Xan Lelo 6
No texto que esta manuscrito na foto reza o seguinte:
“ Desembarco de los náufragos del acorazado español Cardenal Cisneros, en el muelle de Muros.
El día 28 de Octubre de 1905”
Sinto que a foto non teña mellor calidade
Saíndo da ría cara a costa, viu Xan dende o costado do barco , pasar as pedras que tanto coñecía. Deixaron por estribor a punta da Vouga e mailo Meixón, e logo de saír da ría , arrumbaron o noroeste na procura de Fisterra.
Ollaba Xan dende a súa atalaia privilexiada pasar as aldeas e as praias que tanto facía de menos, e pensou que xa estaba farto de aquelas vacacións, e que lle gustaría volver para a rutina do seu bote, e para poder volver a atoparse o carón de Mariña.
Nestas cavilacións estaba , cando se decatou de que o rumbo do navío levábaos directos os baixíos asolagados de Meixide. Farto como estaba de percorrer aquela parte da costa, soubo que de non cambiar o rumbo, pronto estarían embarrancados no medio das pedras.
Tratou de avisar os oficiais do que ía acontecer, ¿pero quen lle faría caso a Xan?
Ninguén fixo caso dos avisos do rapaz, e pasou o que tiña que pasar.
Cun fero estourido rachou o pantoque do buque nas agullas de Meixide. Aínda foi o barco a cabalo das pedras uns segundos, hasta que quedou encaixado entre elas co seu bandullo de ferro aberto de par en par e por onde entraba a auga a esgallo.
Pasado o primeiro intre de confusión, o instinto mariñeiro de Xan levouno o carón dun costado, desde onde podía ver que os pesqueiros que faenaban preto do baixío se achegaban a eles , pero sen poderse acoderar, pois tiñan medo correr a mesma sorte que o Cardenal Cisneros.
Xan non o pensou dúas veces, Atou o redor da súa cintura un cabo e chimpouse a auga. Nadou un bo anaco que se lle fixo moi abafante pois tiña a dificultade engadida do cabo, pero foi quen de chegar hasta un dos balandros que estaban mais preto do navío.
Por aquel cabo que Xan con grande risco da súa vida levara, baixaron todos os tripulantes que había no Cisneros, con tal sorte, que ninguén sufriu o mas mínimo dano.
Moreas de apertas tivo que aguantar o mozo de todos e cada un dos náufragos que acadaban salvar a súa vida a través do cabo que Xan levara. Non sabia o porque de tantas apertas, pois el amarrara o cabo a súa cintura tan so ca intención de que si finaba no intento, puidesen recuperar o seu cadáver. Non se daba conta o coitado, que sen querelo fixera a proeza de salvar a vida a todos os seus compañeiros.
E que as veces, meus estimados lectores, as proezas mais grandes que se fan en esta vida, tan so son froito da desesperación e da casualidade. Moitas medallas e condecoracións que se lle deron a supostos heroes, foron gañadas así, como quen non quer a cousa, en intres nos que non se pensa ben nos riscos que pode correr a vida de cada un. Que si algúns deles se parasen, aínda que so fose un chisco a pensar nas consecuencias posibles de súas accións, a lexión de heroes que enchen os libros da historia sufriría unha considerable desmerma.
Retomemos a pequena historia do noso particular “heroe”.
Logo de estar todos os tripulantes do buque da armada sans e salvos abordo dos pataches que os recolleron, foron levados de volta para o peirao de Muros, onde os transbordaron a outros barcos de guerra que os levarían finalmente para o Ferrol
JAjajaja, que bó relato dun naufraxio, tes razón, os heroes non sempre son por amor a humanidade, miotas veces e por azar ou desesperación....pero son heroes ao fin e ao cabo.
E que marabillosa fotografía, un tesouro.
Unha aperta
O naufraxio foi real Marta, e mais ou menos como o conto no relato.
Tamén se di (rumoroloxia) que un tripulante que era de Muros avisou ao oficial de derrota de que ían embarrancar si non variaban o rumbo. A resposta do oficial foi.
-¿ Es que acaso pretendes saber tu mas que estas cartas de navegación?
A perda do Cardenal Cisneros foi a causa dunha unha completa falta de profesionalidade por parte dos seus mandos.
O oficial de derrota deixou "esquecido" abordo do buque o libro de navegación , sen o cal non se puido determinar a situación exacta do afundimento.
Na causa que se instruíu polo afundimento, o seu comandante, o capitán de navío Manuel Díaz Iglesias , declarou que tocaran nunha agulla que non estaba reflectida nas cartas e dou a situación de mais ou menos dúas millas o oeste de Meixide.
Nesa situación (eu podo dar fe) non hai agulla ningunha , hai un fondo de cascallo e pedra de 43 brazas.
Unha investigación a posteriori e in situ, non puido determinar o lugar nin a causa da perda , e todo se saldou coa suspensión por un ano de emprego para o capitán de Navío Díaz Iglesias .
O cabo dese ano foi destinado o instituto hidrográfico ca tarefa de revisar o código de sinais.
Pasou a reserva en 1910 e finou da súa casa de Madrid co grao de contraalmirante o 9 de novembro de 1917 a idade de 69 anos.
Notase que me apaixona o tema dos naufraxios?
Apertas
Lo que se nota tu pasión por el mar, y como te identificas con aquellos que comparten su vida con el. Y por supuesto que te tiene que apasionar los naufragios si en cada uno hay no solo tragedia, si-no tambien ese misterio o dude eterna de quienes son los verdaderos responsables, si es que lo hay,
Saludos
O mar padron-dueñas e a miña vida, de feito, moitas veces cando me refiro a el fagoo como "o meu mar"
O tema dos naufraxios sempre me apaixonou, tan solo nas costas de Galicia hai centos deles, e por necesidade do meu traballo eu sei onde se atopan todos e cada un deles.
o que non sei e as historias e as circunstancias que levaron a perda de unha gran maioria.
Si leestes algunha das entradas anteriores, xa poderias comprobar que conto a historia de varios , e teño pensado seguir indagando para poder contar mais.
unha aperta