
O Cordero no dia da soa botadura
.............
Eu hoxe non saín o mar, hai temporal. Eles saíron, arriscaron e perderon as súas vidas e mailo barco.
E un día triste para min e non teño moitas gañas de escribir , tan so quero deixar a miña pequena testemuña e a miña lembranza para os compañeiros do arrastreiro con base en Ribeira “CORDERO” que perderon as súas vidas no día de hoxe na nosa costa. Buscar agora culpables ou responsables da traxedia , non ten moito sentido. Hai que prever para non lamentar. E por estes mares xa estamos fartos de chorar mortos e desaparecidos sen que a clase política se mova o mais mínimo. Cantas mortes mais haberá que soportar, cantas viúvas , cantos orfos? No vale votarnos a culpa a nos mesmos, que presionados por armadores desaprensivos saímos para o mar en condicións de moito risco. Hai que tomar medidas para que isto non volva ocorrer .
Código del buque 24031
Nombre del buque CORDERO
Matrícula VILL-1
Folio 5-98
Lista 3
Estado ALTA DEFINITIVA
Puerto base 23100 STA. EUGENIA RIVEIRA
Caladero-Pesca principal CANTABRICO-NOROESTE - ARRASTRE DE FONDO
Fecha situación
Fecha entrada en servicio 17/11/1998
Arqueo TRB 104
Arqueo GT 223
Eslora total
Eslora PP
Código de POP 311
Situación GT DEFINITIVO
Potencia 265 CV.
Material casco ACERO
O Cordero amarrado no porto

25 comentarios
Jose Dominguez Dominguez
15 ene 2008 | 05:15 PM
Amigo Manuel,
Esta misma mañana me enteré de la trágica noticia y esperaba tu comentario para manifestarte mi personal dolor.
Es muy cierto lo que dices y yo lo he vivido en mis propias carnes: las tripulacioes se encuentran entre la espada y la pared presionadas por sus armadores y salen a la mar en condiciones muy desfavorables, pero también es cierto que, en la escala de responsablidades, el más vulnerable es el simple marinero mientras que el patrón o el capitán, generalmente, poco ayudan en la defensa de la seguridad de sus tripulaciones.
No es hora de buscar culpables sino de duelo, pero no es posible que la mar sea un auténtico cementerio para unos hombres que solamente desean trabajar para poder mantener a sus familias lo más dignamente posible; ni el salario más alto de mundo para el patrón, ni el beneficio mayor en la lonja para el armador, merece una sola vida.
Un abrazo, y mi sentimiento más profundo para toda la gente de la mar.
homesdepedraenbarcosdepau
15 ene 2008 | 05:59 PM
Amigo José.
Siempre tendemos a buscar culpables después de una tragedia.
Pero reos somos todos en cierta medida.
Nosotros por salir a la mar en condiciones de alto riesgo (hoy había vientos de hasta 130 Kph. y olas de mas de 10 metros de altura). Los armadores que nos presionan, las administraciones que no hacen ni dicen nada....
En fin hoy no es día de exigir responsabilidades ni de buscar culpables, hoy solo es día de llorar a nuestros compañeros muertos.
Pero mañana habrá que dar el primer paso para intentar que no vuelva suceder nunca mas lo mismo.
apertas
Jose Dominguez Dominguez
15 ene 2008 | 06:51 PM
¡¡Así sea!!...Amigo mío....
Un abrazo.
mercedes
15 ene 2008 | 06:51 PM
mando un abrazo a todolos familiares dos desaparecidos,e que por favor,os armadores sean mais respetuosos cas vidas dos mariñeiros.Agora de nada vale lamentarse.
un abrazo a todos
Xocas
15 ene 2008 | 07:35 PM
Levo todo o día pensando nestes homes a nas súas familias, e oindo parvadas na radio, de xente que non viu un barco mais que na tele.
Unha aperta
Marta
15 ene 2008 | 08:51 PM
Manolo, hoxe lembreime moito de ti, un mal día para todos... A mar non ten piedade, somos coma cascas de noz ó vaiven do temporal... Sintoo moito por eles e polas súas familias, e por todos os que ten que aturar estas perdas e botarlle a culpa á mar cando é o home o que empuxa e decide.
