Ai mar, enorme mar, corazón fero

de ritmo desigual, palpita solo,

eu son mais brando que ese pobre pao

que se podre nas túas ondas prisioneiro.

Ai mar, dáme a túa ira tremenda,

eu que pasei a vida perdoando,

porque entendía, mar, eu funme dando:

Piedade, piedade para o que mais ofenda.

Ai esa vulgaridade que me acosa.

que mercou a vida e mailo nome .

acada ti a cólera dun home:

na procura dunha estrela ou dunha rosa.

Busco o sitio onde deixar a pena,

onde me sobre o aire , onde me atope ledo.

Quixera non entender, pero non podo:

porque o paso do tempo me envelena.

e quixen fuxir por entre a bruma,

ou erguerme sobre de algunha rocha,

¡como aquel que a cabeza agocha!

E teño o corazón igual que a escuma.

Mar, eu anhelaba ser como ti eras

alá nas tardes quedas da miña vida

baixo esas horas cálidas do día.

Ai soñaba ser como ti eras.