
No intento de fuxir de min, tropecei comigo mesmo e atopeime. Xa asumín, que son orfo , que camiño so fronte a un mundo que sente que eu estou fronte a el, e que tamén está só, xa aprendín que hai noites nas que non hai nin sequera eco, xa aprendín a sufrir menos tempo cando vexo desboroarse o castelo de sonos que forman os meus desexos.
Aprendín a poñerme eu so os zapatos, e afrouxar o mesmo cordón que me afoga cando aperta demasiado, aprendín a equilibrar emocións cando estou a piques de romperme.
Aprendín a querer á xente sen necesitala, a estar con eles só porque quero e por que os quero, ou porque me queren sen ningún tipo de intercambio absurdo ou egoísta movidos polo temor á soidade.
Aprendín a non pedir, a non mendigar pan para o “alma”, abrir os brazos e a desenvolver paquetes de agasallo, a mirar a tapa do iogur onde poñen a data de caducidade, e aínda que estea caducado, xantalo de todas formas.
Afíxenme abrir a neveira do meu corazón cando este chea, e a pechala e irme a durmir cando os seus estantes están baleiros, porque durmindo non hai fame.
Ás veces asómome ao fío do meu particular precipicio e penso que se saltase ía poñer a vitoria demasiado fácil á morte, e isto é unha cuestión de orgullo.
E mantéñome en pé, coas pernas trementes, si , pero erguido. Sen dúbida tamén aprendín a morrer sen ter que matarme, para poder sentirme vivo de novo, coma quen dá de novo unha bafarada de aire, coma se eu mesmo fóra a bomba hidráulica da miña consciencia, que renova o sangue que bombea, sen que se estanque nin se enturbe.
Miro arredor e vexo que a xente ten medo a querer, eu en cambio a querer a alguén non lle teño medo, ao que lle teño medo é a non saber deixarme querer.
Deixarme querer é unha desas cousas que un ten na axenda onde anótanse as tarefas pendentes, é algo que aínda non aprendín, iso dáme máis medo que estar tolo, tal vez porque me afixen ao trapecio, a vivir co pé buscando o equilibrio na corda frouxa.
Ter os dous pés no chan é o que máis desexo e o que máis me aterra, teño medo de volverme un mariñeiro, deses que a forza de navegar por costume só se marean cando están en terra por mor de sentir ese cambaleo estrano e monotono que produce a rutina.




3 comentarios
Marieke
6 jun 2008 | 11:40 AM
Com um texto assim..só mesmo o fantástico grito de Piazzolla neste seu tango..o meu preferido..parafraseando Mia Couto....
"Sou feliz só por preguiça. A infelicidade dá uma trabalheira pior que doença: é preciso entrar e sair dela, afastar os que nos querem consolar, aceitar pêsames por uma porção da alma que nem chegou a falecer."
Marieke
6 jun 2008 | 01:17 PM
Há um livro que em português tem o título de "A Linha de sombra" de Josef Conrad passado no mar que ias gostar de ler..eu gostei muito.
Os medos e a coragem de vidas passadas no mar são o pano de fundo deste romance que Conrad, também ele ex-marinheiro, escreveu em 1916.
"O jovem narrador, alter-ego de Conrad, apresenta-se na revelação de um acto impensado: abandona o mar, mais de um ano depois de ter embarcado na marinha mercante. “Num dia encontrava-me perfeitamente bem tal como estava, e no dia seguinte já tudo acabara — encanto, gosto, interesse, prazer — tudo... Foi um desses momentos — estão a ver?”
Em terra firme, o trilho daquele momento de precipitação leva-o novamente ao mar. Não recusa a oferta de comandar o navio “Melita” e embarca com uma tripulação de velhos marinheiros. O jovem comandante vislumbra então a “linha de sombra”. Que se torna transparente já em mar alto, quando o desafio enigmático da natureza e a epidemia que grassa entre os marinheiros fazem emergir uma coragem e uma resistência até então adormecidas. Para trás fica o “país da adolescência”.
homesdepedraenbarcosdepau
7 jun 2008 | 09:49 PM
Marieke
Non coñecía esta novela de Conrad , pero a súa sinopse promete.
Agregareina a miña lista de lecturas pendentes, para ler cando lle chegue a súa quenda.
Estes días que estou en terra , aproveito e doulle un bo adianto as lecturas que teño atrasadas.
Apertas Marieke e Grazas pola recomendación
Escribe un comentario