26 de febreiro de 1846:
O capitán Macleod xunto coa súa tripulación resistían atrincheirados na praia desde facía dous días os continuos ataques dos saqueadores. Parapetados tras un precario muro erguido con area e pedras da praia, defendían a carga e os aparellos dos pasaxeiros do seu navío varado na beira á espera de obter axuda por parte das autoridades do país.
O capitán Macleod enviara dous días antes un emisario cunha petición de auxilio á cidade máis próxima, pero aínda non obtiveran o ansiado socorro.
Entre tanto o vello capitán e a súa tripulación pretendían protexer a sangue e lume se fose necesario, os despoxos do seu naufraxio e as pertenzas da súa pasaxe.
Estes feitos que parecen sacados dunha novela de aventuras onde uns desgraciados náufragos se defendían do asedio de furibundas hordas de saqueadores indíxenas nun país exótico; estes feitos, como digo, ocorrían a poucos quilómetros de aquí, concretamente na praia de Gures a medio camiño entre a Vila de Muros e o pobo de Fisterra , fai pouco mais de 150 anos. As hordas de saqueadores eran en realidade xentes dos arredores que acudían á praia coa intención de auxiliar os náufragos e de paso facerse cos despoxos do naufraxio que o mar guindaba á beira. Acudían, como sempre fixeron “as crebas” , pero nesta ocasión foron recibidos a disparos de rifle por Macleod e a súa xente, temerosos de ser roubados por tan “temible populacho” . O inglés e a súa tripulación eran os náufragos do GREAT LIVERPOOL e trataban de defender en terra o que non souberon preservar no mar. O Great Liverpool era un coqueto buque de pasaxe con propulsión mixta de vapor a paletas e aparellado de bergantín-goleta con tres mastros nos que despregar seu velame en caso de que o incipiente invento da maquina de vapor fallase (cousa bastante común nesa época) puidese impulsarse coa forza do vento.
Pertencía este navío á compañía británica Peninsular and Oriental Steam Navigation Company a popular P&O. e cumpría ruta neste, seu ultimo viaxe con 145 persoas a bordo entre pasaxe e tripulación , desde o porto hindú de Calcuta con escalas no Cairo , Alexandría e Xibraltar ata o porto inglés de Southampton. E como xa sabemos, xamais chegou ao seu destino.
Desde a altura da costa portuguesa viña soportando o navío un tempo rexo con ventos do suroeste, os cales arrepiaron á altura de Fisterra causando danos no sistema de pas da propulsión a vapor do navío. A impericia de Macleod e a súa tripulación ao tratar de navegar a vela en medio dun temporal e en medio dos traizoeiros baixos das costas aledañas ao cabo Fisterra, levaron ao Great Liverpool a varar na praia de Gures.
Pero non cesan aí os despropósitos de Macleod . Ordena que se arríen os botes salvavidas coa misión de levar á praia á pasaxe, pero varios deles pártense ou emborcan nada mais tocar a auga causando varios mortos, a maioría mulleres e nenos. Un dos bótes logra chegar á praia e desde ela consegue coller unha corda que servirá de guía para o desembarco dos restantes náufragos.
Macleod ordena o desembarco a través do cabo guía do resto da pasaxe e a tripulación, pero moitos deles non conseguen chegar á praia arrastrados pola forte ondada. Os que si conseguen chegar cobixanse entre as pedras da praia dispostos a esperar o novo día.
Xunto ás primeiras luces do día chegan tamén os primeiros veciños dos arredores, é de supoñer que fosen xentes da aldea aledaña de Gures ou da próxima vila de Ézaro. Estes veciños son recibidos sen aviso previo pola tripulación do Great Liverpool con disparos de rifle diante do infundado temor de ser asaltados. A indignación apodérase dos lugareños que responden a pedradas ao “caloroso recibimento “ofrecido polos ingleses. Dous días durou o “asedio” de Macleod e as súas hostes, ata que chegados da Coruña, un destacamento de carabineiros puxo paz entre os contendentes.
As vidas e os bens do Great Liverpool foron postos a bo recado na cercana vila de Corcubión sendo asistidos os náufragos polo cónsul británico na Coruña.
Poucos días despois Macleod , aínda en Corcubión, poñía fin aos seus días dun disparo na tempa , atormentado posiblemente pola sua impericia na perdida do seu navío e parte da súa tripulación e pasaxe .
Non creo que moitos veciños da zona asistisen de bo grao ao seu funeral.
Como um dos blogues que visito sempre que venho à net...aqui estou eu uma vez mais..e também uma vez mais surpreendida..com a música de fundo do teu blog...veio-me à memória uma história que te vou contar desta música..
