Que afastados están aqueles días
en que cantando alegre e pracenteira,
xogando ti, coa miña loura cabeleira,
no teu brando colo me durmías.

....................................

Con que grato agarimo recollías
a atrapallada frase pasaxeira
que por ser dos meus beizos a primeira,
con maternal orgullo repetías.

....................................

Hoxe que da madurez no quebranto,
a miña barba desátase en branco armiño,
xa case no me lembro do meniño

que fun pra miña nai, o seu encanto.

........................................

Ao lembrar o teu celestial cariño,
agora soterrado en frío solo.
Dos meus cansos ollos agroma o choro,
porque, lembrándome de ti, síntome neno

Como, de que maneira se poden plasmar as bagoas e os sentementos nun blog?