O petroleiro Bonifaz da Naviera Castilla
´
Os patróns de pesca do arrastre necesitamos coñecer todos e cada un dos obxectos, pedras e cascos asolagados que hai no fondo da plataforma continental onde traballamos para non prender as nosas redes neles estragando de esa maneira o día de pesca e causando grandes avirías nas artes. A miña grande curiosidade polo tema dos naufraxios ven dada pola circunstancia de que centos de cascos asolagados son de procedencia , nome e circunstancias descoñecidas para os profesionais da pesca, sendo nomeados por nos de mil diferentes maneiras para localizalos. Eso ben dado polo afastamento no tempo deses naufraxios dos que tan so quedan os seus restos como testemuña da súa traxedia. ´ De outros moitos naufraxios coñécense os seus nomes e as súas circunstancias , as mais das veces moi tráxicas. Un destes cascos e o do petroleiro BONIFAZ da compañía española Castilla , de triste lembranza na vila de Muros. O Bonifaz que prestaba servicio para a CAMPSA no momento da súa traxedia , zarpou do porto da Coruña cara a Cartaxena o día 2 de Xullo do ano 1964 despois de ter descargado para a refinería da cidade 19.000 toneladas de cru.´ Ian abordo del nese viaxe 47 tripulantes e mais 7 mulleres donas de varios deles que os ían acompañar nesa travesía. O pouco saír da ría da Coruña e antes de chegasr a altura das illas Sisargas a néboa fíxose espesa dificultando a visibilidade e polo tanto a navegación.´ O capitán do Bonifaz , José Amezaga, ordenou reducir maquina e reforzar a garda con vixías nos aleróns da ponte de mando.´ Navegaban con nesas nulas condicións de visibilidade nunha costa que soportaba un dos maiores tráficos marítimos de mercadorías do mundo ; Un trafico que non estaba regulado de ningunha maneira e no que unha gran maioría de buques navegaban aínda sen radar , tan so confiando en que fosen escoitadas as sinais das súas buguinas de néboa polos outros buques que se cruzases na súa derrota.´ No caso do Bonifaz non serviron de nada as precaucións tomadas, as 10 da noite do día 3 de xullo era abordado polo tamén petroleiro francés Fabiola a nove millas ó oeste de Cabo Fisterra.´ En tan so media hora despois do abordaxe e dunha forte explosión desapareceu o buque tragado polas augas deixando un balanzo tráxico de 20 desaparecidos e cinco falecidos na traxedia tan so hubo 29 superviventes. ................. Entre os tripulantes desaparecidos había catro veciños da vila de Muros : .................. Juan José Garcia Malvarez de 63 anos que ocupaba o cargo de Mozo. ´ Jesús Malvarez Fernández de 48 anos , caldereteiro ´ Antonio Tajes Tajes de 43 anos . fogueiro , Jesús Fernández Tajes de 26 anos , limpiador ..................... Un dos superviventes do naufraxio foi o capitán Amezaga o cal fixo estas declaracións ante as autoridades logo de ser desembarcado no porto de Vigo “El buque fue embestido por la popa en el costado de babor, en medio de la niebla por el petrolero galo Fabiola que tenia el doble de tamaño que el Bonifaz y tras declararse un fuego a bordo, xusto en la zona de colisión, el barco se fue a pique en menos de media hora. Los tripulantes desaparecidos eran justo los que estaban alojados en el costado que sufrió el impacto del abordaje y posterior incendio, para abandonar el barco que se hundía ordené arriar dos botes salvavidas en los que embarcaron los tripulantes que en eses momentos se encontraban en cubierta, mientras un marinero y mas yo permanecimos a bordo hasta que las aguas llegaron al puente , momento en que nos lanzamos al mar donde estuvimos nadando durante una hora hasta que un bote auxiliar del buque holandés Setas nos recogió” …………… Algunha vez teño estado cas miñas redes enganchado nos restos do Bonifaz , cousa que agora mesmo antolláseme case un pecado por crer ter perturbado o eterno descanso dos seus desaparecidos.
´
´
Para saber mais: Naviera castilla
Eu sigo aprendendo un montón leendo as túas entradas.
Unha aperta, veciño.
O_Fartura
Danme arrepíos pensar nas veces que pasei pescando tan preto do pecio do Bonifaz agora convertido en monumento funerario dos seus tripulantes.
Apenas 100 brazas por debaixo da quilla me separaban dos restos do petroleiro.
Chámame a atención tamén que un barco construído a finais dos anos 50 conservase a arcaica distribución en dous entrepontes . O de proa que era a habilitación dos oficiais e estaba coroado pola ponte de goberno e a toldilla onde tiñan os mariñeiros e subalternos os seus camarotes.
A causa de esta desfasada habilitacion clasista, os mortos e desaparecidos do Bonifaz foron todos mariñeiros e algunha dona deles, pois o petroleiro francés embisteunos de cheo na aleta de babor.
Capitán e oficiais de ponte e maquinas e mailas súas donas puideron arriar os botes e ser recollidos polos tripulantes do Setas sen risco apenas para as súas vidas.
Nno sei se é o mesmo caso, pero a construcción naval para pesca estivo atrasada respecto da europea ata principios dos 60, entre outros motivos porque o Credito Naval non favorecía a innovacion, e a falta de materiais na posguerra.
Xocas
Supoño que en eses anos non era doado construír barcos en España. Pero os poucos que se facían armábanse aínda baixo conceptos e normas do século XIX.
Separar fisicamente a marineria da oficialidade era unha maneira de tentar poñer a cada un no seu "posto".
Na pesca tamén pasaba algo parecido. En barcos de apenas 30 metros de eslora había dous ranchos. O de proa onde durmían e comían os mariñeiros , e o de popa onde patróns, maquinistas e fogueiros tiñan a súa habilitación.