Unha aperta solidaria
Amiga Atlántica
15 ene 2008 | 10:34 PM
Viendo como vi el mar hoy, no me puedo explicar cómo el barco salió a navegar... más sabiendo que había aviso de temporal fuerte...
Y digo yo, ahora que está tan de moda esto de la Ley de Prevención de Riesgos Laborales... salir a trabajar con el mar en ese estado no se considera un "riesgo laboral"?
Mis condolencias para todas las familias que han perdido a un ser querido en este nuevo naufragio, y para los demás mariñeiros que han visto una vez más como el mar se ha llevado a sus compañeiros.
Apertas marinas,
Mar
Eifonsa Lagares
16 ene 2008 | 10:29 AM
He leído este post y me parece un buen homenaje a los hombres que han dejado su vida en el mar.
Está siendo un año muy complicado para lo shombres de mar.
Vaya desde aquí un fuerte abrazo a todos los que hacen del mar su modo de vida a sabiendas que pueden dajarle allí mismo.
Enlazó este artículo en mi blog, como un post para leer.
Saludos
homesdepedraenbarcosdepau
16 ene 2008 | 12:44 PM
Mercedes
Ti por ser de onde es, sabes ben do sufrimento e das penurias da xente do mar. Xa a cotío se sufre por unhas condicións laborais , que podiamos considerar "benignamente" de penosas.
Pero que teñamos que deixar tamén a vida por un puñado de peixes...
Apertas Mercedes
homesdepedraenbarcosdepau
16 ene 2008 | 12:53 PM
Xocas
É arriscado aventurar hipóteses a priori sobre o que lle aconteceu o Cordero, pero esta madrugada cambiando impresions no peirao de Muros cos meus compañeiros , a opinión mais xeneralizada é , que se colou , en termos náuticos , que pasou por ollo; Navegando de amura para terra posiblemente unha cadea de dúas ou tres ondas de grandes dimensións asolagaron o Cordero impedindo que recuperase a súa flotabilidade e a súa estabilidade.
Probable que fose así , pero non deixa de ser unha conxetura
Apertas
en chuza!
16 ene 2008 | 12:54 PM
As condicións laborais dos mariñeiros, especialmente as dos inmigrantes. (RG streaming)
http://wap.crtvg.es/asfroot/acarta_rtg/15-xaneiro-2008_21.05.asx
Minuto 13:36. Declaracións dun peruano falando das condicións dos indonesios(500 euros, vivindo no barco) e de Xabier Aboi(CIG Mar) denunciando as mesmas. Armadores coruñeses que lle chaman a atención a empresas intermediadoras por pagarlle o mesmo cos galegos aos indonesios, baixo a legalidade vixente con alerta laranxa un mariñeiro que se negue a saír ao mar é despedido por negarse a traballar...
homesdepedraenbarcosdepau
16 ene 2008 | 01:13 PM
Marta
Gracias po las túas verbas de agarimo de apoio. Hoxe son especialmente necesarias para min.
Apertas
homesdepedraenbarcosdepau
16 ene 2008 | 01:29 PM
Amiga atlantica
Amiga Atlántica
Es penoso constatar en los tiempos que corren, que la actividad pesquera en nuestras costas, (que es aun una de las mayores fuentes de ingresos de la población que reside en el litoral) sea una actividad mal regulada, poco tutelada y prácticamente olvidada por las administraciones y lo que es más doloroso, por los sindicatos.
Estos últimos solo aparecen en vísperas de elecciones sindicales para reclamar un voto que les sirva para poder continuar y perpetuarse en sus poltronas, fuera de eso no se acercan a las tripulaciones de los buques de pesca, nunca!!!
No seré yo el que arroje la primera piedra, pues no estoy libre de culpa, pero ya es tiempo de hacerse oír y de que las condiciones laborales de la gente de la mar se dignifiquen y que sindicatos y administraciones tomen seria medidas para atajar estas penurias.
