´

A súbita desaparición de todos os tripulantes do Mary Celeste é un dos misterios máis fascinantes da historia da navegación.

Benjamin Briggs , Capitan do Mary Celeste

´

O 5 de decembro de 1872, o vixía da nave británica Dei Gratia avistou un barco que parecía ter problemas. Tres tripulantes baixaron a chalupa do Dei Gratia e remaron ata o barco en perigo para ofrecerlle axuda. Agatuñaron pola varanda e chegaron á cuberta; agás polo son do vento nas velas e o inquietante rítmico ruxir das madeiras do seu casco, non se escoitaba nada. Os mariñeiros rexistraron o barco dende o cumio dos mastros ata a bodega e atopárono en excelentes condicións, pero non había nin un alma a bordo. A tripulación desaparecera sen deixar rastro. O barco chamábase Mary Celeste.

A desaparición da tripulación deste barco é o elemento central da longa historia de desgracias do Mary Celeste. Atraía a mala sorte como o imán atrae as limaduras de ferro. Os supersticiosos dirían que era gafe, e case habería que darlles la razón.

O Mary Celeste foi construído en 1860, nos estaleiros de Joshua Dewis, situados en Spencer's Island, Nova Escocia; foi o primeiro barco dun consorcio de constructores navais. Orixinalmente chamouse Amazon, e foi botado en 1861, o ano en que comezou a guerra civil norteamericana. As traxedias empezaron pouco despois, cando o seu primeiro capitán, un escocés chamado Robert McLellan, caeu doente e morreu. Entón asumiu o mando un tal John Nutting Parker, quen capitaneou a primeira viaxe do Amazon, pero o barco tropezou cunha encanizada de pesca perto de Maine, sufriu danos no casco e tivo que volver aos estaleiros para ser reparado. Mentres estaba alí produciuse un incendio, que custou o posto a o capitán Parker..

O Amazon cruzou por primeira vez o Atlántico sen problemas, ata que chegou ao estreito de Dover e chocou cun bergantín. O bergantín afundiuse , e tivo que ser reparado de novo.

Despois das reparacións e do nomeamento doutro capitán, o buque volveu a América e, acto seguido embicou perto de Cow Bay, na illa de Cape Breton, Nova Escocia.

A partir de aí, a historia do Amazon vólvese algo confusa. Foi sacado das rochas e reparado, pero parece que foi vendido varias veces. Varios dos seus propietarios quebraron e ningún deles obtivo beneficios do seu contacto co barco. Finalmente chegou ás mans de J. H. Winchester & Co., consorcio de armadores de Nova York. A esas alturas, o Amazon xa non se parecía en nada ao barco que saíra do estaleiro de Joshua Dewis. Fora agrandado, levaba os cores norteamericanos e chamábase Mary Celeste.

Nalgún momento de setembro ou a principios de outubro de 1872, o Mary Celeste atracou no peirao 44 do East River de Nova York, preparándose para recibir un novo cargamento e unha nova tripulación.

Encontro Inesperado

David Reed Morehouse, capitán do Dei Gratia.
O 15 de novembro de 1872, oito días despois de que o Mary Celeste zarpara de Nova York, o Dei Gratia saíu cunha carga de queroseno rumbo a Xibraltar. A seu capitán, oriúndo de Nova Escocia, chamábase David Reed Morehouse, e o primeiro oficial era Oliver Deveau. Ambos homes, así como o resto da tripulación, eran bos mariños -como demostrarían os feitos subseguintes- e só os sensacionalistas e os malintencionados falaron mal deles.

O 5 de decembro, pouco antes da 1 do mediodía, un membro da tripulación do Dei Gratia, John Johnson, que estaba ao temón, avistou un barco a 4 millas a estribor. A causa do mal estado das velas e do seu lixeiro «bocexo» (escora), chamou ao segundo oficial, John Wright, e xuntos foron buscar á capitán Morehouse. Despois de observalo cos prismáticos, Morehouse deu orde de ofrecerlle axuda.
Ás tres da tarde, cando se achaban a menos de 400 m do barco misterioso, o capitán Morehouse chamou varias veces pero, ao non obter resposta, decidiu enviar algúns homes a investigar.

