Esta foto e dun segundo Aslaug da mesma casa armadora pero dos anos 50
.................
O 24 de decembro do 1929 perdeuse o buque de bandeira norueguesa ASLAUG nos arrecifes dos Carallóns a unha milla da punta do Boi, onde se encontra o parador de Montereal de Baiona co desgraciado saldo en vidas de toda a súa tripulación 20 homes todos eles súbditos do pais nórdico.
O Aslaug saíra o 11 de decembro do porto de Reykjavik, en Islandia, con un cargamento de bacallau e con destino o porto de Vigo onde ía deixar parte do seu cargamento.
As malas condicións meteorolóxicas que viña padecendo dende facía varios días, con ventos de sur e suroeste o pequeno cargueiro de tan so 700 toneladas , fixeron que se retrasase na súa chegada prevista o porto vigués.
Estando xa preto da illas Cies o seu capitán non se atreveu a embocar a entrada norte da ría por mor das malas condición e da cerrazón , e decidiu arrumbar a o sur das illas para acceder a ría pola súa entrada mais franca. A cerrazón continuaba e un erro na estimación de posición levou o buque noruegués a bater contra a pedra da restinga dos Carallons que sempre vela , coñecida como Altar do Carallons , e que se atopa na situación L-42º-08’-797-N e l-008º52’651-W Lugar onde hoxe en día atopase unha torre de cemento con luz encima da pedra para marcar a súa situación.
Moi preto de ese lugar encallara o buque de bandeira británica HIGLAND PRIDE o día 8 de setembro do mesmo ano.
Na prensa local ven reflectido o suceso da seguinte maneira.
A eso de la una de la madrugada gentes de Bayona vieron bengalas sobre la restinga de Os Carallóns , avisando a la guardia civil que pudo comprobar que se trataba de un naufragio. Inmediatamente se tomaron las medidas oportunas para intentar su salvamento. Los marineros de Bayona no vacilaron en cumplir sus deberes de humanidad, desafiando las iras del oleaje y del viento huracanado corrieron a sus vapores pesqueros y se lanzaron al mar con el fin de socorrer a los posibles náufragos. Las rompientes ponían una barrera infranqueable entre los barcos de Bayona y el Aslaug a unos 600 metros de distancia, siendo una locura intentar franquearlas. El mar rompía inmenso contra las rocas del arrecife como si intentaran sacarse de encima la pesada carga del buque encallado. Poco a poco las luces de las bengalas se fueron apagando y cuando amanecía solamente se podía observar un débil resplandor en la cofa de un mástil, aunque suficiente para poder ver a un hombre que agitaba la antorcha en situación precaria. Los marineros de Bayona vieron con enorme estupor como una enorme ola arrebataba, como de un zarpazo, al hombre de la cofa y lo engullía entre sus nacaradas espumas.
Os 20 tripulantes non foron quen de salvarse e cando os seus corpos saíron inertes nas praias do Baiona, foron soterrados no cemiterio municipal.
Na lapida que cubre os restos dos náufragos noruegueses pódese ler aínda hoxe a seguinte inscrición.
A los náufragos del
ASLAUG
Los vecinos de Bayona
y Sabarís
El armador, El Cónsul General
El Viceconsul de Noruega y
Compatriotas
24-XII_1929
Mausoleo onde se atopan os restos dos náufragos do Aslaug no cemiterio de Baiona
Triste historia, amigo Manuel, la que hoy nos cuentas.
Cuando estuve alojado en el parador de Bayona la desconocía, de haberlo sabido entonces, hubiera pasado a rendir homenaje a los marinos victimas del naufrágio.
Horrible noche la que tuvieron que sufrir aquellos hombres, tan lejos de ierra y tan cerca de la muerte.
Solo los que hemos tenido oportunidad de estar en las proximidades de los arrecifes en medio de un temporal entablado, con la mar hirviendo, las olas ocultando el horizonte y el viento atronando los oídos, podemos comprender lo que vivieron durante horas aquellos pobres hombres.
Un cordial abrazo.
Desde la muralla que bordea el parador de Monterreal y que da cara a las islas Cies , podrías haber visto con todo detalle (en caso de haber estado allí en la navidad de 1929) el Naufragio del Aslaug, que por cierto es un nombre de mujer nórdico.
A poco menos de una milla verías al pequeño mercante embarrancado en la restinga de Las Estelas, debatirse entre las olas hasta ser tragado por ellas con sus 20 tripulantes a bordo.
Si aun conservas las cartas de navegación, podrás comprobar el porque tantos buques se perdieron en esa restinga al querer entrar en la ría de Vigo.
Un abrazo, José
Si, amigo, tenía conocimiento de lo peligrosas de esas aguas ya que un amigo - hoy, desafortunadamente desaparecido - Quique Montenegro, me lo había comentado en cierta ocasión. Precisamente, una noche que salimos a cenar, en pleno mes de agosto se levantó niebla y aquella misma noche tocaron fondo dos mescantes, uno por cada boca de las Cies.
No deja de ser curioso que ese puerto, con sus peligros, tuviera la importancia que llegó a alcanzar en el pasado y sirviese de base a una parte de la Invencible.
En Mozambique, buscabamos refugio de los ciclones al socaire de unos islotes que eran la parte que velaba de los arrecifes y pasar entre ellos, a escasos metros de las rompientes hacía que se encogiese el ánimo.
Un abrazo.
!!Que fraxil é o ser humano¡¡ Nos cremos grandes e fortes pero na inmensidade do mar somos moi pouca cousa.
Os naufraxios son traxedias e grandes fracasos do ego humano, que na nosa arroganza gremos poder dominar todo o que nos rodea. Unha leción de humildade moi dura.
Unha aperta
Hai dúas clases elementais de silencio, Marta. O acolledor, que convida a soñar, e o silencio estremecedor, o que destrúe o sono. Esta segunda clase de silencio, viscoso, impoñente, demoledor, é o que caracteriza o que lembra un naufraxio . Esa é a banda sonora dunha catástrofe no mar. Unha intimidación que fai calar, que enmudece ás mesmísimas ondas. Ese silencio fíxose dono do mapa humano de Galicia nos últimos anos do século XIX e nos primeiros do XX, por mor das incesantes traxedias levadas a cabo por barcos que transitaban polas nosas costas. Ademais de compartir o pesadume do mar, o noso, aqueles anos, era o silencio e o estupor das xentes diante das circunstancias que rodeaban a cada sinistro.
Lembrar a aquela xente e un exercicio de respeto e admiración pola miña parte cara todos eles.
Unha aperta , Marta