La Coctelera

Homes de pedra en barcos de pau
Muros e mailo Mar /// Fomos ficando sós o Mar o barco e mais nós

Fotos

homesdepedraenbarcosdepau todavía no ha subido ninguna foto.

¡Anímale a hacerlo!

D. José Azofra Negrón era o terceiro oficial do Bonifaz .

Estaba de garda na ponte de goberno aquel malfadado dia de xullo do 64 .

Agora 44 anos despois , tamén en xullo , estivo connosco e nós con el, aquí en Muros para lembrar os seus compañeiros falecidos aquel distante día.

Don José que é un home de mar como a copa dun pino, quixo que se mencionase expresamente que falaba en nome e coa aquiescencia do seu capitán Don José Amézaga .

Iso fíxome lembrar que a pesares de ser eu patrón de pesca xa fai moitos anos, os meus vellos mestres , os que me ensinaron a andar o mar , sempre serán para min e sempre os gardarei no meu recordo co mo iso , os meus patróns. Os cales gardarei sempre un agarimoso respeto e unha admirada amizade.

Azofra no seu discurso o 12 de xullo , falaba así.

..............

HOMENAJE A LAS VÍCTIMAS DEL PETROLERO “BONIFAZ” EN MUROS (GALICIA) EL DÍA 12 DE JULIO DE 2008

(Intervención del Tercer Oficial José-Manuel Azofra Negrón, como representante de la tripulación)

Buenos días señoras y señores:

En primer lugar quiero aclarar que hablo hoy aquí únicamente en nombre y con la autorización de nuestro Capitán D. José Amézaga, porque a estos efectos –y si él nos lo permite- nos seguimos considerando tripulantes a sus órdenes.

La razón de esta intervención, según acuerdo con la Comisión organizadora, es aclarar ciertas cuestiones relacionadas con el naufragio cuyo recuerdo nos ha reunido hoy aquí.

Generalmente en algunas publicaciones periodísticas hay mucha confusión al tratar temas relacionados con la mar y los barcos, y aunque solo fuera para evitar informaciones como las que pude leer en aquellos días del tenor de “…el “Bonifaz” salió en lastre con carga para…” lo que equivale a decir “vacío pero cargado”, creo que merece la pena aclarar conceptos.

Uno de los errores más comunes que he podido escuchar se refiere a que “si ese barco hubiera estado cargado, hubiera sido todavía peor”. Y eso es un disparate: cuando más peligroso se considera un petrolero es, precisamente, al terminar la descarga y está aún sin desgasificar. Ahí tenemos el caso del otro barco, el “Fabiola”: iba cargado y tuvo un incendio en un tanque, pero pudo extinguirlo y seguir viaje hacia su destino, el puerto francés de El Havre, sin víctimas ni apenas daños de importancia.

Hoy día es casi seguro que un accidente como el nuestro no se hubiera producido ¿porqué? pues porque los radares que llevábamos en aquella época y que eran los habituales en todas las navieras, sólo mostraban puntos, lo que se conocía como “ecos” y nada más. A qué barco pudiera corresponder, que características tenía, etc. era algo desconocido. En cambio los radares de hoy día –como muy bien sabe nuestro amigo Manolo Caamaño- no sólo muestran el “eco” sino que, junto a él, aparece el nombre del barco, su tonelaje, su carga, puerto de origen y destino, etc., con lo que es fácil ponerse en contacto con él por telefonía o VHF, llamarle por su nombre y acordar la maniobra que cada uno piensa ejecutar.

Ya sabemos que hablar de esos adelantos no sirve de consuelo a quienes pierden a los suyos en este tipo de accidentes, pero es forzoso admitir que cualquier tragedia estimula muchísimo los avances de todo tipo para evitar que se repita en el futuro y conseguir cada vez más seguridad en la navegación. Como dato importante para los marinos, recordemos que lo ocurrido con el “Titanic” en 1912 - tan de actualidad hoy por la película del mismo nombre- con casi 1500 víctimas, llevó a crear la Convención de la Seguridad de la Vida Humana en la Mar, con sus exigencias y Reglamentos, que han permitido salvar miles de vidas.

