O Temón
Consola de ordenadores
A silla do Patrón
Co meu compañeiro Domingo
O comedor
A cociña
O parque de pesca
Reloxio de bitacora
O meu camarote
Un veleiro na proa
Navegando cara a Muros
O radar do Meira na Costa da Morte
O Temón
Consola de ordenadores
A silla do Patrón
Co meu compañeiro Domingo
O comedor
A cociña
O parque de pesca
Reloxio de bitacora
O meu camarote
Un veleiro na proa
Navegando cara a Muros
O radar do Meira na Costa da Morte
Los comentarios están cerrados
Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade.
Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes.
................................................................................................................................................
.................................................................................................................................................
contador de visitas
Contador gratuito
CONTACTO con tacto
HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM
Copyright © 2008 - Homes de pedra en barcos de pau - es un blog hospedado en La Coctelera con el tema Diario
os barcos de hoxe en dia e que a verdad e un lujo traballar neles con toda_las suas comodidades e os seus aparatos de ultima tecnoloxia,pero eu sin dubidalo quedome cos vellos barcos de pau, eran mais antijuos pero moito mais bonitos,a sua feitura non tiña nada que envidiar os novos barcos de ferro.unha aperta jran mariñeiro
Me encantó este post porque me sirvió no sólo para ver lo lindo que es tu barco sino además para revisar la antigua idea que tengo en mi cabeza sobre los barcos de pesca :-)) Abrazos, Andrea
eu nunca estiven nas entrañas dun barco, de feito que como di Andrea tamén gustoume moito a ocasión de coñecer un neste post! Unha descoberta sorpresiva cen por cento!!!!
hola Manuel:
nun barco asi de chulo, hasta me gustaria a min sair a pescar.A verdade e q e moi bonito,supoño que o cambio foi para mellor, pero sempre queda a morriña do ¿idris? ou algo asi.
Xa me acercarei ao peirao de Muxia, pra ver si algun dia vexo ao meira, ainda q agora e mais dificil, pos soamente vou o fin de seman.
Un saudo, e non sigas adelgazando jajajaj
Como cambian los tiempos.
Cuando empeze a navegar, habia barcos con un solo radar, de valvulas, y no se ponian por que se calentaban y estropeaban. Y eran petroleros. Ojo que hablo del año 1.976.
MONCHA
Os barcios de hoxe, Moncha deizan moi pouco espacio para o "romanticismo".
Todo esta tecnificado, medido, e computado.
Os peixes teñen que andar moi "finos" para non seren capturados por nos, que temos axudas para pescar dende o espazo en forma de G.P.S. e buscamos os cardumen onde queiran que se atopen. Asi e todo moitas veces non somos capaces de capturar os suficientes peixes como para facer rendible o traballo. Pero sempre foi asi , porque se asi non fose , non deixariamos ningunha especie que poder capturar.
A min tamen me gustaban mais a fasquia dos vellos barcos do noso porto e tamen me parecian mais mariñeiros que estes de hoxe en dia.
Unha aperta , Moncha.
Andrea
Si alguna vez hubo un tiempo que el pescar fuese cuestion de suerte y de paciencia... ya hace tiempo que se perdio.
Ahora como puedes ver todo consiste en tegnologia punta, ordenadores, satelites y sistemas de posicionamiento y comunicacion en tiempo real.
Era mas hermoso antes, pero menos productivo.
unha aperta
Torredebabel.
O bandullo dun barco destes de agora, acolle a uns mariñeiros que non respiramos aire puro, case.
Case todo se fai dende o interior do buque , tan so unhas poucas manobras imprescindibles se fan no exterior o resto todo dentro do ventre de aceiro do buque.
Antes todo o traballo realizábase na cuberta exterior, e o mar vivíase e sentíase mais preto. Os salseiros mollaban as facianas curtindo as peles dos mariñeiros e o sol dáballes a cor do bronce. Agora nin salitre nin raiolas de sol , parecemos todos uns mariñeiros descafeinados , modernos, tecnoloxicamente avanzados, pero moi descafeinados.
Apertas.
Raga
Este fin de semana deixamos o Meira na tua vila. Se vas polo peirado poderalo ollar acoderado o barco de "Victorino".
As condicions de traballo cambian moito do meu anterior barco a este . Mais tempo no mar, moitas mais millas percorridas e moitos mais nordestes emproados.
Grazas polo piropo sobre o meu peso , pero quedi estancado arredor dos 95 quilos e non dou reducido un so gramo mais. Pero xa conformo pensando que non fai moito pesaba 25 quilos mais.
Apertas Raga
Vicente Sanahuja
En los años finales de la década de los 70 empecé yo a mandar buques de pesca como patrón. Aquellos puentes de gobierno eran "ruines" poco mas que un timón y un compás, una sonda de papel marca ELAC y un radar marca DECCA con pantalla de color ámbar al cual era casi imposible de sintonizar de forma correcta para que discriminase marejadas de blancos reales.
Hoy en dia disponemos de todos los adelantos para ayuda a la navegación y de detección de pesca. Giroscópicas, G.P.S. pilotos automáticos acoplados a los sistemas de navegación que son capaces de repetir rutas automáticamente, sensores de entrada de pesca en la red, sensores de capturas y todo lo imaginable en sistemas de comunicación G.M.D.S.S y posicionamiento.
Pero el aumento de tecnología es inversamente proporcional a la disminución y al volumen de capturas.
Creo que en esta generación dejaremos tan esquilmados los recursos , que será difícil que otros después de nosotros puedan vivir de la pesca
Un abrazo.
PD. Felicitaciones por tu Bitácora en la cual leo con fruición cada nuevo artículo que pones.
Ola, Manuel.
Sigo a descubrir o teu barco en antradas antigas.
Parabéns polo Meira da Costa.
Unha aperta.
Antón.
Antón de Muros
Fai dous anos que traballo neste barco e ainda que non me parece tan fermoso como o anterior que mandei durante mais de 20 anos, teño que recoñecer que o Meira é un bo barco.
Podes ver en este enlace fotos do vello "barco de pau" o Sidri Rober , no que naveguei tantos anos
http://homesdepedraenbarcosdepau.lacoctelera.net/post/2007/06/22/...