Fai moito, moito tempo, vivía no fondo das costas da nosa Galicia unha serea chamada Ximiela, que era a esposa de Meixide, que é un dos moitos deuses do mar. Ximiela adoitaba subir á superficie das augas e alí deitarse nalgunha rocha da que puidese contemplar a vila, ao lonxe. Gustáballe especialmente facer isto de noite, cando as luces do pobo case eclipsaban ás estrelas do ceo. Envexaba aos seus habitantes que tiñan sempre esas cousas que non se podían atopar no fondo do mar, o vento, o sol, a neve... cousas que a ela estábanlle vetadas. Así, decidiu que se ela tiña unha filla algun dia , non lle privaría desas sensacións que ela se perdera.

Pouco tempo despois, este pensamento fíxose realidade, e a serea Ximiela foi nai dunha pequena e fermosa criatura. E con gran dor do seu corazón, pero sentíndose á vez satisfeita por brindarlle esa oportunidade á súa filla, trasladouna a unha praia que había preto da vila. E alí deixouna, nas areas brancas da beiramar , bicándoa cun deses bicos que só dan as nais, sereas e os seres máxicos, que crean un aura de protección.

No pobo, vivía un matrimonio que dedicaba a súa vida á recoller cunchas nas praias que logo pintaban e vendían . Ese día decidiu o matrimonio ir moi de maña na procura de cunchas a praia. Mentres facían a súa labor creron oír un choro feble. Buscando a orixe do son, non tardaron en atopar á pequena recen nada, e movidos pola compaixón e a responsabilidade, recollérona. Cando albiscaron entre as roupas que a envolvían, descubriron asombrados que non era como as outras nenas: a metade inferior do seu corpo era como o rabo dun peixe, recuberto de escamas brillantes; era unha serea. Chamárona Marusía, que quere dicir "ondas bravas".

Pasou o tempo, e a nena medrou e chegou a facerse unha muller de extraordinaria beleza. A súa pel era maina como a do pexego, e os seus ollos despedían un fulgor único que lembraba ao das esmeraldas. O seu cabelo longo parecía ser amigo do vento, pois ambos xogaban constantemente, e en fin, Marusía espertaba paixóns entre todos os que a ollaban . Ela, humilde, sentíase incómoda polo efecto que causaba nos outros, e pediulle aos seus pais adoptivos ser ela quen pintase as cunchas que eles vendían, porque así non tería máis contacto cos demais que o estrictamente necesario. E así pasou ela a encargarse desta tarefa, engadindo as cunchas, fermosos debuxos de paxaros e flores e sobre todo, paisaxes mariños que dalgún modo lle viñan á mente. O número de compradores aumentaba sen cesar e ademais espallouse o rumor de que esas cunchas eran eficaces talismáns se un quería emprender unha viaxe en barco.

Un día apareceu na tenda un comerciante que pediu ver á creadora de tan fermosas cunchas. Ao ver a Marusía , pensou que sería un gran negocio amosala ao público e quixo mercarlla ao matrimonio. Ao principio eles aldraxáronse, pero tal foi a insistencia do comerciante que ao final vendérona por unha forte suma de diñeiro. Cando Marusía se decatou que había sido vendida, suplicoulles que trocasen de idea, pero de nada serviron os seus queixumes; o trato estaba fechado.

Pola noite pareceulle oír unha voz que a chamaba, coma se o mar repetise o seu nome, pero nada viu. Pasou a noite pintando a súa última cuncha. à mañá seguinte había un carro preparado con barrotes para levala ata o porto, onde tomarían un barco no que habían embarcar para outra terra. Partiron, e na casa quedou o matrimonio desacougado, presentindo que actuaran mal e que agora un perigo cerníase sobre eles.

Chamaron á porta, abriron e apareceu unha muller vestida de branco que quería comprar unha cuncha. Dándolle a elixir, ela escolleu precisamente esa última que Marusía pintara a noite anterior. Botándolles unha última mirada, non sabería dicir se rabiosa ou desprezativa, pagou e foise a praia onde anos atrás deixara a súa filla.

Guindou a cuncha o mar e unha terrible tempestade empezou a azoutar a costa. O barco no que viaxaban Marusía e o comerciante intentou en van volver ao porto, pero unha enorme vaga precipitouno ao fondo do mar. Mentres o barco se afundía, a última imaxe que viu o comerciante, que cría estar delirando pola proximidade da morte, foi a dunha muller de branco, con rabo de peixe, que se levaba a Marusía da man. Era Ximiela rescatando á súa filla. Trala tempestade, o pobo quedou borrado do mapa, tan so quedou unha praia chea de cunchas . E non fai moito aínda se vendían nalgúns pobos da nosa terra unhas cunchas pintadas que lembraban moito ás que pintaba Marusía, a filla do mar, e que os mariñeiros mercaban para levar nos seus barcos , pois dicíase que daban boa mar e mellor sorte.