María del Carmen Pereda Muñoz perdeu os seus pais no naufraxio do Bonifaz.
Ela tiña escrita unha poesía xa fai tempo en lembranza da memoria de Gregorio e Ángela . Fai uns días en Fisterra puido recitala o lado da cruz que conmemora as vítimas de tódolos naufraxios acontecidos nesta nosa costa.
Sen ninguén que a escoitase , tan so a cruz o mar e a leve brisa que ese día había , foron testemuñas,
A cruz que nos da esperanzas de que hai un mas aló , o mar que garda a memoria dos seus pais, e a brisa que espallou as verbas de Mari Carmen, que como se bolboretas fosen, foron voando paseniñamente hasta pousarse no mar , preto , moi preto de onde repousan os seus .
Se que el mar es inmenso todavía
Y se más cosas.
Pero el corazón se me ahoga
en el pozo del recuerdo
porque ella era mi guía
y el mi capitán.
Emprendieron un viaje sin retorno
por los caminos del mar.
¿Por qué me dejasteis sola
descubriendo mi futuro
si soy un pájaro herido
que jamás podrá volar?
Yo necesito unas alas
¿Quién me las puede prestar?
Para remontarme al cielo
porque allí seguro están.
Yo necesito teneros
un momento nada más
para deciros que os quiero
y que no os podré olvidar
y deciros que os amo
y fundirme en un abrazo
y repetir que os amo.
Vuestras sombras se pierden
en la oscuridad del mar.
Mirando al horizonte
vuestros rostros intento recordar.
Ellos se querían tanto
era tan grande su amor
que no cabía en la tierra
y hasta el mar quedo pequeño
cuando el barco naufrago.
Por eso están en el cielo
fundidos en una estrella
donde desde allí nos guían
aunque no nos demos cuenta
porque ella era mi guía
y el mi capitán.




2 comentarios
Marieke
25 jul 2008 | 01:38 AM
Quando cliquei no fazer comentários..tinhas as palavras..sem comentários...é o mais apropriado.
Que dizer ou comentar perante tal poesia.
Só ler e reflectir
Um abraço à autora do poema
1971
25 jul 2008 | 01:44 AM
UNHA APERTA, GRANDE APERTA.
Escribe un comentario