É certo que todo o mundo ten unha especial querencia pola súa vila de nacemento , pero os muradáns temos un especial orgullo en ser fillos da nosa fermosa vila.

Sabémonos iguais , pero o mesmo tempo diferenciados do resto dos pobos da costa e dos arredores.

O dito popular que afirma que todos somos galegos agás o capitán que e de Muros, define de unha maneira moi básica a nosa idiosincrasia.

Non somos “costeños” como os de Fisterra ou Camariñas, nin somos tampouco “riatelos” que e a forma que temos de nomear aquí os das rías baixas.

Algúns quérennos encadrar agora no Barbanza , e tampouco. Porque esa e a parte de enfronte da ría onde se atopan os “inimigos naturais” dos pescadores muradáns que sempre foron os do Porto Do Son.

Esta vella vila , berce de mariños i emigrantes , cas suas rúas nomeadas con hermosos e sonoros nomes , ten un “aquelo” moi especial que todo o mundo que pasa unha temporada aquí chega a apreciar de algunha maneira.

Os Muradáns que teñen que vivir lonxe da vila , senten a ausencia de unha forma moi especial . Non e morriña nin son soidades que son termos non moi ben definidos de un estado de animo. Os fillos da vila saben moi ben o que senten por mor de estar lonxe dela ; unha fonda e especifica tristura.

Todos os veráns cando chega o tempo das vacacións, a vila volve a recuperar, aínda que sexa por breve tempo a ducias de fillos que espallados polo mundo teñen que gañarse a vida . E o momento dos reencontros , das apertas das risas e das bagoas. Logo todo volve a serea tranquilidade da vila nos invernos.

Volvemos a quedar os que vivimos aqui, esperando que o próximo verán traia de volta os que son e sempre serán nosos .

Facémosvos moito de menos.

O inverno da emigración

roubóunos a primavera,

quén eu era, xa non son,

e ti non és a que eras

Xa poden os leiros dar

colleitas ben abondosas,

poden en Madrid falar

con palabras ben fermosas,

que nunca, nunca nos han de pagar

a nosa fame de outrora!