Timbrou o telefono do barco e o descolgalo no outro lado da liña a voz dun vello coñecido , tamén patrón dun porto veciño que me chamaba para unha consulta nada habitual.
A conversa que mantivemos foi mais ou menos esta.
- Coñeces a algunha menciñeira en Muros que quite o aire?
- Estasme a tomar o pelo?
- Non , necesítoa de verdade
- E lo?
-Fai unha boa temporada que non me van ben as cousas no traballo. Vaiamos onde vaiamos a pescar, os peixes para nos sempre son poucos. Xa probei todos os remedios que eu podo aportar e seguimos igual , teño que estar posuído por algún mal aire.
Eu coñecía o meu interlocutor facía unha morea de anos , dende que aínda rapaces estabamos na escola de náutica en Vigo aló polos anos 70, e crin que me estaba a tomar o pelo con esa pregunta. Pero ante tales argumentos e ante a evidente desesperación do meu amigo din creto a súa petición, e quedei en informarlle das miñas pescudas en pos da menciñeira.
Non me fixo falta buscar moito, fun informado da existencia dunha recoñecida sanadora nun lugar da parroquia de Serres e así llo comentei o meu amigo, quedando citados para o seguinte sábado en Muros.
Picoume a curiosidade para saber mais da sanadora e souben que era sogra dun coñecido meu . O sábado en cuestión xuntámonos os tres e acudimos en comandita a consulta.
Nun alpendre de pedra estaba a vella , medio encurvada pola artroses e cos avíos de sanar preparados.
Unha peneira era o instrumento que ía dicir se o meu amigo tiña o “aire” e se o tiña, dilucidar a súa procedencia , pois podía ser de morto ou de vivo.
Nun lateral da peneira unha tesoira espetada, e dentro da criba un peite(símbolo da bruxa) , unha moeda enferruxada , e arredor da tesoira un rosario , por aquelo de ter contentos os santos cristiáns.
O ritual era simple . A vella cun dedo na tesoira e o posuído polo “aire” con outro sostiñan a peneira. A menciñeira recitaba o conxuro.
Peneiriña de peneirar , dime si...(aquí o nome do doente) ten o aire, se e de vivo virame a cara e se e de morto virame o cu.
E a peneira pendurada da tesoira comezaba a revirarse sempre o mesmo sentido.
Varias veces lle fixo a mesma pregunta e outras tantas a peneira revirouse do mesmo xeito.
A sentencia foi clara.
-Meu fillo , tes o aire e é aire de vivo.
A receta, simple.
-Tes que pasar polo fume.
Eu observaba todo aquelo entre escéptico e abraiado de ver como a peneira se reviraba cada vez que a vella nomeaba o coitado do meu amigo. E pedinlle a vella si podía eu soster a peneira xunto co enfermo de “aire”. A muller accedeu sen ningún reparo e sostivemos a peneira meu amigo e mais eu mentres a vella recitaba o ritual. A peneira revirábase de tal maneira que esvaraba de entre os nosos dedos cada vez que ela dicía o nome do meu amigo!.
Logo para maior gloria da menciñeira e mais grande confusión para min, pronunciou o meu nome e a peneira non se moveu un so pelo entre as nosas mans.
Convencido eu de que a peneira viraba sen truco nin artificio visible, pasamos o seguinte ritual. O que ía a sanar o meu amigo!.
Unha trepia de ferro con loureiro ardendo e fumeando no seu interior pousada no chan, era o instrumento. Nada de ultrasóns nin escaneres nin raios X , tan so unha trepia.
O doente pasaba unha e outra vez por riba do fume mentres tres mulleres chamadas María rezaban “padresnuestros” e “avesmarias” e a menciñeira murmuraba escuros e segredos conxuros.
Así escasamente un minuto hasta que a vella decidiu someter o meu amigo o dictame da peneira de novo.
A criba esta vez nin se inmutou co nome do antes posuído,.
-Estas curado deu fillo- Foi a sentencia da vella.
A min paréceme que a muller nada pediu polo seu traballo , e si algo obtivo foi pola boa vontade do doente.
Cando saímos do alpendre a faciana do meu amigo tiña un xesto moi distinto que cando entramos.
Poucos días despois era eu que marcaba o telefono del para preguntar si as cousas cambiara.
- Man de santa, Manuel . Esa muller cambioume a vida.
