Son mariñeiro, seino
porque cando pecho os meus ollos
fago sempre o mesmo,
navego, navego.
...........
E son mariñeiro, seino
porque cando o vendaval me abraza
busco as praias
e durmo, mírame.
...............
E son o almirante desta barca
e o remeiro, e as velas
e a quilla e o tolete
e o temón e o patrón
..................
Seino, o mar é a miña casa
porque non canso das vagas
non me amedrentan os ventos
eu o meu mellor perfume e o salitre.
........................
E se o meu rumbo cambia
o lugar ese ao que chego
é precisamente o lugar
que ía a buscar e que por fin atopo.
...................
Miña rosa dos ventos é a tristura
E os meus rumbos son as ausencias
.......................
E cando miña e miña proa e doada
e o meu sol brilla,
é porque son eu o que navega
na procura da inmensidade
...............................
Son mariñeiro, seino
porque isto que escribo
é precisamente, o océano
o mar dos miñas verbas.
Unha pregunta:
Esta poesía é túa???
Todas as poesias en homesdepedra (non sei se merecen tal apelativo?) son miñas. No apartado de XOGANDO COAS VERBAS poderas atopar mais.
Gustame iso de xogar coas palabras ainda que nunca dou acadado darlle demasiado senso, tampouco aspiro a gañar premio ningun , pero si alguen que lea esas estrofas faltas de métrica e da rima, encontra un anaquico de senso ainda que sexa pequeno , xa me dou por satisfeito.
Anna:
Hola Anna, gracias por tu comentario.
Yo soy marinero y me paso la semana en la mar. Luego los fines de semana me dedico a escribir y pegar aquí las reflexiones y tonterías que se me ocurren durante la semana en mis horas de guardia en la mar. Y así aquí en mi bitácora puedo aunar dos de mis pasiones,
Me gusta la mar y me gusta escribir, se de mis evidente limitaciones a la hora de expresar mis ideas, a veces me duele no poder plasmar en papel todas las ideas que bullen en mi cabeza; hago lo que buenamente puedo.
E pasado por tu bitácora y esta muy bien, me gusta, te visitare de vez en cuando para ver lo que pones.
Unha aperta mariñeira