O caladoiro do Gran Sol, está situado ao sur de Irlanda. O seu nome non ten nada que ver co astro rei, senón que é a trascripción fonética do francés 'Grand Sole', que significa gran linguado. Entre os paralelos 48 e 60, ao oeste das Illas Británicas, atópase este caladoiro mítico para os mariñeiros galegos. Neste caladoiro a riqueza dos seus mares é inseparable da ferocidade dos seus temporais. E ata Gran Sol aventuranse os mariñeiros galegos, en barcos de pouco máis de trinta metros de eslora, en busca dos peixes máis prezados e con maior valor comercial. Durante vinte días, con xornadas extenuantes e convivindo en camarotes diminutos, quince homes expertos no duro oficio dá pesca, coquetean coa morte por salarios que poucas veces superan os mil douscentos euros. En moitos portos da nosa terra, a única alternativa para a mocedade segue sendo traballar no mar. Pero cada vez son menos os mozos galegos dispostos a soportar un oficio, a pesca no Gran Sol, que esixe pasar embarcado trescentos días ao ano. Por iso, xa é habitual que os armadores recorran a mariñeiros peruanos ou marroquís para completar as súas tripulacións. A historia de Gran Sol é tamén a historia das familias que esperan o regreso dos mariñeiros. Para elas, e sobre todo no inverno, cando os temporais son feroces, a demora máis leve ou a mínima ruptura na comunicación supón outra vez a angustia. Unha angustia xustificada: tan só na década dos noventa perderon a vida nas súas augas 256 mariñeiros españois. Pensar en como debía ser a vida e as condicións de traballo das tripulacións nas primeiras décadas do pasado século dá escalofríos. Barcos de madeira con pouco mais de 20 metros de eslora, movidos con vetustas maquinas a vapor eran o habitual por aqueles anos nos caladoiros do Gran Sol. Historias de naufraxios e temporais poderíanse contar miles nestas augas, pero hoxe farei mención tan só á desaparición do arrastreiro con base na Coruña , “Testal” que foi construído na carpintería de ribeira “Talleres Hermida” un estaleiro que tiña as súas instalacións na Punta Bruñeiras no municipio de Noia, no fondo da ría de Muros e do que tiven coñecemento fai pouco da súa triste historia. Ata o ano 1995 estivo operativa esta carpintería de ribeira onde se construíron numerosos barcos pesqueiros de diferentes portes. Un deles foi o “Testal” feito en 1955 para Pepe O Rulo, unha armador da Coruña e que o destinou á pesca de arrastre nos caladoiros do Gran Sol. Con 24 metros de eslora, unha maquina de vapor de 120 Hp. e unha tripulación de 15 homes, zarpou un día dese ano o “Testal” rumbo ás costas de Irlanda onde tiña previsto arribar despois de tres días de navegación. Nunca mais se soubo del. É de supoñer que foi tragado polas augas en medio dun temporal ou embicado por algún dos numerosos buques mercantes que facían a ruta do norte de Europa. A totalidade dos seus tripulantes desaparecidos, e o desafortunado navío, que posiblemente non chegou a estrear as súas redes, aínda co cheiro a madeira recén serrada e da pintura fresca no seu casco, afundiuse nun lugar indeterminado entre Galicia e os caladoiros do Gran Sol levándose con el as vidas de todos os seus tripulantes.