´
A súbita desaparición de todos os tripulantes do Mary Celeste é un dos misterios máis fascinantes da historia da navegación.
Benjamin Briggs , Capitan do Mary Celeste
´
O 5 de decembro de 1872, o vixía da nave británica Dei Gratia avistou un barco que parecía ter problemas. Tres tripulantes baixaron a chalupa do Dei Gratia e remaron ata o barco en perigo para ofrecerlle axuda. Agatuñaron pola varanda e chegaron á cuberta; agás polo son do vento nas velas e o inquietante rítmico ruxir das madeiras do seu casco, non se escoitaba nada. Os mariñeiros rexistraron o barco dende o cumio dos mastros ata a bodega e atopárono en excelentes condicións, pero non había nin un alma a bordo. A tripulación desaparecera sen deixar rastro. O barco chamábase Mary Celeste.
A desaparición da tripulación deste barco é o elemento central da longa historia de desgracias do Mary Celeste. Atraía a mala sorte como o imán atrae as limaduras de ferro. Os supersticiosos dirían que era gafe, e case habería que darlles la razón.
O Mary Celeste foi construído en 1860, nos estaleiros de Joshua Dewis, situados en Spencer's Island, Nova Escocia; foi o primeiro barco dun consorcio de constructores navais. Orixinalmente chamouse Amazon, e foi botado en 1861, o ano en que comezou a guerra civil norteamericana. As traxedias empezaron pouco despois, cando o seu primeiro capitán, un escocés chamado Robert McLellan, caeu doente e morreu. Entón asumiu o mando un tal John Nutting Parker, quen capitaneou a primeira viaxe do Amazon, pero o barco tropezou cunha encanizada de pesca perto de Maine, sufriu danos no casco e tivo que volver aos estaleiros para ser reparado. Mentres estaba alí produciuse un incendio, que custou o posto a o capitán Parker..
O Amazon cruzou por primeira vez o Atlántico sen problemas, ata que chegou ao estreito de Dover e chocou cun bergantín. O bergantín afundiuse , e tivo que ser reparado de novo.
Despois das reparacións e do nomeamento doutro capitán, o buque volveu a América e, acto seguido embicou perto de Cow Bay, na illa de Cape Breton, Nova Escocia.
A partir de aí, a historia do Amazon vólvese algo confusa. Foi sacado das rochas e reparado, pero parece que foi vendido varias veces. Varios dos seus propietarios quebraron e ningún deles obtivo beneficios do seu contacto co barco. Finalmente chegou ás mans de J. H. Winchester & Co., consorcio de armadores de Nova York. A esas alturas, o Amazon xa non se parecía en nada ao barco que saíra do estaleiro de Joshua Dewis. Fora agrandado, levaba os cores norteamericanos e chamábase Mary Celeste.
Nalgún momento de setembro ou a principios de outubro de 1872, o Mary Celeste atracou no peirao 44 do East River de Nova York, preparándose para recibir un novo cargamento e unha nova tripulación.
Encontro Inesperado
David Reed Morehouse, capitán do Dei Gratia.
O 15 de novembro de 1872, oito días despois de que o Mary Celeste zarpara de Nova York, o Dei Gratia saíu cunha carga de queroseno rumbo a Xibraltar. A seu capitán, oriúndo de Nova Escocia, chamábase David Reed Morehouse, e o primeiro oficial era Oliver Deveau. Ambos homes, así como o resto da tripulación, eran bos mariños -como demostrarían os feitos subseguintes- e só os sensacionalistas e os malintencionados falaron mal deles.
O 5 de decembro, pouco antes da 1 do mediodía, un membro da tripulación do Dei Gratia, John Johnson, que estaba ao temón, avistou un barco a
Ás tres da tarde, cando se achaban a menos de
Oliver Deveau, acompañado de Wright e Johnson, remou ata o barco en perigo, e viu que se trataba do Mary Celeste. Johnson quedouse no bote mentres os outros dous escalaban ata a cuberta. O Mary Celeste estaba deserto.
Durante a hora seguinte, Deveau e Wright revisaron o Mary Celeste de proa a popa. A vela de estay foi achada na zona de proa, pero o trinquete e o trinquete superior voaran das vergas e perdéranse. O foque, a vela de estay do pau maior e a gavia inferior estaban izadas. O resto das velas estaban pregadas. Algunhas enxarcias estaban enmarañadas; outras foran arrancadas polo vento e colgaban estragadas. A driza superior -unha soga ríxida duns
Para abreviar: o Mary Celeste estaba en mellores condicións que moitos dos barcos que cruzaban regularmente o Atlántico. E, aparte dalgúns signos que indicaban que o barco soportara recentemente unha tormenta, resultaba inexplicable que a súa tripulacióno abandonase .
