O conto do leñador
escritora Maruxa
“fai moito tenpo nua montaña vivía un leñador coa súa fimilia
heran pobres atace un día convirtiuse nun rei
e foron felices e comeron perdice
e a min nome deron porque non quixeron
fin”
A pesar da caligrafía e da ortografía , creo que se entende ben o mensaxe. A salientar a ilustración do rico e do pobre Un rei coroado sobre unha lenda que di, -teño todo- E un pobre indixente cos petos voltos para fora que di, -non temos nada-
Los comentarios están cerrados
homesdepedraenbarcosdepau
Muros, España
homesdepedraenbarcosdepau
ver perfil »Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade.
Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes.
................................................................................................................................................
.................................................................................................................................................
contador de visitas
Contador gratuito
CONTACTO con tacto
HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM
Manuel, Maruxa es muy guapa y tiene muy buenos principios.
¡Que pena que se hagan mayores!
Hola Jesús, encantado de tenerte como lector en mi bitácora.
A Maruxa le queda aun mucho que aprender y toda una vida por delante, pero para empezar no esta mal.
¡Siempre es sorprendente el gran poder imaginativo de los niños!
Apertas
gracias por compartir el hermoso cuento con nosotros Maru!
espero verte aqu mas veces.
vemonos pronto.
Na foto estas moi juapa.
que nena tan guapa tes!! e seica sae ao pai en eso de contarcontos.
dalle un bico, e disfrutaa, pos enseguida se fan maiores, y volvense un pouco "tontiñas.".
Non lles fagas caso, oh!
Os que se volven tontiños son os pais, de velas crescer :P
Gostei moito do blog e das fotos (axudan a matar saudades para quen anda lonxe da casa).
Unha aperta e bom traballo!!! (tanto polo blog como pola filla, que non mude).
Antuán.
Tío Juan
Di Maruxa que che ha escribir un conto especial para ti so , cando veñas.
Iso si que é ter sorte!!!!
Moitos bicos
Vaia Mercedes!!!
Pensei que ias dicir que saira guapa como seu pai , e ves con iso dos contos.....
A verdade e que Maruxa non mita en nada a min que son jrande,jordo,feo e vello.
Apertas Mercedes
Antúan
Eu xa estou toliño por ela , non ves como me cae a baba o falar?
Gracias por pórme un enlace na túa bitácora, que por certo gustoume moito. dende agora tes tamén un lugar neste espazo náutico,pesqueiro,poético e mariñeiro.
Qua a túa singradura por estas augas sexa maina.
Apertas
Eterna juventud que es la alegría, que dure la dicha más allá de la adolescencia.
Preciosa niña.
Besos para ella y saludos para todos.
Cuanta ternura!!! en la foto de Maruxa y en su cuento.
Apertas
Palavras para que???è a lógia e a imaginação infantil no seu apogeu
Lindooooooooooooooo..a nena tambémmmmmmmmmm
chegaría ben co fermosa que é pero por riba ten unha sensibilidade, unha imaxinación e un brillo que a fan especial e marabillosa. Noraboa!
Eifonso Lagares, Marieke, Amiga Atlántica , Torredebabel.
Grazas os catros por teredes contribuído a encher a fachenda dun pai que perde todo o que pode posuír de rudo lobo de mar con tan so un bico da súa filla.
Apertas agarimosas