Non importa canto eu crea sufrir, ese sentir pasará. Porque non estou só na vida, son parte do mundo e son parte de ti; moitos máis tamén sofren e viven, sofren e soñan.
Contemplei as últimas espigas de luz no horizonte. Pechei os ollos e deixeime ir. Soñei que a túa man maina, como caricia de pluma, pousábase no meu ombro e dentro das miñas pálpebras agromaron as bagoas.
Non necesitaba xa das palabras, porque xa posuía todo canto mais desexaba , o mar , un solpor e a ti.
As fotos foron tiradas esta semana entrando na ría de Muros a altura de Monte Louro.
4 comentarios
Ti tamen contas
29 mar 2008 | 08:32 PM
Só se me ocurre unha plabra: fermosísimo.
homesdepedraenbarcosdepau
30 mar 2008 | 05:51 PM
Ti tamen contas
E a min tan so se me ocorre outra : grazas.
Marieke
10 abr 2008 | 12:26 PM
La leyenda del beso....uma das muitas obras do meu conterraneo...reveriano soutullo...gracias pela escolha...aliada ao pasodoble de ponteareas...tudo dito
homesdepedraenbarcosdepau
12 abr 2008 | 05:54 PM
Marieke
O señor Don Reveriano nunca foi o suficientemente lembrado nin homenaxeado na nosa terra. Facemos unha pequena homenaxe a súa memoria poñendo aquí unha das súas composicións mais coñecidas.
Apertas musicais
Escribe un comentario