Oliver Deveau, acompañado de Wright e Johnson, remou ata o barco en perigo, e viu que se trataba do Mary Celeste. Johnson quedouse no bote mentres os outros dous escalaban ata a cuberta. O Mary Celeste estaba deserto.

Durante a hora seguinte, Deveau e Wright revisaron o Mary Celeste de proa a popa. A vela de estay foi achada na zona de proa, pero o trinquete e o trinquete superior voaran das vergas e perdéranse. O foque, a vela de estay do pau maior e a gavia inferior estaban izadas. O resto das velas estaban pregadas. Algunhas enxarcias estaban enmarañadas; outras foran arrancadas polo vento e colgaban estragadas. A driza superior -unha soga ríxida duns 90 m de lonxitude, usada para izar a vela cangreja- se había roto, e faltaba a maior parte. O temón xiraba libremente e a bitácora fora mallada e estaba rota. A escotilla principal estaba cuberta por un encerado e suxeita, pero algúns dos encerados foran retirados e foron achados perto das escotillas. No chan da cociña o auga acadaba unha altura inferior aos 30 cm, e as provisións para seis meses apenas se estragaran. Había abundante auga doce.

Para abreviar: o Mary Celeste estaba en mellores condicións que moitos dos barcos que cruzaban regularmente o Atlántico. E, aparte dalgúns signos que indicaban que o barco soportara recentemente unha tormenta, resultaba inexplicable que a súa tripulacióno abandonase .

Na mesa do camarote da capitán Briggs, Oliver Deveau atopou o diario provisional da bordo. Dicía: «Luns 25. Ás 5 chegamos á illa de St Mary, en dirección ESE. ÁS 8, a punta este estaba ao SSO, a 3 km de distancia.»

No camarote do primeiro oficial, Deveau atopou un mapa que mostraba o rumbo do barco ata o 24 de novembro.

O rol do barco, coa relación dos nomes de quen viaxava nel , non se atopaba a bordo. No barco non se atoparon tampouco o cronómetro, o sextante, o libro de navegación e unha pequena yola ou bote que tiña que estar amarrada á escotilla principal. Un anaco de varanda fora arrincado para lanzar o bote ao auga. Isto, polo menos, aclaraba a forma en que desaparecera a tripulación: abandonara o barco. Pero, por que? Que razóns puido ter un mariño experimentado como Benjamin Spooner Briggs para abandonar un barco en perfectas condicións metendo á súa muller e a súa filla, cos sete membros da tripulación, nun bote pequeno e pouco estable?

Abandonar un barco é unha medida desesperada, algo que só se fai cando non hai outra alternativa; sen embargo, como declarou despois un dos tripulantes do Dei Gratia, o Mary Celeste estaba en condicións de dar a volta ao mundo. Entón, por que foi abandonado?

Segundo as leis marítimas internacionais, quen salva un barco abandonado ten dereito a unha porcentaxe do valor do barco e o seu cargamento. Xeralmente, o Mary Celeste e a súa carga valían unha suma importante, e as seus salvadores podían esperar uns 80.000 dólares. O capitán Morehouse non o consumía a avaricia, como suxeriron testemuños posteriores, e de feito resistíase a reclamar a recompensa polo Mary Celeste. Non estaba sobrado de homes , e formar unha nova tripulación para o Mary Celeste implicaba que ambos barcos quedarían desprovistos en caso de urxencia. Pero Deveau terminou por convencelo.

Deveau e a dous mariñeiros, Augustus Anderson e Charles Lund, en tan só dou días puxeron en orde ao Mary Celeste, e despois os dous barcos puxeron rumbo a Xibraltar. O Dei Gratia chegou o 12 de decembro e o Mary Celeste á mañá seguinte.

O Mary Celeste foi devolto a James H. Winchester, e baixo o mando da capitán George W. Blatchford continuou a súa viaxe ata Génova, onde finalmente entregou a súa carga. Entón, Winchester vendeuno -díxose que cunha considerable perda- e ao longo dos 12 anos seguintes o barco cambiou de mans non menos de 17 veces. Ningún dos seus propietarios dixo nunca unha boa palabra del. Andou dando bandazos pola costa dos Estados Unidos, perdendo cargamentos, velas e mariñeiros, encallando e incendiándose con incrible regularidade. Parecía que o Mary Celeste era víctima, desde que foi botado, dunha especie de maldición.