O outro día fixéronme un agasallo moi especial de forma sorpresiva e inesperada.

Atopeime en Muros co meu amigo Fernando Rei , que aparte de ser arquitecto técnico e tamén un moi bo pintor, e díxome. “ acompáñame un momento que teño algo para ti”. Chegamos a súa casa e no seu estudo de pintor amosoume un óleo , unha marina que o momento recoñecín como os boniteros vascos que estiveron fai uns meses atracados no noso peirao.

Meu amigo díxome, “ si che gusta, e teu!”. Eu mireino entre incrédulo e abraiado , e tan so se me ocorreu dicir, “pois claro que me gusta”.

Os que me coñecen saben que son avaro en verbas , que me costa dicir mais de dúas frases xuntas e por mor dese defecto que me acompaña e padezo dende sempre, non lle din as adecuadas grazas que o meu amigo se merecía por haberme feito tan explendido agasallo.

Para tentar reparar tan imperdoable feito , amósovos o cadro que xa ocupa un lugar preferente no salón da miña casa , e como eu non sei pintar , correspóndolle o meu vello amigho da única maneira que sei , regalándolle un pequeno conto.

Desexo que gustes del tanto como eu o fago ca túa pintura.

Envíote unha forte aperta motorizada en biscuter e adobada de inxenuidade infantil.

Manolo

A VOZ ABANDONADA

En outra parte do mundo, en outra costa , vivía un pescador.

Noutros lugares afastados do mundo, os pescadores non necesariamente teñen que selo de peixes.

De feito este pescador érao de brisas de brumas e de voces, pescábaas no mar.

Todos os días ía a ribeira e tiraba as redes. Cando pescaba brisas sorría ledo, cando pescaba brumas , a melancolía acudía o seu carón, e cando eran voces o que viña nas súas redes , falábanlle i el escoitaba todo o que esas voces lle tiñan que contar. Logo devolvíaas ao mar e íase durmir contento.

Un día pescou unha voz moi grande. Tan grande era que parecía todas as voces xuntas do mundo. A voz, apenas pescada, non deixaba de falar: "Son a voz dun mariñeiro que me abandonou no medio do mar". Non sei por que quixo entregarme ao vento, creo que algún segredo tiña que contar.

O mariñeiro guindoume o vento pero o vento non quixo recollerme e caín o mar , e afundinme na auga. A pesar de que o meu mariñeiro me abandonou, quero volver a el, non podo seguir así. Toda a tarde a voz pescada estivo laiándose e contándolle as súas cuítas . Entón o pescador decidiu non devolvela ao mar e levouna con el para a súa casa. E ao día seguinte, convidou á voz a subir con el na súa barca de vela. A voz aceptou e fóronse buscar ao mariñeiro.

Varios días estiveron dando voltas polo medio do mar. A voz describíalle o lugar onde o seu dono a abandonara , e de golpe berraba: "¡Creo que é alí!". Entón o pescador poñía a proa do seu veleiro a onde sinalara a voz, pero sempre se atopaban co mesmo, auga e ceo.

Ata que por fin distinguiron un dia a vela dun barco, e a voz púxose a berrar como nunca berrara antes. Foron avanzando, avanzando, hasta que se deron de conta que aquel barco era onde tiña que estar o mariñeiro , o dono da voz abandonada.

Apoiado sobre a regala víase o corpo do mariñeiro, inerme . O pescador pediulle ao vento que acelerase a súa barca.

Niso, o mariñeiro ergueu a cabeza e deuse volta en dirección a onde viña a voz. A voz quedou muda por un intre e mesmo parecía que o universo se paraba naquel preciso instante

E entón o mariñeiro estarricou os brazos, as mans, as puntas dos dedos , hasta case tocar a súa voz ...

Pero entón o malfadado vento que antes non quixo acoller a voz no seu seo, agora levouna con el, levándose para sempre, e sempre a sotavento , o seu segredo.