Sobre das cansas i encorvadas costas da nosa velliña do paseo puxemos onte mais peso; Un peso que para calquera nai seria difícil de soportar , pero a nosa vella con costas de bronce pode con iso e moito mais. Onte cargamos xa na súa avultada lista de fillos a vinte e un mais ; E digo vinte e un porque os catro que faltan , xa sempre foron fillos dela. A nova velliña do paseo sufrirá os rigores do tempo estoicamente , soportará o paso dos anos , pero xamais apartará a súa mirada sempre fixa da bocana do porto, agardará como sempre por quen saíu un día para o mar e nunca regresou. Ela ten vinte e un fillos mais , e nós vinte e un novos irmáns.
3 comentarios
Escribe un comentario
Los comentarios están cerrados
He ido siguiendo a través de tu blog la trágica historia del petrolero “Bonifaz” y los preparativos del homenaje a las víctimas que culminó el pasado sábado en Muros. Supongo que habréis vivido momentos muy emotivos al recordar unos hechos tan tristes y dolorosos. Sin embargo, las diversas entradas sobre el homenaje que he ido leyendo en este y otros blogs creo que transmiten un sentimiento de paz y de alivio: el sentimiento vivido y expresado por los familiares de las víctimas al poder cerrar el duelo por la pérdida de sus seres queridos. “Hoy siento que por fin he enterrado a mis padres”, decía una huérfana, según nos cuenta Mar en su blog. Supongo, porque nunca he pasado por una experiencia así, que debe ser terrible perder a alguien muy próximo en el mar y no saber que fue de él, ni tener un cuerpo para enterrar, ni una tumba a la que llevar unas flores. Imagino que, para algunos familiares de las víctimas del Bonifaz, el homenaje del sábado significó ese reencuentro necesario con sus parientes desaparecidos y con el lugar donde descansan en paz para siempre; y de este modo podrán cerrar ese doloroso capítulo de su vida, imprescindible para no quedar anclados en el dolor de la pérdida y poder seguir viviendo.
Por otra parte, esta entrada y otras similares también desprenden un sentimiento de hermandad en el dolor entre todos los familiares de las víctimas. Creo, por lo que he leído, que os habéis encontrado y conocido personas que hasta entonces apenas sabíais de vuestra existencia. En estos casos saber que no estás solo es el mejor de los consuelos.
Joan Sol
As encontrado el termino justo Joan que define atinadamente el sentimiento los familiares de las victimas del Bonifas “han cerrado el duelo”. Duelo doloroso y prolongado de 44 años . Algunos de ellos me comentaban la sensación de haber enterrado a los suyos ese día.
Yo personalmente tengo un cúmulo encontrado de sentimientos y emociones, por una parte tengo el convencimiento de que nada he hecho que pueda merecerse tantas loas como estoy recibiendo estos días y por otra parte se, que mi modesta aportación a esta iniciativa de seguro que ha hecho feliz a alguien y eso me gratifica enormemente.
Gracias Joan por tus siempre calidos y atinados comentarios.
PD Mar me ha comentado que vendrás por Galicia a no mucho tardar…Seria para mi familia y para mí una ocasión muy especial e poder conocerte personalmente.
Apertas e parabens
Efectivamente, Manuel, voy a estar en Galicia a finales de agosto y nada me complacería más que conoceros personalmente a ti y a tu familia. A ver si podemos montar un encontro galaico-catalán.
Saludos y hasta pronto.