A "guerra" entre as clases chegaba os lugares mais insospeitados!!!.
Apertas, Xocas
hola soy hijo de un marinero del bonifaz (venancio rotaeche mosquera) me gustaria que me mandara su articulo en castellano ya que no se gallego y si tendria mas informacion sobre el naufragio y muchas gracias por acordarse de los hombres de la mar.
mi email es soldurio@hotmail.com
Antonio Rotaeche
Gracias Antonio por tu comentario.
Ya he enviado a tu correo una versión del artículo en castellano.
En un tiempo intenté que la bitácora fuese bilingüe, en castellano y gallego, pero eso me costaba mucho tiempo y soy bastante deficitario en el.
Espero haberte sido útil y si alguna cosa mas que este en mi mano , necesitas...
Un cordial saludo
lo siento me he confundido mi email es soldurio35@hotmail.com me lo podrias mandar otra vez muchisimas gracias
Antonio Rotaeche
Ya esta enviado el correo a esa nueva direccion
saludos
te agradezco la informacion y el articulo que me has mandado algun dia ire a conocer esa zona un cordial saludo
Hola! me llamo Piedad y soy hija de dos de los desaparecidos de la tragedia del Bonifaz,el matrimonio santanderino Pereda-Muñoz.Me ha impresionado saber el respeto que tienen al lugar donde se encuentra hundido este barco ya que pensaba que el recuerdo sólo lo teníamos los que habíamos perdido a nuestros seres queridos.Llevo 44 años tirando flores y rezando por ellos en las aguas de mi tierra y ahora sabiendo que usted tiene localizado el lugar exacto desearía que me aportara más información de cómo llegar para poder ir y así sentirme más cerca de ellos junto con mis cuatro hermanas.
Un saludo y espero su pronta contestación.
Mi e-mail es: hortensi52@hotmail.com
Hola Piedad:
Tu comentario me ha impresionado vivamente. Saber que tu y tus cuatro hermanas quedasteis huérfanas a tan temprana edad es, cuando menos, conmovedor.
Tus padres, corrígeme si me equivoco, creo que eran Gregorio Pereda Sotero, de 39 años y que ocupaba plaza de engrasador en el Bonifaz y su esposa y acompañante en ese fatídico viaje, Ángela Muñoz Manso.
Yo en mi artículo sobre el Bonifaz he centrado mi atención en los cuatro vecinos de mi pueblo que perdieron la vida en el naufragio, alguno de sus huérfanos, conocido mío.
Pero la tragedia del naufragio, hirió más vidas que las de mis convecinos y llevo el dolor y el luto a otros lugares y a otros pueblos.
En un correo privado te comentaré todos los datos que poseo sobre el naufragio y la situación exacta donde se encuentra, pero puedo decirte que si algún día vienes a Galicia y pasas por el pueblo de Finisterre, en el cabo , junto al faro en el cual se puede admirar una de las puestas de sol mas espectaculares que conozco. Pues es allí, donde el sol besa las aguas todas las tardes, el lugar donde reposan los restos y la memoria de tus padres, guardada celosamente en el interior del pecio del Bonifaz.
Los marineros que conocemos su situación y las circunstancias del naufragio, siempre tendremos un recuerdo y una oración para ellos.
Un abrazo
Hola, primero darte las gracias por tu rápida contestación, me ha emocionado profundamente.Efectivamente mis padres eran Gregorio y Ángela y yo la cuarta de sus cinco hijas. Ya he comunicado a mis hermanas el gran hallazgo que ha sido conocerte, pues a partir de ahora algo en nuestras vidas ha cambiado porque por fin podremos llorarles en su verdadero lugar de descanso. Seguiré en contacto contigo.
Un abrazo.
Piedad
Sorprendente. La vida da muchas vueltas, la verdad.
En primer lugar presentarme, soy una sobrina de uno de los desaparecidos en este accidente. Mi tío Carlos Campo García iba en el barco con su mujer, hacía poco que se habían casado y decidieron navegar juntos.
Mi abuelo y mi madre nos han contado cosas sobre mi tío, pero les resultaba siempre muy duro recordar lo pasado y poco hablaban sobre el viaje sin vuelta de mi tío y su mujer.
Casualmente, hoy mismo, Dios ha cruzado en el camino de mi madre a una señora que benditos sus ojos han reconocido a mi madre. Resultó ser una de las personas que escribieron en esta página. Una de las personas que vivió, supongo que duramente, esta tragedia.
Cuando he llegado de trabajar mi madre se moría de ganas por contarme lo que le había pasado con este reencuentro.
Hemos estado un buen rato hablando del pasado y del furuto, con ese encuentro que están organizando para homenajear a toda aquella gente que se fue pero, creo yo, también a todos los que se quedaron.
Y ahora me encuentro con toda esta información sobre el buque, que después de todo lo que he escrito (la emoción), quiero darle las gracias por mantener el "agua salada".
¡Gracias!,
Isabel Cagigal
icagigal@hotmail.com
Isabel Cagigal
Hola Isabel:
¡Ya ves que chico el mundo!
Hoy hablando con Milagros Pereda me contaba lo del encuentro casual de tu madre con su hermana mayor.
También me comentaba que tenéis pensado asistir tu y tus hermanos al homenaje que tenemos previsto realizar aquí en Muros el día 12 de Julio.
Creo que van a ser unos actos muy emotivos. Juntos recordaremos y honraremos la memoria de vuestros parientes y de nuestros convecinos.
Quedo a tu disposición para lo que tengas a bien en mi dirección de correo que es homesdepedra@gmail.com.
Apertas