Aunque desgraciadamente tenemos que lamentar que con el “Bonifaz” se quedaron muchos de vuestros familiares, compañeros nuestros, por lo que respecta a los supervivientes, fuimos recogidos, al cabo de unas horas, por dos barcos que navegaban por las proximidades, el holandés “Setas” y el alemán “Sloman Málaga”, y no así por el que nos abordó, el “Fabiola”, que siguió su camino sin auxiliar a los náufragos, con lo que pensamos que incumplió una de las Leyes más sagradas de la mar, el prestar ayuda. Que este hecho no haya sido tenido en cuenta por los Tribunales Internacionales que juzgaron el caso sigue resultándonos algo incomprensible.

Creo que todos los que fuimos recogidos por los dos barcos citados, conservamos una tremenda gratitud por la conducta de aquellas tripulaciones: el cariño, la solicitud y la generosidad con que nos atendieron no se podrá olvidar jamás; no era sólo una atención material, era un calor humano y unos detalles que hicieron realidad eso que tantas veces hemos visto escrito: la hermandad de los hombres de la mar.

También quiero destacar la colaboración prestada por la Armada, que envió varios barcos a la zona, permaneciendo un tiempo recorriendo esas aguas, desgraciadamente sin resultado.

No puedo olvidar ahora la ayuda personal y humana que en aquellos trágicos momentos nos dió nuestro Armador, D. Fernando Mª Pereda, presente en Vigo desde las primertas horas, quien no sólo cuidó de que no nos faltara nada sino que nos acompañó continuamente y, puedo decir por casos que conozco, que esta conducta ha sido excepcional en relación con sucesos semejantes ocurridos en España. Creo que cuantos navegamos en los barcos de su Flota sabemos de de esa humanidad de D. Fernando, de su interés por sus tripulaciones, de muchos casos en los que su ayuda fue determinante. Hoy tenemos con nosotros a su hija Pilar y nos gustaría que tanto ella como sus hermanos recibieran este emocionado recuerdo de quien, para muchos, fué uno de los mejores Navieros de España.

Pero lo más importante, para mí y creo que para todos los que estamos hoy aquí, es ver cómo aquel ambiente que vivíamos en nuestro “Boni” se ha traducido en estos meses en una auténtica unidad. Ha sido casi increíble cómo al conjuro de este nombre de “nuestro” barco, hemos visto movilizarse a tantos compañeros para venir a Muros, recordar a los que allí murieron, acompañar a sus familias y sentir ese espíritu que ha permanecido a pesar de los 44 años transcurridos.

Finalmente, quiero agradecer la labor de Piedad Pereda, cuyos padres murieron en el naufragio, y que ha sido el alma en Santander de esta convocatoria, la de nuestros compañeros de Muros, y a cuantos han trabajado en hacer posible este homenaje, este encuentro que, si algo demuestra, es que aquí se vive la mar.

Muchas gracias a todos.

José-Manuel Azofra Negrón

Capitán de la Marina Mercante

Escribe un comentario

Sobre Homes de pedra en barcos de pau

Avatar de homesdepedraenbarcosdepau Homes de pedra en barcos de pau ver perfil »
contacto »

Son mariñeiro dende que tiña 15 anos , o sexa que non esperedes topar aquí ningunha xoia literaria nin reflexión con mais de 200 brazas de profundidade. Pero cariño o mar e un chisco de sensibilidade , si atoparedes. ................................................................................................................................................ ................................................................................................................................................. Contador Web
contador de visitas Webstats4U - Web site estadísticas gratuito El contador para sitios web particulares
Contador gratuito
CONTACTO con tacto HOMESDEPEDRA@GMAIL.COM