Na mesa do camarote da capitán Briggs, Oliver Deveau atopou o diario provisional da bordo. Dicía: «Luns 25. Ás 5 chegamos á illa de St Mary, en dirección ESE. ÁS
No camarote do primeiro oficial, Deveau atopou un mapa que mostraba o rumbo do barco ata o 24 de novembro.
O rol do barco, coa relación dos nomes de quen viaxava nel , non se atopaba a bordo. No barco non se atoparon tampouco o cronómetro, o sextante, o libro de navegación e unha pequena yola ou bote que tiña que estar amarrada á escotilla principal. Un anaco de varanda fora arrincado para lanzar o bote ao auga. Isto, polo menos, aclaraba a forma en que desaparecera a tripulación: abandonara o barco. Pero, por que? Que razóns puido ter un mariño experimentado como Benjamin Spooner Briggs para abandonar un barco en perfectas condicións metendo á súa muller e a súa filla, cos sete membros da tripulación, nun bote pequeno e pouco estable?
Abandonar un barco é unha medida desesperada, algo que só se fai cando non hai outra alternativa; sen embargo, como declarou despois un dos tripulantes do Dei Gratia, o Mary Celeste estaba en condicións de dar a volta ao mundo. Entón, por que foi abandonado?
Segundo as leis marítimas internacionais, quen salva un barco abandonado ten dereito a unha porcentaxe do valor do barco e o seu cargamento. Xeralmente, o Mary Celeste e a súa carga valían unha suma importante, e as seus salvadores podían esperar uns 80.000 dólares. O capitán Morehouse non o consumía a avaricia, como suxeriron testemuños posteriores, e de feito resistíase a reclamar a recompensa polo Mary Celeste. Non estaba sobrado de homes , e formar unha nova tripulación para o Mary Celeste implicaba que ambos barcos quedarían desprovistos en caso de urxencia. Pero Deveau terminou por convencelo.
Deveau e a dous mariñeiros, Augustus Anderson e Charles Lund, en tan só dou días puxeron en orde ao Mary Celeste, e despois os dous barcos puxeron rumbo a Xibraltar. O Dei Gratia chegou o 12 de decembro e o Mary Celeste á mañá seguinte.
O Mary Celeste foi devolto a James H. Winchester, e baixo o mando da capitán George W. Blatchford continuou a súa viaxe ata Génova, onde finalmente entregou a súa carga. Entón, Winchester vendeuno -díxose que cunha considerable perda- e ao longo dos 12 anos seguintes o barco cambiou de mans non menos de 17 veces. Ningún dos seus propietarios dixo nunca unha boa palabra del. Andou dando bandazos pola costa dos Estados Unidos, perdendo cargamentos, velas e mariñeiros, encallando e incendiándose con incrible regularidade. Parecía que o Mary Celeste era víctima, desde que foi botado, dunha especie de maldición.
2 comentarios
Jose Dominguez Dominguez
6 oct 2007 | 01:30 AM
Interesante historia, amigo, por otra parte, no siendo la única referente a buques fantasmas que navegan a la deriva sin tripulación, e incluso dando origen a una ópera.
Desde luego que tal serie de circunstancias podrían hacer pensar en factores poco naturales interviniendo sobre el desdichado barco pero en la época de la Razón el mantener esta idea sería poco lógica.
El hecho de la desaparición de la yola, amén del diario, rol, sextante y cronómetro, hacen ver que, por la causa que fuere, hubo un abandono de la nave. En estas circunstancias era imprescindible contar con cronómetro y sextante y, en cuanto a los demás libros, era de obligado cumplimiento.
Un fuerte abrazo.
homesdepedraenbarcosdepau
6 oct 2007 | 11:00 AM
Ahi esta el quid de la cuestion amigo Jose, el porque un abandono de una nave sin motivo aparente.
De seguro que los tripulantes del Mary Celeste abandonaron el buque por una poderosa razon, pero nadie pudo alcanzar el porque da tal decision.
El buque estaba en condiciones aceptables para seguir navegando, como asi lo hizo ya al mando del capitan David Reed Morehouse desde las Azores hasta el puerto de Gibraltar.
Apertas, Jose
Escribe un comentario