O 22 de setembro de 1959, Un patrón muradán , MANUEL LEÓN ALVITE de 57 anos de idade, salvaba a súa vida milagrosamente en Cabo Prior (preto do Ferrol), na traxedia do SILVEIRAS , vapor pesqueiro da casa armadora Soto e Hijos de Vigo que pescaba a cotío a parella co seu compañeiro o JUAN PUEBLA.
Saíron para o mar o Silveiras e maila súa parella o día 20 de setembro , e logo de pasar dous días pescando, regresaban para o porto da Coruña a descargar a súa pesca.
Non quedou claro o porque embicou o Silveiras aquela noite de forte nordeste nas rochas de cabo Prior.
O impacto contra as rochas foi tan violento que tan so se mantivo a flote entre as vagas de escuma 5 minutos antes de ser esnaquizado por completo.
Os 14 tripulantes que compoñían a súa tripulación arriaron os dous botes e repartíronse abordo deles, pero con tan mala fortuna que os poucos intres as enormes vagas reviraron as pequenas embarcacións e os tripulantes quedaron a mercede das ondas.
Un deles, Domingo Blanco Alonso “Mingolas” , de 25 anos de idade, e veciño de Ares, espiuse por completo e puxese a nadar afastándose da rompente de Prior. Logo de dúas horas loitando pola súa vida , foi recollido polo cargueiro de cabotaxe BREAMO, que facía a ruta a ruta entre Betanzos e Pasajes.
O patrón muradán do Silveiras, Manuel León Alvite botouse a nadar cara a rocha coñecida como OS CASTELANS e dela foi recollido mais tarde pola lancha sardiñeira SEIS HERMANOS acadando desta maneira salvar tamén a súa vida.
Tanto o Breamo como os Seis Hermanos rastrexaron concienzudamente a zona para tratar de atopar mais superviventes pero sen obter resultado. Dos 14 tripulantes tan so puideron ser salvados estes dous.
O xornalista Bocelo escribiu co motivo desta traxedia en
Días despois o ministro de traballo de quenda , Fermín Sanz Orrio, entregou os familiares das víctimas unhas axudas “graciables”polo valor de 104.250 pesetas, e 2.400.000 pesetas para o armador do barco.
O mesmo día do naufraxio do Silveiras o 22 de setembro de 1959 o que aquí escribe nacía na vila de Muros mentres ocorría esta traxedia.
A roda da vida sigue a xirar e uns morren para que outros poidan ocupar os seus lugares.
Tremenda historia, e moi ben contada, como só ti sabes facer.
A vida é asi, uns veñen e outros vanse...
BICOS DE DOMINGO!!!!!
Chamou a iña atencion este triste suceso por ser protagonista del un patron de muros e ocurrir o mesmo dia do meu nacemente.
Como ti ben dis ... uns veñen e outron vanse.
Bicos Oli
Já passei no Cabo Prior, em Julho de 2001, a caminho de Arcachon e, numa volta de Mar, as baterias electricas do Veronique voltaram-se e um curto circuito provocou um incendio a bordo.
O Mar estava muito levantado e tivemos de voltar para A Corunha, sem máquina, só à vela....
No veran os ventos predominantes son do primeiro cadrantre nesta costa, e o Nordeste o remontar Prior soe arrepiar.
Ademais a partires de ese punto o nordeste faise vento mareiro e arbola o mar con moita facilidade.
aledome de que o Veronique se comportase como un bo navio e che levase para A Coruña sEn novidade.
Xa ollei a tua paxina MAR ADENTRO VENTOSGA e gustame.
Paraben e leote.
Unha aperta mariñeira.