Fai moitos , moitos anos , cando eu era un neno como vos , nas noites de inverno cando había vendaval e non se podía saír o mar , xuntabámonos todos arredor da lareira. E o noso pai que era mariñeiro contábanos as historias que el lembraba.
Eu acurrunchábame no regazo de miña nai e oía atentamente o que alí se falaba.
Unha das historias que mais me quedaran gravadas no meu maxín foi a da serea Meixide.
Esa era unha das que nunca faltaba en aquelas longas noites o carón do lume .
Meu pai poñendo unha cara moi seria contaba o que lle acontecera a Xan de Mean.
Eu vouna contar como ma contaron a min . Meu pai xuraba e perxuraba que fora certo , eu sempre o crin , vos cada un pensade o que queirades .
De todos e sabido que as sereas non se adoitan ver a cotío . Eu que levo trinta anos andando o mar , nunca atopei con unha . pero podo asegurarvos que habelas hainas . Que eu non as vira nunca , so quer dicir que igual as sereas nunca se interesaron por min.
Pero vamos o que vamos.
Xan de Mean era patrón de unha lancha do xeito . Unha lancha a que lle chamaban A Pescadora.
Pero a verdade e que a realidade non sempre coincide cos desexos de cada un , e A Pescadora , ultimamente non estaba a pescar todo o que debía.
Todos os días na rula os patróns das outras lanchas , descargaban ufanos moreas de sardiñas e de xoubas e A Pescadora sempre con un par de patelas nada mais.
O pobre Xan xa non sabia onde tirar as redes , porque largara
onde largara os peixes sempre eran os mesmos , ( poucos).
Xan que ca súa lancha nunca saíra da ría para fora , sabia ( polo que lle oíra contar os vellos no peirao ) que a tres millas da costa , atopábase o banco de sardiñas mais rico de todo o litoral.
Canso de non pescar e despois de moito cavilar , decidiuse a ir a costa en procura das sardiñas que non topaba na ría.
Era una abrente fresco de verán . O mar estaba tan calmo que parecía un espello , so unha moi pequena brisa facía que a vela da Pescadora se inflase por momentos.
Xan aferrado o temón , gobernaba a lancha en procura do rico banco de sardiñas.
-Hoxe e u meu día- , pensaba o mariñeiro mentres a proa da lancha cortaba o espello do mar como si un coitelo quente cortase manteiga.
_ hoxe a Pescadora ira cargadiña de milleiros de sardiñas para porto.-
Cavilando en estas andrómenas ría solo Xan.
Tan distraído estaba que a penas se dou conta de que a brisa desaparecera , facendo que a vela caese flacida sobre da botabara.
Aprestouse Xan a armar os remos para seguir vogando hasta o caladoiro.
Pero tan pronto como se quedou o vento unha espesa brétema cubriu o ceo impedindo que Xan puidese seguir . Pois como todo sabedes , no mar si hai brétema espesa os mariñeiros solo se poden fiar da súa rosa dos ventos , pero o coitado de Xan era tan pobre , que ni agulla de marear tiña. Entón non puido facer mais , que pórse a esperar haber si clareaba a brétema.
Sacou o mazo do tabaco fixo un cigarro e armouse de paciencia . Aínda que unha sombra de inquedanza cerniase sobre do seu maxín.
Estaba no medio do mar lonxe da costa e sen medios para volver hasta que despexase a borraxeira.
Aburrido e canso como estaba de esperar , comezou a cantaruxar unha vella canción que lle oíra cantar os maiores do pobo cando era neno.
MARIÑEIRIÑO QUE VAS
NA TÚA LANCHA PESCAR,
TEN COIDADO DA SEREA
QUE CHE A DE ESTAR AXEXAR.
NON TE FÍES MARIÑEIRO
NOS DÍAS DE CALMA BRANCA,
QUE PODE SER QUE A SEREA
VEÑA RECLAMARCHE A IALMA.
Cantaruxaba Xan e o eco respondíalle , ou iso foi o que el cría
Hasta que escoitando con mais atención decatouse que o que el crera o eco , era a voz de unha muller.
Aquí quero facer unha pequena parada para preguntarvos algo.
¿ Ollastedes algunha vez unha serea?. Si algún ou algunha de vos veu unha serea, xa saberá isto que vou dicir , pero por si acaso non a vístedes , eu cóntovos.
Os cantos das sereas son engaiolantes , de feito din que o que escoita cantar a unha serea namorase para sempre dela .
¡ Pois si ¡, iso mesmo que estades a pensar agora , foi o que lle pasou a Xan de Mean.
O que el o principio cría que era o eco da súa canción , era unha fermosísima e moi doce voz de muller , que estaba a repetir a súa melodía.
Armou os remos outra vez e dirixiuse cara a o punto de onde viña a voz .
Sentada encima de unha rocha estaba Meixide e hasta ela chegou Xan .
Aquí para o relato , quero deixar que o maxín de cada un , dea un final distinto a o que despois acontece entre Xan e Meixide.
Eu solo vou a contar o que dicía meu pai que aconteceu despois .
¡Xan nunca volveu a terra ¡.
Días despois de que saíse Xan para o mar apareceu a Pescadora varada nunha praia e sen rastro do seu patrón.
Nunca ninguén soubo o que lle pasara , pero dende aquel día dúas novas rochas apareceron na costa en un lugar que antes non había pedra ningunha.
A xente doulle en chamar a esas rochas Mean e Meixide , e aí están aínda esas dúas pedras .
Si coñecedes a algún mariñeiro preguntádelle por esas pedras e veredes como el vos ha falar delas.
Ninguén sabe si o mariñeiro e a serea se converteron en rochas , pero hai quen xura que si. Tamén din que nos días de calma cando hai brétema , volven a converterse en serea e mariñeiro e que pasara así por os séculos dos séculos.
Eu non o sei , eu solo sei que cando o meu barco pasa preto de esas rochas creo escoitar unha melodía fermosísima cantada a dúo. Pero solo e a miña imaxinación , porque senón ficaría engaiolado tamén.