Cando a miña filla Maruxa tiña aínda so uns poucos meses de vida , sorprendina unha noite mirando para a lúa a través da fiestra dende o seu berce .
Estarricaba os seus braciños cara a ela como querendo collela , mentres a súa nai a ollaba con un sorriso.
Ver o cadro e xuntar as verbas precisas foi do mais doado.
Nana da lúa chea Dende o meu berce vexo ¡Eu quero tela,! Estarricando os brazos Non cheguei a tocala ¡lúa de prata!, eu quixera meterche O meu lado un sorriso ¡Fita pra min!, ¡Eu xa non quero a lúa,
A lúa chea.
Con cariña de pote
Lúa serea.
Quixen collela.
Cos meus dediños,
Que so estaba preto
Pra os meus olliños.
na miña cama.
Do mais fermoso,
Na cariña da nai
E agarimoso.
Quérote a ti! .
Precioso Manuel.
Todos intentamos coger la luna, pero por suerte no se deja y queda imperturbable en el cielo alterando nuestros sentidos con su indiscutible influencia.
Saludos!
Que bonito, seguro que era unha escea fermosisima, igual de fermoso que as tuas verbas!
MOITOS BIQUIÑOS E FELIZ SABADO!!!
Noemí
De inalcanzables metas y de fabulosas utopías se construyen los mas hermosos sueños.
Maruxa quería un imposible, alcanzar la luna, no pudo, pero consiguió algo mejor, la sonrisa mas hermosa que pueda obtenerse, la de una madre.
Apertas
Oli
en todos os lugares e situacións se pode atopar a beleza e a fermosura, pero no caso este a escena xa estaba feita, tan so había que contala.
Bicos e boa ponte
Fermoso, Manuel :-))
Unha aperta, Andrea
Gracias , Andrea
Vinche na foto que ten torredebabel no seu ultimo post. estades moi guapas.
Apertas