- Vanche mellor as cousas logo?
- Dende aquel día os peixes apéganse a min leve a onde leve o barco.
Raio, pensei, porque non había de ter eu tamén o “aire” para que logo se me apegasen tamén a min os peixes!!!!.
7 comentarios
Marta
29 jun 2007 | 05:12 PM
Manuel, so unhas palabras para despedirme, marcho de vacacións, pero volverei en setembro, ainda non teño o ordenador en fución e decidín deixalo ata setembro.
Será o aire pero este fin de curso foi moi malo e complicado, ó mellor te pido a dirección desa menciñeira.
Unha aperta
homesdepedraenbarcosdepau
29 jun 2007 | 06:45 PM
Eu non te aconsellaría como mellor remedio a visita a menciñeira para curar os teus males, a non ser que confíes no efecto placebo.
Aínda que non deixa de ser un contrasentido porque si coñeces que tomas un placebo , como vai facer o seu efecto?
Moi boas vacacións marta e que o verán che rea sanador en por el para vir o próximo setembro coas forzas renovadas para aturar un novo curso.
Un bico e ate mais lernos.
guillermo
30 jun 2007 | 02:09 AM
manuel, eu son tan incredulo coma ti nos temas tocantes a relixion ou meigallos, pero unha vez tamen acudin a esa mesma muller que ti contas so pa saber o que ali habia. E si cho digo de corazon salin tiritando co medo, porque ainda hoxe non fun capaz de topar unha explicacion o movemento desa peneira, e ainda peor, como poden facer pa que non vire despois de pasarche polo fume, digno de ver para calquer incredulo coma min.Un saudo dende Londres....cada dia queda menos pa voltar o dulce fogar
homesdepedraenbarcosdepau
30 jun 2007 | 12:21 PM
Eu son moi descrendo Guillermo. Aínda que saín de aquel alpendre moi intrigado. Non me cabe dubida de que a peneira viraba pero o que si sei de certo é que non vira por mor de influxos sobrenaturais, nin de vivos, nin de mortos, nin de santos.
Hai cousas aínda na natureza que son de difícil explicación , mais non por iso se teñen que achacar as forzas esotéricas.
Estou completamente seguro de que a menciñeira a que me refiro e ti coñeces , faino con toda a súa mellor vontade e sen ningún animo de lucro. Pero hai moitas persoas que se aproveitan da boa fe da xente e das gañas de sanar o corpo ou o espírito .
Por iso hai que ir con moita cautela ante estas cuestións.
Que faga ben o que cree que lle pode curar a visita a menciñeira.? Seguro que si.
Tamén para as enfermidades psicosomáticas existe o efecto placebo , onde o medico receta unha menciña sen valor terapéutico real , pois non hai que curar o corpo do enfermo senón a súa alma que é a que esta doente.
O meu amigo non pescaba por causa de un mal “aire” senón que tan solo tiña unha mala racha e agobiabase. Ca axuda do placebo-menciñeira retomou a confianza en se mesmo e ca súa probada experiencia como patrón volveu a pescar.
Do o demo se non coñecese o seu oficio había de coller un peixe por moita peneira e menciñeira que lle aplicasen.
Unha aperta Guillermo , e cando veñas xa faremos un minuto para tomar unhas cervexas e disfrutar da nosa Vila.
guillermo
1 jul 2007 | 01:37 AM
Eu tampouco creo en nada que non sea eu mesmo e a minha familia, e achaco o movemento da peneira a enerxia que todo ser humano posue...pero sego sen poder explicar porque despois de decir as palabras maxicas a peneira deixa de virar, ah e tamen creo que non o fai por animo de lucro eso que quede claro, e no tocante as cervexas esta feito, vou traballar na cerveceria Camelot do 14 de xulio o 14 de agosto, ali me toparas, unha aperta dun admirador da tua paxina
homesdepedraenbarcosdepau
1 jul 2007 | 03:56 PM
No Camelot invitou eu as birras.
No Carmen vémonos.
unha aperta
guillermo
2 jul 2007 | 01:25 AM
OK, queda dito, o problema e que nestes momentos non fago a tua cara, pero seguro que che conhezo de sobra, xa nos reconheceremos mutuamente. Ah, escribo con nh non porque sea lusista nin moito menos, o problema e que os ordenadores ingleses carecen desa letra tan espanhola.Unha aperta
Escribe un comentario