Apertas Mar
homesdepedraenbarcosdepau
16 ene 2008 | 01:33 PM
Eifonso Lagares
Gracias por tus palabras y par haber enlazado este post en tu blog.
Haber si muchas pequeñas voces unidas, pueden hacer mover corazones y cambiar actitudes.
Apertas
homesdepedraenbarcosdepau
16 ene 2008 | 02:17 PM
En Chuza
Todo iso son segredos a voces , todos os implicados sabemos que os inmigrantes son tratados como xente de segunda, que os salarios para peruanos e indonesios son diferentes , que existe un tráfico mais ou menos organizado de seres humanos e ninguén fai nada , agochámonos detrás da mais covarde indiferenza pensando que se non ollamos o problema , ese problema deixa de existir.
Pero cando pasa unha traxedia como a do Cordero , resgámonos as vestiduras e reclamamos para os coitados mariñeiros unhas mellores condicións.
Iso non vale case de nada, hai que traballar día a día , que os sindicatos se acheguen os peiraos e falen con mariñeiros que fagan perder o medo atávico dos tripulantes os armador e que procuren interceder nas administracións para que o oficio de andar o mar sexa un chisco mais digno e mais seguro.
Non todos os barcos nin todos os armadores son así , seria infame meter a todos nun mesmo saco, pero demos tempo o tempo e todo se andará.
Eu nesta bitácora teño comentado todo isto moitas veces, pero que logra unha soa vos berrando no medio do mar.?
Parabens
Joan Sol
16 ene 2008 | 04:11 PM
Estos son días tristes para las gentes de la mar, en especial para todas aquellas personas que os ganáis la vida en él. Días negros que ya se han cobrado nueve vidas. Efectivamente, no es el momento de buscar culpables sino de estar al lado de los familiares y amigos de las víctimas y reconfortarles en su dolor.
Sin embargo, me pregunto –y creo que muchos de vosotros también lo hacéis-, ¿cómo es posible que un barco pueda salir a pescar con aviso de temporal? ¿Puede obligarse a los pescadores a trabajar en esas condiciones? ¿Puede despedirse a un pescador que se niegue a salir a la mar con mal tiempo? En definitiva, ¿podrían haberse evitado esas muertes?
Creo que una vez superado el duelo –si es que eso puede llegar a superarse nunca- todas las personas y organismos con capacidad de decisión en estas cuestiones deberían dar respuesta a esas preguntas; y, sobre todo, esforzarse en aplicar las medidas necesarias para reducir al máximo los riesgos laborales de los trabajadores de la mar. Por lo que contáis los que conocéis este sector, tengo la impresión de que ha habido una dejación de responsabilidades que alguien tendrá que asumir.
Quiero expresar mis condolencias a todos los familiares, amigos y compañeros de las víctimas del “Cordero” y de aquellas personas que estos días han perdido la vida en la mar, con la esperanza de que su muerte sirva para poner en marcha las medidas necesarias para evitar accidentes como estos. Creo que este es el mejor homenaje que se les podría rendir.
Un abrazo desde el Mediterráneo.
Anton
16 ene 2008 | 05:08 PM
Outra vez mais volveu a pasar.
Cantos mortos mais necesitanse para que alguén, no noso pais saque adiante unha lei que non deixe faenar con forza temporal ou sair para o mar, asi de sinxelo é.
Meu abrazo as familias do "CORDERO"
Joao Veiga
16 ene 2008 | 07:17 PM
Há dias, na Bretanha francesa, foi um outro barco ao fundo, ficaram lá dois portugueses de Vila do Conde.
Fernando Pessoa dizia
"...
Ó mar salgado, quanto do teu sal
São lágrimas de Portugal!
Por te cruzarmos, quantas mães choraram,
Quantos filhos em vão rezaram!
Quantas noivas ficaram por casar
Para que fosses nosso, ó mar!
Valeu a pena? Tudo vale a pena
Se a alma nao é pequena.
Quem quer passar além do Bojador
Tem que passar além da dor.
