
Que afastados están aqueles días
Con que grato agarimo recollías
Hoxe que da madurez no quebranto, que fun pra miña nai, o seu encanto.
Ao lembrar o teu celestial cariño,
en que cantando alegre e pracenteira,
xogando ti, coa miña loura cabeleira,
no teu brando colo me durmías.
a atrapallada frase pasaxeira
que por ser dos meus beizos a primeira,
con maternal orgullo repetías.
a miña barba desátase en branco armiño,
xa case no me lembro do meniño
agora soterrado en frío solo.
Dos meus cansos ollos agroma o choro,
porque, lembrándome de ti, síntome neno
Como, de que maneira se poden plasmar as bagoas e os sentementos nun blog?

18 comentarios
Jose Dominguez Dominguez
7 may 2007 | 04:14 PM
Amigo, Manuel,
Bellísimas palabras, recuerdos y lágrimas para hablarnos del amor por excelencia, del Amor con mayúsculas y letras de oro, el que sienten y demuestran las madres hacia sus hijos.
Un fuerte abrazo.
Marta
7 may 2007 | 07:46 PM
Pois querido Manuel, como o fixeste ti, as bagoas nas palabras e na música.
Todos sentimos a tua morriña, nostalxia da tua nai, a mellor do mundo, seguro, como o é a miña. As bágoas porque sabes que metras vivas a lembrarás e as bágoas por non ter xa ese porto o
Marta
7 may 2007 | 07:48 PM
que volver,,,,
O fixestes moi ben, o teu post chora.
Unha aperta moi forte e se queres un hombro amigo.
homesdepedraenbarcosdepau
7 may 2007 | 08:33 PM
Gracias José, por tus hermosas palabras.
Supongo que la mayoría de personas recordamos con cariño a nuestras madres. Es la figura que siempre esta ahí, aunque como en mi caso haga ya tiempo que físicamente no lo esta, en mi memoria y en mi recuerdo vivirá siempre.
La figura materna una de las que mas ternura produce. No hace muchos días contaba aquí la historia de una madre que en un naufragio iba siendo desposeída de sus hijos uno tras otro tragados por la furia del temporal, hasta que al final las olas se llevaron también a la desdichada.
Escenas como esas dan fe de lo que representa una madre y del amor o el dolor que puede sentir por sus hijos, porque son carne de su carne y esto último no es alegórico.
Un abrazo, José
homesdepedraenbarcosdepau
7 may 2007 | 08:45 PM
Na nosa memoria viviran sempre os nosos , O te ti fas na túa paxina, Marta e alongar a memoria dos teus , dos teus causantes como ti os nomeas.
O legado mais fermoso que podemos deixar os nosos fillos é o da memoria, e ti en cada artigo fas revivir a algún dos teus ancestros e como antes fixo Josi para que ti soubeses e lembrases , agora falo ti para que os que veñan despois non esquezan o que son e de onde proceden.
Unha agradecida aperta, Marta
Jose Dominguez Dominguez
7 may 2007 | 08:50 PM
Gracias a ti, amigo Manuel, porque en tu bello recuerdo nos haces sentirnos representados a todos, en tu caso, ante la nai junto a los ángeles y, en el mío, aunque todavía viva, postrada desde hace años en una silla de ruedas.
Trsite y doloroso el naufragio que recuerdas pero, estoy convencido, de que aquella madre prefirió su final a vivir sin la presencia de sus hijos.
Un abrazo, amigo, hoy más fuerte que nunca.
juanhe
7 may 2007 | 09:39 PM
Hola Manuel!
Hermosas frasea en memoria de tu muy querida Madre.
Estoy seguro que en el mas alla se siente feliz y ogullosa de ti.
Un abrazo.
Juanhe.
homesdepedraenbarcosdepau
7 may 2007 | 10:01 PM
Gracias por tu amable comentario Juanhe:
Aquellos blancos cabellos, aquellos ojos de viva mirada teñida de azul siempre detrás de sus sempiternas gafas , el chal de lana sobre sus hombros , aquellas manos suaves que sabían acariciar como ninguna otra nos ha acariciado que y lo daban todo sin esperar nada a cambio.
Juanhe , la figura de la madre es una de las mas hermosas y en su ausencia física su recuerdo aunque triste por la ausencia es siempre evocador .
Unha aperta
Cobiñas
7 may 2007 | 11:30 PM
Querido homedepedra: comparto cada una de tus palabras sobre tu mamá. Yo también perdí a la mía hace unos cuantos años y sé que su ternura va a estar siempre acariciando mi corazón. Unha aperta, Andrea
homesdepedraenbarcosdepau
8 may 2007 | 11:38 AM
Andrea
Los que somos huérfanos ya hace varios años y creemos estéril ir a un cementerio y dejar flores sobre una lápida, de alguna otra forma tenemos que expresar nuestro sentimiento y pena por el recuerdo y la ausencia de la madre. Yo he elegido esta forma porque es como mejor sé hacerlo.
Gracias Andrea por tus hermosas palabras un abrazo.
Manuel
gorriona
9 may 2007 | 01:50 AM
Os recordos dunha nai sempre son os mais bellos recordos.O seu amor e verdadeiro,limpo e sincero.
Como juanhe dixo estou segura que esa gran muller de pelo branco esta orgullosisima de ti e deses lindos recordos.Bicos e abrazos
homesdepedraenbarcosdepau
9 may 2007 | 11:43 AM
Gorriona
O cariño que se lle ten as nais e diferente a calquera outro neste mundo , non digo mellor nin peor , senón diferente . E o cariño desinteresado por excelencia o que nada pide e todo da , o que sufre cando ti sufres e o que sempre esta o teu carón para consolarche cando choras. So basta mirar para faciana dunha nai cando olla o seu bebe , a tenrura e o amor desbordas as súas faccións.
Grazas polo teu comentario Gorriona e moitas “Brechas”, bicos e apertas
bruxana
9 may 2007 | 06:10 PM
Hola Manuel:
Precioso poema y preciosa imagen la que has elegido para acompañarlo. Y muy sugerentes ambos...
Besos :))
homesdepedraenbarcosdepau
9 may 2007 | 06:38 PM
Gracias Bruxana creo que ese post a quedado bastante bien entre el caos total que es este blog
Apertas.
torredebabel
11 may 2007 | 10:11 PM
asi como ti mesmo fixeches. Apertas fortes dende esta beira...
homesdepedraenbarcosdepau
12 may 2007 | 07:18 AM
Torredebabel:
Para un mariñeiro (este mariñeiro) non e doado plasmar sensacións e menos sentimentos en forma escrita. Pero tratei de facelo con moito agarimo,
Unha aperta transatlántica.
Ra
19 may 2007 | 09:37 AM
Qué hermoso, caballero.
Un saludo
homesdepedraenbarcosdepau
19 may 2007 | 02:06 PM
Nunca cabaleiro, de dama tan ben loado.
Apertas,Ra
Escribe un comentario