" Uma vez há muitos muitos anos..ouvi esta ária de DELIBES não sabia o nome do compositor nem o nome da ária..num Natal também longuinquo..o meu filho ofereceu-me a minha prenda favorita de sempre..Òpera..era uma colectanea de varias arias e deu-ma porque tinha as vozes da CABALLé..de KRAUS de Roberto Alagna..entre muitos ..surpresa..tinha também lá a minha ária favorita...ouvi-a vezes sem conta..mas distraída como sou...(até sapatos deixo no frigorifico)..continuei..sem fixar nem nome do composito nem o nome da ópera que agora não esqueço mais..LAKME..com a mudança há anos de casa perdi o CD..drama..nunca mais encontrei onde comprar pois nao tinha referencias dela..na memória..só uns acordes..e como canto mal...ahahahhaha..nunca conseguia pedir nem cantando a musica que queria ehehehhehe..passaram-se anos de procura...digo-te que até por vários países...o ano passado em Madrid..na FNAC..já nem pensando nisso...dedicava-me..ao meu passatempo preferido..observar pessoas e imaginar histórias de vida...dei por mim a ver uma empregada da FNAC...fantástica...ia rapida procurar tudo o que lhe pediam e à primeira...pensei...será que ela me podia saber mais alguma coisa sobre a minha ária desaparecida?????então pedi-lhe se tinha 5 minutos para falar comigo em privado..pois eu queria cantar o pouco que sabia e nao queria que ninguem me ouvisse a fazer tão má figura. ahahhahaha... simpática disse que sim..eu a medo comecei..mas não saiu nada....só lhe disse ..eu acho que são duas mulheres a cantar..e tem algo a ver com flores..ela simpática disse..YA LA PESQUE SEÑORA UM MOMENTITO..LA OPERA SE LLAMA LAKME ...saiu apressada...quando voltou colocou -a a tocar...sabes o que aconteceu?????ainda hoje se deve lembrar da portuguesa maluca...dei-lhe um abraço e chorei...FIM..ehehehheheheh
Marieke
Eu tamén teño algunha melodía que resoa as veces na miña cabeza e a cal non son capaz de nin de poñerlle titulo nin autor.
Eu non canto mal , Marieke, e simplemente co feito de abrir a boca consigo que un día de sol radiante se converta nun día cerrado de chuvia.
Ademais o meu esaxerado sentido do ridículo, impídeme tararear ante ninguén tan sequera unha notas.
Eu son un gran amante da Opera, e aínda que Leo Delibes non é un dos meus compositores favoritos , teño que recoñecer que o Duetto de Flores de Lakme e unha fermosísima composición a cal non me canso nunca de oír.
Hai outro moi famoso duetto , esta vez de Mozart das Bodas de Figaro (Che soave zeffiretto) o cal seguramente xa coñeces , que por mais veces que o escoite , logra emocionarme sempre.
Fai un pequeno exercicio de maxín e poderás verme a min , arrais nun barco pesqueiro na costa galega, na ponte de goberno do meu navío , escoitando a todo volume a Mozart ,ou a Violeta cantarlle o seu amor a Alfredo na Traviata de Verdi , ou a obertura de Guillermo Tell de Giaochino Rossini e todo elo no medio da inmensidade do océano....
Surrealista , non? . Si, pero fermoso , e as cousas fermosas hai que disfrutalas mentas se pode. O malo e cando sube alguén sen previo aviso xunto a min e me escoitan “berrear” a voz en grito, estragando calquera aria ... Non din nada , pero na súa cara reflíctese as claras o que pensan ... O noso patrón toleou xa de todo!!!
Apertas
Diante do que escreves-te só posso escrever...ahahahahahhahahahhahahahahahhah
Hola manuel.
Dios sabe que contarian los ingleses. Ellos escriben su propia historia.
Apertas
Vicente
Los valerosos hijos de la Gran Bretaña siempre tan dispuestos a menospreciar lo que no conocen.
Aparte de la innegable necesidad que padecían las gentes de estas costas a mediados del siglo XIX, me resisto a creer que gentes acostumbradas a vivir de la mar y cerca de sus tragedias, pudieses atacar a unos náufragos para robarles.
Otra cosa es recoger en las playas lo que después de un temporal arrastra la marea a ellas. Aun hoy en día hay quien se dedica a recorrer los arenales después de un temporal, aquí se le dice "andar as crebas"
Pero de eso a tratar de asaltar y robar despiadadamente, a unos náufragos...
Apertas