Homes de pedra en barcos de pau

Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

Xan Lelo 5

E así, paseando, comendo e durmindo pasaron tres meses, haste que un día o chamaron para embarcar. Pensou o mozo que xa se lle terminaran as vacacións, pero non.

Mandárono para un barco enorme! Que se chamaba Cardenal Cisneros, onde non tiña nada que facer, nadiña!.

Tan so tiña que correr para a cuberta cada vez que soaba unha buguina e poñerse xunto a un canon que nunca tiña proxectís. Fora do toque de buguina so comer e durmir.

Poucas veces saian o mar , e as poucas veces que o facían era case que sempre pola ría do Ferrol.

Hasta que un día fixéronse o mar de verdade. Ían facer manobras e exercicios de entrenamento preto da costa de Fisterra xunto con outros navíos da Armada.

Xan xa se decatara facía tempo que esta xente da armada eran como rapaciños os que lles gustaba xogar de vez en cando , o sexa que deixouse levar esperando ver o que acontecía.

Navegaron cara o sur varias horas hasta chegar preto do cabo Fisterra. O ver Xan o Cabo que tantas e tantas veces ollara dende o bote co seu pai, decatouse que estaba preto da súa aldea e da súa casa. Alí atopáronse con outros navíos e pasaron “xogando” o que quedaba de xornada.

Logo cando se ía facer noite foron fondear na ría de Muros onde ían pasar dous días.

Vaia festas e agasallos lles fixeron os muradáns!

Os barcos da flota apuntaron os seus potentes reflectores cara a vila para iluminala e a banda de infantería do cuartel do Dolores amenizou unha animada verbena.

O curro da praza estaba ateigado de mozas e mozos , os comandantes dos navíos deron permiso os tripulantes para poderen asistir os bailes ate altas horas da madrugada e un pequeno exercito de mariñeiros invadiu pacificamente Muros.

Nun deses bailes coñeceu Xan a Mariña. Unha moza da vila que tiña mais ou menos a súa mesma idade, e aínda que non era moi favorecida no seu físico, era moi asisada e falangueira e moi boa rapaza.

Quedou prendido Xan da moza e durante os dous días que pasaron na Vila apenas se separaron.

E de sinalar que durante eses dous días Xan apenas abriu a boca para falar, pois todo falaba Mariña . El tan so miraba cos ollos moi abertos para a moza e case que non se enteraba nin do que dicía . Nunha destas conversas de case-solo-un , Mariña preguntou o mozo a súa idade e Xan díxolle que tiña catro anos . A rapaza pareceu tan so un chisco sorprendida o principio, pero o momento xa se esqueceu e seguiu co seu monologo a falar de outra cousas.

Chegado o momento de marchar prometéronse que cando el rematase as súas vacacións volverían a atoparse para seguir falando.

O día seguinte aínda non rompera o alba cando deixou o Cardenal Cisneros o seu ancoradoiro na baia de Muros para poñer rumbo a costa.