O próximo 21 de marzo celébrase o Día da Poesía e como non vou a volver do mar hasta o fin de semana que ven, para conmemoralo xa de antemán , rescato do fondo da miña bitácora esta "Tonteria Nº 1" .
........
Como non podía ser de outra maneira, xuntamos verbas con sabor salgado e que reflicten un solpor calquera do que podemos disfrutar os que temos o enorme privilexio de ollalos todos os días dende o mar,
..............
Sae noite do teu escuro agocho
quero regalarche unha posta de Sol
é a luz que regresa a ti axeonllada
xeonllos que tan só o teu silencio coñece
Aqueles montes asemellan ardentes volcáns
Onde a luz é lava ardente
as nubes roxas , enormes volutas de xofre
e o mar...
ai! Quen puidera posuír as túas douradas ondas.
Déixate ver noite
e apaga o mundo tan so unha vez mais.
É tan fermosa a imaxe como a poesía. Co teu poema seríamos capaces de evocar a imaxe da foto, do mesmo xeito que a foto pode inspirar un poema tan belo. Por iso penso que o título da entrada non é apropiado, non cres?
Comparto o comentario anterior, sobre todo polo que respecta ao título. Aínda así, non perdas esa "tontería". Dáseche ben. Saúdos e boa navegación.
Boa viagem para ti.,, bons ventos,,,boa pescaria,,e Viva o DIA MUNDIAL DA POESIA
O Navio Negreiro
(Tragédia no mar)
'Stamos em pleno mar... Doudo no espaço
Brinca o luar — dourada borboleta;
E as vagas após ele correm... cansam
Como turba de infantes inquieta.
'Stamos em pleno mar... Do firmamento
Os astros saltam como espumas de ouro...
O mar em troca acende as ardentias,
— Constelações do líquido tesouro...
'Stamos em pleno mar... Dois infinitos
Ali se estreitam num abraço insano,
Azuis, dourados, plácidos, sublimes...
Qual dos dous é o céu? qual o oceano?...
'Stamos em pleno mar. . . Abrindo as velas
Ao quente arfar das virações marinhas,
Veleiro brigue corre à flor dos mares,
Como roçam na vaga as andorinhas...
Donde vem? onde vai? Das naus errantes
Quem sabe o rumo se é tão grande o espaço?
Neste saara os corcéis o pó levantam,
Galopam, voam, mas não deixam traço.
Bem feliz quem ali pode nest'hora
Sentir deste painel a majestade!
Embaixo — o mar em cima — o firmamento...
E no mar e no céu — a imensidade!
Oh! que doce harmonia traz-me a brisa!
Que música suave ao longe soa!
Meu Deus! como é sublime um canto ardente
Pelas vagas sem fim boiando à toa!
Homens do mar! ó rudes marinheiros,
Tostados pelo sol dos quatro mundos!
Crianças que a procela acalentara
No berço destes pélagos profundos!
Ti tamén contas
Ledicia prodúceme o saber que a “Tonteria Nº1” evoca en vos a imaxe de un fermoso solpor , porque iso era o que eu tentaba conseguir o escribila.
O porqué de titulalo así :
Porque a pesar de que me gusta xuntar palabras, son moi consciente das miñas mais que evidentes limitacións . Nunca serei quen de compoñer algo que posúa a mais mínima calidade literaria e polo tanto esas composicións titúloas as miñas “tonterias” , que aínda que feitas con anacos de sentimentos e de vivencias, non deixan de ser mais que iso, “palabras xuntas”.
Apertas
Migramundo
Penso que vale para ti tamén a miña resposta anterior.
Tan so agradecer os parabéns que tan inmerecidamente me dedicades.
Marieke
Que importa do nauta o berço,
Donde é filho, qual seu lar?
Ama a cadência do verso
Que lhe ensina o velho mar!
Cantai! que a morte é divina!
Resvala o brigue à bolina
Como golfinho veloz.
Presa ao mastro da mezena
Saudosa bandeira acena
As vagas que deixa após.
Grazas por recordarme estas fermosas verbas de Casto Alves, as cales non leia dende fai moito tempo.
Iso si que seria un gran pecado titulano "tonteria"
Apertas
Pouco sei eu de "crítica literaria" polo que só me podo referir ao que os teus poemas me suxiren: sentimentos fermosos, auténticos, que falan dunha profesión e dun xeito de vivir que moitos admiramos. Os teus poemas tamén son capaces de dibuxar paisaxes, de evocar cores e músicas, de provocar nostalxias...
Non sei se todo iso é calidade, pero sí que é ben bonito.