Este martes entramos co barco en Muxía para descargar o peixe.

Cando estábamos atracando o peirao un cámara de una televisión de ámbito estatal , filmaba a nosa chegada. Picado eu na curiosidade inquirinlle o por qué nos estaba a grabar e díxome que era o 5º aniversario do Prestige, e que estaba en Muxía tomando vistas para facer unha reportaxe conmemorativa, (xa me temía eu que o da cámara non era por nos!). Eu non obstante puxen cara de patrón avezado , para en caso de saír na televisión quedase retratado como un lobo de mar en toda regra.

,

Logo de descargar a pesca, e como iamos a pasar unhas horas antes de volver a saír para o mar, aseeime un pouco , quitei a roupa de faena e fun a dar un paseo pola vila muxiá.

Xa era noite , e o nordés traia fríos refachos de vento que erguían remuíños de po pola rúas. Arroupado por un rexo gabán percorrín o paseo que vai pola parte da vila que da cara a ría hasta chegar as aforas do pobo , lugar onde os farois que alumeaban o paseo con esa fea luz laranxa deixaron de existir, nese punto din volta sobre os meus pasos e retornei a vila pero agora fíxeno pola beira rúa que vai o carón dos edificios, para distraerme ollando os escaparates dos comercios.

Case chegando xa de novo o peirao pasei preto nunha escultura de pedra que lembra o poeta muxiá Lopez Abente , e viñeronme a memoria os seus versos dedicados o mar, mais concretamente o escintileo das ondas do mar de Muxía,

´´

Lostregueante choviscar de estrelas
no escuro seo dunha noite en calma;
labarada de anceios e da arelas
a arder na seca gándara da ialma.

Anceios meus de lles roubare aos mares
rondas de escuma, pérolas nacradas,
rebrilos de ronseles estelares
nos albos colos das mariñas fadas.

Ladrón, a vixiar nas penedías,
nas pardas lombas dos adustos cabos,
no fervente balbor das ardentías,
nas mouras furnas, nos rochedos bravos.

No brancore dos seixos dos coídos,
no morno abrigo das arnelas fondas...
só puiden apañar estes louridos
centileos nas ondas.

Estes versos fixéronme compaña o resto do meu paseo.

A pesar do frío nordés e da noite pechada , decidín continuar o meu camiño póla estrada que vai cara o santuario da Virxe da Barca , que está no remate da punta homónima, o abeiro de unha pequena loma e a poucos metros do mar.

Polo camiño pasei por encima dos secadoiros de congro , creo que son os últimos que quedan en Galicia, onde os peixes despois de abertos e furados , pendúranse dos madeiros para así perderen polo efecto do sol e do vento toda a súa humidade.

,

O Chegar o santuario senteime no peitoril da estrada que mira cara o mar e dediquei uns minutos a recordar que naquelas pedras perderon a vida moitos mariñeiros , entre eles os cinco compañeiros e veciños muradáns do arrastreiro Laxana que na noite o día 11 de abril do ano 1991 embicou coa súa proa nas pedras da Barca , esnaquizándose o seu casco de madeira en poucos minutos e quedando tan so a ponte e o gardacalores que eran de ferro sobre as rochas e como testemuña da traxedia alí acontecida.

Outros barcos que tamén acabaron a súa vida na segunda metade do pasado século naquelas rochas foron o pequeno mercante Mina Sorriego no ano 1954, o tamén pesqueiro José Antonio Lasa no ano 1966, o arrastreiro Naldamar perdido no ano 1981, e o tamén arrastreiro larra no ano 1994.

,

Un refacho de nordés sacoume do meu ensimesmamento e tráxome de novo a realidade, ollei o meu reloxo e decateime de que pasara case unha hora sentado alí , no medio da noite e da soidade, e volvín pouco a pouco pola estrada cara o peirao para o barco , que tiña que durmir unha hora antes de saír de novo para o mar.