Eu non sei si este feito é un conto ou si este conto foi un feito verdadeiro.

O vello mariñeiro que mo contou, aseguroume que o caso fora visto polos seus

propios ollos. Pero, si non é certo, ben podía selo.

...........

Aló nun ano das primeiras décadas do século XX , atopábase na nosa ría unha escuadra inglesa que facía viaxe polas Rías Baixas, i entre algúns cruceiros e acoirazados había unha corveta de vela, que facía de escola de garda-mariñas.

Unha mañá estaban os ingleses facendo exercicios, cando acertou a

pasar por alí a rentes unha lancha do xeito con algúns mariñeiros a bordo , os que se quedaron embobados ollando as manobras.

O capitán do barco inglés, que coma toda persoa ilustrada falaba

tamén o galego, satisfeito de vérense admirados, díxolle ó patrón da lancha

muradá:

—Estas cousas solo as saben facer os nosos mariñeiros.

Pero o noso paisano, picado por aquela fanfarronada, respondeulle:

—Todo o que poida facer un mariñeiro inglés, pódeo facer, e inda

mellor tamén, calquera dos meus mariñeiros.

—Tiña que velo.

—Pois cando queira.

—Agora mesmo.

—Pois xa, xa, que logo é tarde. E van apostadas seis botellas de bo viño?

—Pois van.

O capitán inglés deu algunhas ordes, e deseguida un dos seus mariñeiros

trepou coma un gato polo mastro de proa enriba hasta chegar á última gabia,

pola que correu de pé dun lado a outro, e despois de facer algunhas outras

monicrecadas baixou tranquilamente, dicindo con fachenda:

—Que faga iso o galego!

—A ver, rapaces! —dixo o patrón da lancha. Subitamente, un daqueles

mariñeiros trepou ó barco de guerra, e coa mesma lixeireza con que o fixera

o mariñeiro inglés, subiu polo pau, correu de pé pola gabia, e fixo algunhas

outras macacadas, pero, cando xa ia baixar, falloulle un pé e caendo dende o alto,

veu a dar sobre un toldo de onde dando tombos foi caer a cuberta sen magoarse o mais mínimo.

Os ingleses, ó velo caer, deron un hurra! de trunfo; e cando coidaban

que o mariñeiro muradá se esmiolara, o noso paisano erguéndose dun pulo e camiñando

fachendoso, coma si tal cousa, cara á súa lancha, respondeu moi serio e satisfeito:

—Que faga iso o inglés!