O meu mar riela cheo de prata . O meu mar tínxese de ouro para despedir o día. No meu mar , a lúa chea acariña as ondas e deitase sobre ela , arrolase .
No meu mar, xúntanse aló, na liña do horizonte, o ceo e as ondas , o vento e o sal, escintileos de estrelas , quen os puídea atrapar. Os ollos dun mariñeiro que privilexio terán ?, poden ollar a cotío ouro ,prata , ceo e mar ......................
Con agarimo para a coleccionista de solpores
Los comentarios están cerrados
homesdepedraenbarcosdepau
Muros, España
homesdepedraenbarcosdepau
ver perfil »Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade.
Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes.
................................................................................................................................................
.................................................................................................................................................
contador de visitas
Contador gratuito
CONTACTO con tacto
HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM
Precioso el poema, y con ese encanto de la lengua gallega... gracias por compartirlo.
Un abrazo
bonitas fotos!!esas puestas de sol, son las q veo desde mi casa ......
me encantan!!
un saludo
Impresionantes las fotos y los versos, enhorabuena!!!
Me ha gustado especialmente la que está tomada desde el puente.
Apertas
Manuel, amigo,
Un poema precioso y unas bellas fotografías, ambas cosas sentimiento y amor marinero.
Un abrazo, y feliz finde.
Padron-dueñas
Me halaga sobremanera que tu elogies mis rimas. Para seguir el orden natural de las cosas seria yo, y de facto lo hago, quien elogiase tus hermosos y sentidos poemas.
No obstante agradezco tus palabras amables. pero inmerecidas.
Apertas
Mercedes
Debín pasar pola porta da túa casa , camiñando ducias de veces; pois cando entramos en Muxiá adoito camiñar polas súas rúas, e una das miñas rutas preferidas e subir dende o porto o santuario da Barca e logo continuar pola veira do pobo que da o mar aberto hasta onde remata o alumeado .
Terás que deixar na túa fiestra unha rama de loureiro , así a próxima vez que pase pola túa porta saberei onde vives e poderei certificar si é certo que dende ela podes ollar fermosos amenceres e solpores.
Apertas
Amigha Atlántica
Cando se realiza un mesmo traballo durante moitos anos , a monotonía e o tedio soen atenazar ó que o realiza.
Eu levo mais de trinta e tres anos , dende que tiña quince, andando o mar , é aínda son quen de emocionarme cada mañá o observar renacer de novo o día, ou cada tarde o ver como o sol ferve aló no horizonte tinxindo o meu pequeno e particular universo de cálidos cores.
A mellor menciña contra o tedio e o maxín e a sensibilidade. Ou iso creo
Apertas
José
Gracias José por tus siempre amables, aunque las mas veces inmerecidos comentarios
Apertas