Sting , fragile
Facundo Cabral e Alberto Cortes (Probrecito mi patrón)
Paco Ibañez Canta a Neruda (poema XV - Me gusta cuando callas) Un pouco cursi o montaxe , pero Ibañez e sobre todo Neruda, valen a pena
Georges Brassens (La bonne scène pour la bonne chanson.)
Jacques Brel (The inimitable, irreplacable, irreverent and insatiable BREL. hurrah hurrah hurrah! )
Que progre me quedou isto.!
Ahora uns pantalons de campana e unha camisa o Travolta e todo feito.
.........................
Ista de regalo
Outra xoia cultivada
La mauvaise réputation, Brasens
Faltabame Moustaki (La dame brune)
¡¡Como me gusta a túa selección¡¡, Lembrasme esa época de pandillas e guitarras en verán, nos adros das igrexas aprendendo a fumar e cantando en francés (nas clases traduciamos a Mustaky, Brassens, Brel, Piaf etc..e o que ten ter un profesor progre de frances).
So me falta "A mala reputación" de Brassens, todo un clásico, proque creo lembrar que xa puxestes Rien de Rien e A vie en Rose E de Ibañes o "Paco Ibañez no Olimpia", un cásico que xa tiven en cinta,vinilo e agora en CD e do que me encanta "Palabras para Julia", de Goytisolo-Ibañez.
Que tempos, e que boa e a música francesa dos 50 e 60. Unha aperta
No es mala tu selección musical, amigo,
También yo me apunto a esa onda, cómo dice Marta, recuerdos de juventud y de pandillas llenas de loca inconsciencia y felicidad. Por cierto, en el 68, coincidí con Alberto Cortez en un restaurante que había en la playa de Santacristina, en a Coruña; de él me encanta, entre otras, Las palmeras.
Si me permites, añadiré algunos de mis títulos de la canción francesa preferidos: Le métèque; Ne me quite pas; J`arrive; Le chanson de les vieux amants; La manma; Je ne regrette rien. Seguro que olvido otros tantos.
Un abrazo.
Aquel concerto de Ibáñez no Olimpia foi épico.
Vaia estética aquela que nos “gastabamos” naqueles tempos. Pantalóns pata de elefante, zapatos de plataforma... eu tiña unha fermosa melena loura que me custaba ben traballo mantela afastada da faciana .
As acampadas cos amigos e as veladas arredor dunha fogueira cas mozas , guitarras , tabaco e mais o que non era tabaco as veces.
E por suposto Moustaki , Paco ibañez e o “ Love Me Do” dos Beatles, todo elo escoitado nunha cassete gravada e nun reproductor Philips con funda de coiro.
Case que non me recoñezo !!!!
Unha aperta , Marta
Yo en el 68 amigo José tenia ya bastante imaginación pero poco o casi ningún poder, era muy niño aun. Mi revolución fue en los años 70, década si cabe mas tumultuosa en nuestro país, En la escuela de náutica en Vigo me toco estar cuando el dictador se decidió por fin a abandonarnos y frecuenté las primeras manifestaciones y protestas en las calles, ya me toco correr algo delante de los “grises”.
Mis hijos mayores creo que no saben lo que eran los “grises” y la imagen de Franco esta tan distanciada de ellos que creen que nuestra España fue siempre un paraíso de democracia, bueno, para ellos si, pues ya nacieron con ella instaurada.
Un abrazo, José
Yo, soy de cosecha más vieja.Ya, al final de los 50, andabamos con los guateques caseros, los pik-ups y los discos de plástico, por supuesto que, de los 5 Latinos, Enríque Guzmán y del Dúo Dinámico.
Los maderos, fueron una constante no deseada en nuestra existencia. A mí me tocó correr delante, detrás y, en medio; algún "recuerdo" me dejaron.
Los jovenes de hoy día, afortunadamente para ellos, tienen una imágen muy distorsionada de lo que fue la dictadura franquista y eso es peligroso para muchos por el peligro que conlleva el contágio con ideas totalitarias. Lo mismo ocurre con las opuestas, las anarquistas, se es muy cómodo figurar como ácrata durmiendo en casa de papá y recibiendo la paga al fin de la semana.
Un abrazo.