Deus ao mar o perigo e o abismo deu,
Mas nele é que espelhou o céu
..."
PIEDAD
19 ene 2008 | 10:04 PM
Manuel, me uno a tu tristeza y a tu dolor y a las familias del "Cordero". Es cierto que ya es tarde para buscar culpables cuando la tragedia ya ha sucedido, pero haberlos si que los hay. La verdad es que no tengo palabras.
Un saludo.
homesdepedraenbarcosdepau
20 ene 2008 | 12:21 PM
Joan Sol
El trabajo en la mar en general y la pesca en particular es una ocupación que está aquejada de una falta de regulación laboral cuando menos, escandalosa.
Horarios de trabajo draconianos, condiciones salariales arcaicas (a la parte), imposibilidad en las horas de asueto de abandonar el lugar de trabajo, que a pesar de parecer esto ultimo una obviedad , tiene una consecuencia demoledora entre los que trabajamos en la mar, y es que convierte las 24 horas del día en horas laborales.
Aparte de todo esto, sindicatos y administraciones suelen mirar para otro lado cuando de la pesca se trata y de las condiciones de vida y de trabajo de los tripulantes.
Se que no es fácil de regular una ocupación como la que desempeñamos los pescadores, pero algo habrá que hacer para que las decisiones erróneas de armadores y patrones (entre los cuales me incluyo) no lleven a situaciones de peligro, poniendo en riego las vidas de los tripulantes.
Un marinero no se puede negar a salir a la mar so pena de quedar sin puesto laboral por negarse al trabajo. Puede que en la mar se desate un furioso temporal que el único que tomara la decisión de regresar a no para puerto, será el patrón. Los demás tripulantes no tienen ningún poder de decisión, y si se negasen a faenar acatando las ordenes del patrón, podrían ser acusados de amotinamiento.
Un barco en la mar es un pequeño universo aparte, donde el patrón es dueño y señor. Lastima que no todos los patrones estemos suficientemente capacitados para desempeñar nuestra labor con suficiente cordura para no poner en peligro ni vidas ni bienes.
Apertas
homesdepedraenbarcosdepau
20 ene 2008 | 12:33 PM
Antón
Se en calquera outra actividade se dese a escandalosa cifra de 15 mortos e desaparecidos en menos de un mes , os berros atronarían os oídos dos dirixentes políticos e sindicais. Pero como tan so son vidas de mariñeiros...
Saudos
homesdepedraenbarcosdepau
20 ene 2008 | 12:40 PM
Joao Veiga
Grazas polas tuas amables e agarimosas verbas.
Fermosa , moi fermosa a poesia de Pessoa.
unha agarimosa aperta
homesdepedraenbarcosdepau
20 ene 2008 | 12:46 PM
Piedad
Ayer, en el funeral en la lonja de Riveira, junto a los familiares y compañeros de los desaparecidos en el "Cordero", fue día de llorar y recordar.
Mañana, será día de empezar a tomar medidas para que no vuelvan a ocurrir desgracias similares.
Apertas
mercedes
20 ene 2008 | 10:44 PM
me gustaria saber una cosa:
de quien depende la salida de un barco?decide solo el armador, o el patron tiene algo que ver?'
lo pregunto, pues fue una discusion que tuvimos hoy en mi pueblo, pues me decian q si el patron se negaba a salir, el barco no salia, y punto.
me gustaria me aclararas esta duda. gracias y un saludo
homesdepedraenbarcosdepau
21 ene 2008 | 03:54 PM
Mercedes
A decisión de saír para o mar ou non depende única e exclusivamente do patrón.
Pero hai patróns que incitados por os malos resultados económicos da súa empresa ou influidos por subrepticias presións de seus armadores , non se atreven a quedar en terra os días de mal tempo por medo o seu despido.
É un pouco complicado isto do mar, pois sendo patrón non so es o capataz de unha empresa , que tamén es responsable da produción, dos resultados económicos, das vidas dos tripulantes e dos intereses do teu armador. E a algúns o cargo quédalle grande.
Apertas Mercedes
Escribe un comentario