A liña marítima que diariamente e desde 1891 percorre a costa Noruega desde Bergen ata Kirkenes, lindeiro coa fronteira rusa, realizando durante o seu percorrido 34 paradas (35 en verán pois entra no fiorde de Geiranger), nunha viaxe de 11 días de duración, 6 en sentido norte e 5 en sentido sur. É considerada polos noruegueses como un dos seus símbolos nacionais, pois gracias a este servicio puideron manterse comunicadas as poboacións costeiras deste país pese ás durísimas condicións metereolóxicas reinantes durante moitos meses do ano e a unha orografía moi complicada para o tránsito terrestre. Os barcos pódense asimilar a unha especie de autobuses de liña. Van efectuando paradas polos portos do seu percorrido, embarcando e desembarcando persoas, mercancías, correo e vehículos. Pódese facer o percorrido completo, soamente uns días ou unicamente unha soa parada. Serve incluso como servicio de bar flotante, pois dado que o consumo de alcohol está tremendamente gravado en territorio noruegués, dáse a paradoxa que os habitantes deste país utilizan os servicios do Hurtigruten para emborracharse, pois abordo, as bebidas son exentas de impostos, aínda que se dun prezo elevado para as nosas economía.. Simplemente toman o barco nunha parada, beben, báixanse na seguinte e esperan o barco en sentido contrario para regresar a súas casas.
O servicio é realizado entre as compañías OVDS e TFDS, aínda que o nome oficial é Hurtigruten. Contan na actualidade con 11 naves + 2 en estaleiro. Hai grandes diferencias entre elas. Uns son barcos modernos, con grandes superficies acristaladas, dispostas para o gozo das paisaxes, pero dunha forma resgardada e outros, simplemente barcos sinxelos. Todos eles están adaptados para o transporte de vehículos, utilizando o tradicional sistema de portas polos costados e aínda que cómodos, tal e como di os seus folletos, son barcos “at work”; é dicir traballando, non de pracer. Os servicios son os normais neste tipo de buques, sen que existan luxos e coa incomodidade de que se efectúan escalas durante a noite, circunstancia que pode alterar o sono. A flota estase renovando, ben pola grandísima demanda de pasaxes durante o verán, como polas migracións que realizan estes buques para a Antártida nos meses invernais para cubrir cruceiros austrais, pois son barcos con clasificación para a navegación entre xeos, o cal permítelles acadar mares totalmente vetados para os cruceiros convencionais.
Ao realizarse saídas diarias, é necesario informarse sobre o barco que a vai realizar, pois aínda que os prezos son iguais, tal e como citei anteriormente, as diferencias no que fai a confort son enormes. As pasaxes para os cidadáns escandinavos, pódense adquirir tanto a pé de peirao como por Internet. Para posibles pasaxeiros doutras nacionalidades e que o propósito da súa viaxe sexa o ocio, as autoridades norueguesas estableceron uns cotas, pois ha de primar o concepto de servicio público e de comunicación da liña, sobre o de percorrido de pracer ou turístico, obrigándoche a contactar cos seus axentes para a reserva de prazas.
Ao ser unha liña regular con paradas fixas, temos multitude de opcións á hora de realizar a viaxe. Ben sexa “por libre” (recomendable unicamente para persoas con ampla experiencia en Noruega) ou de forma organizada. Nesta última opción, podemos elixir entre moi diferentes paquetes que oferta a navieira, con diferentes acomodacións, excursións facultativas (podemos desembarcar nun porto e embarcar máis adiante na ruta) e duracións. É unha viaxe cun custo elevado (viaxe nun dos sentidos + traslados + estancias + voos) non baixa dos 2500 €. Ten como complicación engadida, o poder conseguir billete no barco adecuado, pois os barcos unicamente destinan parte da súa habitabilidade a este tipo de pasaxeiros e é grandísima a demanda dos mesmos, sobre todo entre pasaxeiros provenientes de Estados Unidos e Xapón.
Desde logo non é unha viaxe nada convencional, pois os barcos que cobren este camiño navegan entre as illas, fiordes e enseadas que forma a costa Noruega, onde as grandes paquebotes non poden entrar, recalando en pequenos portos de mariñeiros, totalmente auténticos, pois o turismo non pode acceder aos mesmos. Mención aparte ten as súas condicións de navegación, pois entre as datas do 13/05 ao 29/07 en Cabo Norte non hai noite. Xa avanzando as datas, na zona de Bodo (metade da costa Noruega, 65º N), o sol de media noite é visible a partir do 03/06 ata 08/07. A observación deste fenómeno atmosférico é por se mesmo case un motivo para realizar a viaxe.
Eu sigo soñando con realizar algún ano destes este marabilloso viaxe, aínda que sexa unicamente en parte do seu traxecto. Polo momento, sigo conformándome con entrar nas páxinas web que o describen e ilusionarme.