso y hacen que me recuerde de unas estrofas del poeta outiense Francisco Añón.
Cóido ver esas rias serenas,
Escumando con barcos veleiros,
E cantares oir feiticeiros,
Que en ningures tan doces oín.
Inicio la bajada y al poco me encuentro con la recientemente restaurada capilla de San Marcos. Recuerdo que de chico he estado aquí alguna vez y esl edificio estaba arruinado y abandonado se ve que hicieron un buen trabajo de restauración con ella.
En la pagina del municipio de Muros hay esta reseña sobre la capilla.
”Capela de San Marcos.
Situada no monte, entre Campo de Cortes y Rubio. Tiene nave y capela mayor rectangular cubierta con bóveda de cañón apuntado. No su interior existen canecillos de diversas formas (animados, triangulares y de rozadera). En la puerta de la capela aparece inscrita la cifra de 1480, posible fecha de su fundación. Actualmente esta restaurada.”
Ahora la cuesta abajo se hace mas pronunciada, descendemos por la ladera del monte Costiña cara al lugar del Espíritu Santo. las cuadras que antiguamente se usaban para guardar el ganado , supongo que ovejas, se suceden a ambos dos lados del camino, supongo que será por esta abundancia de cuadras porque que lleva el e nombre el lugar de Campo de Cortes. Poco antes de llegar la carretera puedo observar el lugar donde estuvo antiguamente la capilla de la Santa Cruz , de la que ahora tan solo queda un crucero. En la misma pagina de antes del municipio dice esto sobre ella.
Capela de Santa Cruz.
Aunque en la actualidad no se conservan restos de la misma se pudo comprobar por medio de una postal antigua, que era de estilo ojival. Estaba situada a poca distancia de la de San Marcos, y en el lugar de su asentamiento existe un crucero de gran fuste con escalinata muy alta.
Un cientos de metros mas y llegamos al final de este hermoso recorrido. Si alguien desea pasear y ver naturaleza, paisaje e historia, no encontrará mejor lugar.
A verdade é que además de liberar endorfinas virtuais, cos teus paseos estou aprendendo historia e xeografía...unha gozada.
A capela de San MArcos e ben feitiña, eu son unha namorada do arte medieval, creo que é oestilo arquitectónico que máis se afai a paisaxe galega, ademáis cando vexo unha desas capelas no medio da nada penso nas romerías que tiveron que facerse ó longo dos tempos e a cantidade de historias das que foi testemuña.
Moi bonito, eu me gavaba de coñecer ben Muros pero o que ti me amosas é novedoso e descoñecido para min. Estou descubrindo un Muros novo.
Unha aperta
Eu non entendo moito de arte medieval Marta, pero podo ver que a capela non desentoa para nada no entorno a pesar de estar completamente illada entre os penedos.
Eu non coñecía este camiño, de feito non souben del hasta fai uns poucos días.
Nunca tiven moito tempo para pasear hasta agora que estou en terra.
Será por iso que disfruto mais dos paseos que os que están mais habituados a facelo.
Eu tamén me gababa de coñecer ben Muros , pero estoume a dar conta de que non, porque estou a descubrir novos lugares e novas formas de ollalo.
Apertas.
eu so che levo catro anos,pero eses camiños que dis recorrinos varias veces e e certo que son unha fermosusa .
vas a dar en ser o mais delgadiño de Serres
Tivestes mais tempo para percorrelos que min Isa:
Eu sempre a tombos polo mar a diante e o tempo que pasaba en terra a verdade que non me apetecía moito camiñar , ton so descansar o corpo e a cabeza.
Por iso agora estou a descubrir e a redescubrir lugares e sitios que non vía dende neno ou que simplemente non coñecía.
Hoxe fun co teu sobriño ate Sestaio a terra dos nosos devanceiros e despois baixamos pola eirexa de San Miguel onde aínda esta a lápida de nosa bisavoa. A ultima vez que estiben por alí fora con Pepa de Brecha.
Un bicaso.